Συναυλία των Calexico στην Αθήνα, 1-12-2012

Στοιχεία συναυλίας:
Συγκρότημα: Calexico
Support artist: Blind Pilot
Xώρος: Fuzz ( Πειραιώς και Χαμοστέρνας)
Τιμή εισιτηρίου: Προπώληση 26 ευρώ, ταμείο 30 ευρώ
Doors open: 19:00 (ώρα έναρξης 21:00)

  Ένα από τα πιο μελωδικά κι εμπνευσμένα σχήματα επέστρεψε για μια sold out συναυλία στην Αθήνα, την τελευταία της περιοδείας τους. Οι Calexico είναι ένα πολυπολιτισμικό συγκρότημα (Αμερικάνοι, Ισπανοί, Γερμανοί...χαμός) που έχει κατορθώσει να περάσει στοιχεία ανατολής και δύσης τόσο στη μουσική του όσο και στο ταμπεραμέντο που βγάζει πάνω στη σκηνή.
 Το Fuzz είναι ένας πολύ όμορφος συναυλιακός χώρος, ικανός να στηρίξει μια απαιτητική συναυλία. Βεβαίως βεβαίως, δε θα μας χάλαγε η σκηνή να ήταν λίιιιιγο ψηλότερη, διότι αφενός το ύψος μου που, ντάξει, δε με λες και σιξ φιτ τολ, αφετέρου η γκαντεμιά μου να πέφτω πίσω από κάτι ντερέκια 2,10m και η δυσκολία να κινηθείς σε τόσο κόσμο, ε, στάθηκα για κανένα εικοσάλεπτο στις μύτες των ποδιών μπας και δω τους έρμους τους Blind Pilot που κατέβαλλαν μια αξιοπρεπή προσπάθεια. Λίγο σπρωξίδι, λίγο στριμωξίδι, τα βολέψαμε πάντως.
 Οι Blind Pilot όμως δε με ξετρέλαναν. Ωραίο, δεμένο σχήμα άλλα τίποτα το καινούργιο, περίμενα κάτι καλύτερο δεδομένης της ακόλουθης ιδιαιτερότητας των Calexico. Ψιλo-αλτέρνατιβ, ψιλο-ίντυ, χιλιοακουσμένες ιδέες. Ωστόσο, ευχάριστη παρουσία επί σκηνής και οι ίδιοι φαινόταν ότι το διασκέδαζαν.
 Τελειώνουν λοιπόν το opening, φεύγουν απ'τη σκηνή και οι φωτιστές έχουν τη φαεινή ιδέα να ανάψουν κάτι εξαιρετικά φώτα που αστραποβολούν επάνω μας για κανένα μισαωράκι, μέχρι να βγουν οι Calexico επί σκηνής. Τέλος πάντων! Το καταπίνουμε.
 Οι Calexico από την άλλη μας ενθουσίασαν. Καταλάβαινες αμέσως τη διαφορά επιπέδου μεταξύ αυτών και των προηγούμενων, τόσο ορχηστρικά όσο και επικοινωνιακά. Λιτοί μουσικά και σκηνικά αλλά όχι φτωχοί, όμορφες ενορχηστρώσεις και ερμηνείες που έδειχναν επαγγελματίες που σέβονται το κοινό τους και δεν έρχονται απλά για την αρπαχτή. Όσο πλησίαζε το τέλος τόσο πιο πολύ ανέβαινε η διάθεση και όλο και πιο λάτιν γινόταν το πρόγραμμα. Όχι φθηνο-λάτιν. Αυθεντικό, μαριάτσι-λάτιν. Φοβεροί.
 Απ'τις στιγμές που θα μου μείνουν ήταν τα αλλεπάλληλα ξεσπάσματα σκηνικομουσικού χιούμορ του Burns, φυσικά οι κομματάρες Stray, Inspiracion, Victor Jara's Hands όπου σείστηκε το κλαμπ, η συνύπαρξη των δύο γκρουπ στη σκηνή και οι από κοινού εκτελέσεις στα 2 πρώτα κομμάτια του ανκόρ, καθώς και το σούπερ ασυγχρόνιστο "Να ζήσεις" που τραγουδήσαμε στον Brian (ένας τύπος του backstage που είχε γενέθλια). Ρίγη συγκίνησης λέμε! Λαϊβάρα. Πάντα τέτοια.

Μετά θάνατον- Ανακαλύπτοντας τον Παράδεισο.

 Ο Αποστόλης παρακολουθούσε με δέος το τέλος του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών μέσα στη σκοτεινή άμαξα. Με το που έπεσαν οι τίτλοι τέλους τα φώτα άναψαν και η άμαξα φρέναρε απότομα. Βγήκε ζαλισμένος έξω. Ήταν ακόμα πρωί. Κοίταξε τον οδηγό.
-Δε μου λες... Μήτσο είπαμε?
-Ναι.
-Πόσες ώρες ήταν το ταξίδι?
-Σε γήινα δεδομένα γύρω στις εννιά. Στα τωρινά μερικά δευτερόλεπτα. Κυλάει διαφορετικά ο χρόνος μέσα στην άμαξα απ' ό,τι απ' έξω.
-Σώπα...
-Αμέ! Λοιπόν, άντε Αποστόλη, θ'αργήσεις.
Ο Μήτσος κατέβηκε απ'το σκαμνάκι του οδηγού και έβγαλε απ'το πορτ μπαγκάζ τη στολή του Αποστόλη. Ξανανέβηκε στην άμαξα και χαϊδεύοντας το άλογό του έφυγε.
 Ο Αποστόλης κοίταξε γύρω του. Δέντρα, γρασίδι, λουλούδια. Βρισκόταν στη μέση ενός πλακόστρωτου δρόμου. Δεξιά κι αριστερά έβλεπε άσπρα σπιτάκια στη σειρά, όλα ίδια μεταξύ τους. Μια ταμπέλα έγραφε "ΟΔΟΣ ΜΑΡΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ".
-Τι Αμερικανιές είναι αυτές γαμώτο...

Έφτασε στο σπιτάκι με τον αριθμό 24 και ξεκλείδωσε την πόρτα. Μπαίνοντας μέσα έκανε ένα βήμα πίσω από την έκπληξη. Το σπίτι ήταν ακριβώς όπως το ήθελε σε όλη του τη ζωή. Μέχρι και η παραμικρή λεπτομέρεια ήταν προσεγμένη.
-Ευχαριστημένος?
Στο άκουσμα της γυναικείας φωνής ο Αποστόλης τρόμαξε. Πίσω του στεκόταν μια μελαχρινή κυρία με καλοκάγαθο χαμόγελο.
-Ναι, είναι ό,τι ονειρευόμουν...
-Χαίρομαι, χαίρομαι! Καλώς ήρθες!
-Ευχαριστώ! Αποστόλης Σωτηρίου!
-Μαρία Θεοτόκος.
-...πλάκα κάνεις.
-Όχι, όχι, εγώ είμαι.
Του χαμογέλασε. Λακκάκια σχηματίστηκαν στα μάγουλά της. 
-Έλα λίγο στο σαλόνι να τα πούμε. 
Κάθισαν σ'ένα ευρύχωρο καθιστικό με αρχαιοελληνικό ύφος, αγάλματα και τα συναφή.
-Ωραίο γούστο έχεις, Αποστόλη.
-Ευχαριστώ...Πώς ξέρατε τι ακριβώς θέλω?
-Είναι όλα γραμμένα στα πρακτικά.
-Είναι υπέροχο! Και δεν φανταζόμουν ότι ο Χριστιανισμός ικανοποιεί ματεριαλιστικές ανάγκες.
-Τι εννοείς?
-Περίμενα ο Παράδεισος να προβάλλει περισσότερο τις "μικρές χαρές της ζωής". Τώρα είμαι ικανός να κάθομαι στο σπίτι όλη μέρα!
-Ναι, αλλά για πόσο, Αποστόλη μου? Είναι στη φύση του ανθρώπου να βαριέται εύκολα. Σε κανα... χρόνο? Και πολύ σου λέω, θα τα έχεις βαρεθεί όλα αυτά. Τότε είναι που θα εκτιμήσεις την αξία της συντροφικότητας και της επικοινωνίας. Νάμα?
-Όχι, ευχαριστώ.
-Όπως θες. Λοιπόν, να πηγαίνω! Στις 2 ακριβώς έχουμε τραπέζι στο κέντρο. Τα Χερουβείμ έχουν φτιάξει εξαιρετικά φασολάκια. Αν θες, βγες έξω και βρες κάποιον αδερφό σου, να έρθετε μαζί.
-Φασολάκια πρώτη μέρα στον Παράδεισο? Κανένα κοντοσούβλι δεν υπάρχει?
Η Μαρία ανασήκωσε τα φρύδια της.
-Να σκοτώσουμε ζωντανό στον Παράδεισο? Έλα ρε Αποστόλη. Σοβαρέψου. Λοιπόν! Στο κομοδίνο θα βρεις ένα βιβλιαράκι με οδηγίες και κανόνες του Παραδείσου. Θα τα πούμε, καλέ μου.
Τον φίλησε σταυρωτά. Ο Αποστόλης την ξεπροβόδισε.
-Δε μας τα είπες αυτά ρε Χάρε...
Ενστικτωδώς βρήκε αμέσως το δωμάτιό του. Σε αντίθεση με το σαλόνι ήταν πολύ χαβανέζικο, με ένα χαμηλό κρεβάτι και γιρλάντες λουλουδιών να κρέμονται απ'το ταβάνι. Δίπλα στο κρεβάτι, στο κομοδίνο από μπαμπού βρήκε ένα βιβλιαράκι σαν εγχειρίδιο. Στο εξώφυλλο ήταν μια φωτογραφία του Χάρου και του Αποστόλη. Ο Αποστόλης κοιμόταν και ο Χάρος του έκανε κερατάκια.
-Ε, το μαλάκα.
Άνοιξε το βιβλίο. Τίτλος πουθενά.

Λίγα λόγια από το συγγραφέα. 

Γεια σου ρε Αποστόλη!
Ελπίζω να βολεύτηκες στο νέο σου σπιτικό. Εύχομαι μια ευχάριστη διαμονή μέχρι τη Δευτέρα(Παρουσία). Διάβασε καλά το βιβλίο, σε βάθος! Θα τα πούμε κάποια στιγμή. Φιλούμπες!

Υ.Γ.1: Τη φωτογραφία την έβγαλε ο οδηγός, να δεις πώς τον λέγανε... δε θυμάμαι, όταν πρωτομπήκες. Στο τρίωρο βαρέθηκα βέβαια (όλο κοιμόσουν) και βγήκα να οδηγήσω μαζί του.
Υ.Γ.2: Διάβασε αύριο τις οδηγίες και τους κανόνες. Τράβα να κάνεις φίλους, να δεις λίγο κόσμο. Ξενέρωτε.
Υ.Γ.3: Μη με ξαναπείς "μαλάκα", ντάξει? Θα το πω στον Πέτρο!

Ανάθεμά σε, Νεοέλληνα.

 Δε μιλάω ως Δανάη. Μιλάω ως κάθε "παιδί" μιας μέσης ελληνικής οικογένειας.
 Η μάνα μου δουλεύει σαν το σκυλί κι όμως τη σκοτώνει που δεν μπορεί να μου δώσει αυτό το "κάτι παραπάνω". Ο πατέρας μου σκίζεται στη δουλειά για να έχουμε μια αξιοπρεπή ζωή. Κι εγώ? Εγώ τι κάνω? Ονειρεύομαι. Κι ονειρεύομαι χωρίς να έχουν βάση τα όνειρά μου. Έχω τη θέληση, την όρεξη, το πλάνο, λείπει όμως το πιο σημαντικό: τα εφόδια. Κι όταν λέω εφόδια δεν εννοώ τους οικονομικούς πόρους. Εννοώ τη γνώση. Γιατί περιμένω να βγάλω μια γαμημένη σχολή για να αποκτήσω το δικαίωμα να κάνω κάτι στη ζωή μου, που ουδεμία σχέση θα έχει με τον κλάδο μου. Κι όμως. Δεν παλεύω, περιμένω να μου έρθουν όλα στο πιάτο μέχρι τότε με το "Δεν μπορώ ακόμα, αλλιώς"... στο στόμα.
 Γιατί έτσι είναι η νέα Ελλάδα: ένα μάτσο "παιδιών" που τους συντηρεί η οικογένειά τους μέχρι να φύγει απ'τη ζωή γιατί αυτά δεν έχουν ούτε τα εφόδια ούτε τα αρχίδια να απογαλακτιστούν πλήρως.  Και μέχρι τότε θα αντιμετωπίζουν παθητικά την αγωνία και την απογοήτευση στο πρόσωπο του γονιού χωρίς να αντιδρούν. 
 Γιατί αυτή είναι η νοοτροπία του Έλληνα: Όλα απ' το γονιό κι όλα για το παιδί.


Σ.σ: Ανάθεμά σε, Νεοέλληνα. Καταγγέλω εμένα, εσένα και τους ομοίους μας. Δε μας φταίνε τα "μεγάλα κεφάλια" και οι κυβερνήσεις. Φταίμε εμείς που δεν ενδιαφερθήκαμε ποτέ να γνωρίσουμε τι εστί σκέψη και αγώνας για να τους αντιμετωπίσουμε.

Crash test: Αγγλική Φιλολογία (ΕΚΠΑ) VS Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών (Πάντειο)

  Ε μη μου πείτε ότι δε σπάτε το κεφάλι σας κάθε μέρα- όλη μέρα γι'αυτό το θέμα: Αγγλική Φιλολογία ή ΔΕΣ. Μην ανησυχείτε όμως. Επιτέλους βρήκατε το σωτήρα σας. Θα καταγράψω βασικά συν και πλην και των δύο σχολών. Θα σας βοηθήσω να βρείτε την απάντηση σ'ένα από τα πιο πολυδιάστατα και φλέγοντα ερωτήματα της ανθρώπινης φύσης. Όχι, όχι, μη μ'ευχαριστείτε.
 Δεν έχω ιδέα σε τι μπορεί να χρειαστεί το εν λόγω crash test. Υποθέτω πως έτσι μου 'ρθε και το έκανα. Έχουμε και λέμε:


Τμήμα Διεθνών κι Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου.
Πολιτική σχολή ΣΤΟ ΦΟΥΛ.

+ Πολλά πεδία απασχόλησης, από οικονομία μέχρι δίκαιο
+ Καλός καταμερισμός μαθημάτων ανά εξάμηνο, ευνοϊκό για την βαθμιαία εξέλιξη των γνώσεων.
+ Διάφορες επαγγελματικές διέξοδοι
+ Επαφή με τα δρώμενα του Υπουργείου εξωτερικών(Με δική σου πρωτοβουλία πάντα)
- Άμεση διαδικτυακή ενημέρωση και εξυπηρέτηση ούτε για πλάκα
- Οι καφετέριες μέσα στο Πάντειο σε αποσπούν όσο να πεις
- Οι κομματικές παρατάξεις παραείναι ενεργές
- Αν δεν τα έχεις καλά με την πολιτική μην περνάς ούτε απ'έξω

Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΕΚΠΑ
Ό,τι και να λες, ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ

+ Επιλογή κατεύθυνσης σπουδών από το 3ο έτος (Γλωσσολογικό/ Λογοτεχνικό)
+ Το περιβάλλον της φιλοσοφικής σε εμπνέει για μάθημα. Κι όμως.
+ Πρόθυμοι καθηγητές, προσιτοί με μεταδοτικότητα και επιμονή στην πρακτική άσκηση
+ Λιγότερα μαθήματα ανά εξάμηνο, μπαίνεις με φυσιολογικούς ρυθμούς στο νόημα
- Ξέμπαρκα μαθήματα επιλογής (Μπορεί να το πάρεις και για καλό βέβαια...)
- Σκατά κι απόσκατα η εξυπηρέτηση της γραμματείας
- Μονοκόμματη θεματολογία σε κάθε μάθημα, όχι και πολλές σφαιρικές γνώσεις
- Οι αίθουσες της Φιλοσοφικής... γάμησέ τα

Υ.Γ. Όλα αυτά όσο πιο αντικειμενικά μπορώ να τα προσεγγίσω έχοντας φοιτήσει και στις 2 σχολές για 2 εξάμηνα περίπου.

Μετά θάνατον - μέρος 2ο

(Κρίνεται σχεδόν απαραίτητη η ανάγνωση του 1ου μέρους για την κατανόηση του 2ου. Ευχαριστώ).

 ...

 Μπήκαν σ’ένα στενό διάδρομο. Ο Χάρος προχώρησε μπροστά. Βρέθηκαν σε μια αίθουσα αναμονής.

-Περίμενε εδώ, είπε ο Χάρος δείχνοντάς του μια καρέκλα.

Ο Χάρος εξαφανίστηκε και ξαναεμφανίστηκε αμέσως, αυτή τη φορά κρατώντας ένα καρτελάκι.

-Λοιπόν, είναι ο αριθμός προτεραιότητάς σου. Όταν αρχίσει να αναβοσβήνει η κάρτα είναι η σειρά σου.

-Έχω άγχος.

-Και καλά κάνεις! Ο Πέτρος είναι ένα πρόσωπο άξιο σεβασμού! Μάλιστα, αν θες να τον καλοπιάσεις για να σκεφτεί καλύτερα την απόφασή του για το πού θα σε στείλει, υπάρχει ένα μικρό τελετουργικό που μπορείς να κάνεις.

-Τι τελετουργικό; Θα κάνω οτιδήποτε!

-Λοιπόν, έλα να σου μάθω τη χορογραφία.

Ο Χάρος άρχισε να κάνει κάτι σπασμωδικές κινήσεις για λίγα δευτερόλεπτα.

-Και τελειώνεις...έτσι.

-Ότι ας πούμε θα το κάνω αυτό μπροστά στον Άγιο Πέτρο.

-Ναι! Όταν έρθει η σειρά σου, θα πας μπροστά του, θα υποκλιθείς με ευλάβεια, θα του φιλήσεις το χέρι και θα κάνεις αυτό που σου έδειξα. Κατά τας γραφάς, το τελετουργικό αυτό συμβολίζει την αμφιταλάντευση του ατόμου στην κενότητα που υπάρχει μεταξύ Κόλασης και Παραδείσου.  Δε θα του μιλήσεις αν δε σε ρωτήσει κάτι πρώτα. Θα έχεις πολύ μεγάλες πιθανότητες να πας εκεί που θες μετά από αυτό.

-Καλά...Αν είναι να πάω στον Παράδεισο.. Δείξε μου άλλη μία φορά τις κινήσεις.

-Δε χρειάζεται! Αυτοσχεδίασε! Σημασία έχει να πιάσεις το συναίσθημα!

Τον έπιασε απ’το χέρι και βγήκαν πάλι έξω.

-Χάρε...

-Έλα.

-Όταν πάω όπου πάω... Θα σε ξαναδώ;

-Μέχρι αύριο θα σε έχω ξεχάσει, το πιθανότερο.

-Καταλαβαίνω... Πώς είναι οι υπόλοιποι άνθρωποι μαζί σου;

-Οι καινούργιοι; Πάνω κάτω σαν εσένα, όλο ερωτήσεις. Υπομονή μηδέν. Αν και πάντα υπάρχουν οι φωτεινές εξαιρέσεις...

-Όπως;

-Να, για παράδειγμα ένα κοριτσάκι μου έλεγε σε όλη τη διαδρομή ότι στον Τζο Μπλακ ήμουν πιο ωραίος.

-Ισχύει.

-Θα σου έριχνα ένα διάολο τώρα αλλά έτσι και μ’ακούσει θα το πάρει τοις μετρητοίς.

-Ωχ! Η κάρτα! Έγινε κόκκινη! Δονείται!

Ο Χάρος του χαμογέλασε..

-Πάμε.

Μeet Joe Black

 Τον οδήγησε μπροστά σε μια μικρή πορτούλα. Ο Χάρος χτύπησε διακριτικά. Μια φωνή ακούστηκε από μέσα.

-Ποιος.

-Ο Χάρος.

-Τι ρωτάω κι εγώ. Πέρασε.

Μπήκαν μέσα στο δωμάτιο. Ο Άγιος Πέτρος καθόταν στο γραφείο του. Ο χώρος ήταν πολύ φιλόξενος και ο Άγιος γερασμένος, με σκαμμένο απ’τις ρυτίδες πρόσωπο. Είχε ένα πυκνό γκρίζο μουστάκι και γαλλική μύτη. Πάνω απ’το γραφείο του υπήρχε μια φωτεινή ένδειξη «14022012». Το ίδιο ήταν γραμμένο και σε πάκους ντοσιέ που βρίσκονταν σε μια τεράστια βιβλιοθήκη από πίσω του. Ο Πέτρος έβγαλε ένα ντοσιέ απ’το συρτάρι.

-Λοιπόν, είσαι ο...Απόστολος Σωτηρίου του Κωνσταντίνου, γεννηθείς στην Κέρκυρα την Κυριακή 25 Απριλίου του 1982 ώρα 3:23 πμ και αποθανών στην Αθήνα την Τρίτη 14 Φεβρουαρίου του 2012, ώρα 2:47 μμ, αιτία θανάτου καρδιακή προσβολή μετά από έκρηξη θερμοσίφωνα. Πώς τα κατάφερες;

-Ξέρω κι εγώ... Μια φορά τον άφησα ανοιχτό...

-Τα προσέχουμε αυτά. Για να δούμε.

Ο Άγιος Πέτρος άνοιξε το ντοσιέ και έβγαλε ένα μεγάλο βιβλίο από μέσα. Άρχισε να το ξεφυλλίζει με ταχύτητα.

-Εντυπωσιακό βιογραφικό. Αν δεν έβριζες τόσο...Αχ, αν δεν έβριζες τόσο... «Γαμώ τον Άγιο Πέτρο κι όλο το αγιολόγιο»; Κατούρα και λίγο. Γιατί έτσι ρε Αποστόλη;

Ο Αποστόλης άρχισε να τρέμει. Ο Χάρος τον σκούντηξε.

-Ξέρεις, Πέτρο... Ο Αποστόλης, σου έχει ετοιμάσει κάτι.

Ο Αποστόλης πήγε προς το μέρος του Αγίου, υποκλίθηκε, του φίλησε το χέρι κι αφού έκανε ένα βήμα πίσω άρχισε το τελετουργικό με σθένος.

-Ώπα, ώπα, ώπα, είπε ο Πέτρος. Ρε Χάρε. Είναι η 5279^η φορά που το κάνεις αυτό σε ψυχή σήμερα. Γελάσαμε τις πρώτες 300 φορές, φτάνει. Στάσου ακίνητος, Αποστόλη.

Ο Πέτρος σηκώθηκε και έβγαλε απ’την τσέπη του μια μεζούρα. Αφού πήρε μέτρα απ’τον Αποστόλη, μπήκε σ’ένα μικρό δωματιάκι δίπλα στη βιβλιοθήκη του. Ο Αποστόλης κοίταξε κατακόκκινος απ’τα νεύρα και την ντροπή το Χάρο που γέλαγε. Ο Πέτρος επέστρεψε με δύο κρεμάστρες με κοστούμια. Ένα λευκό κι ένα μαύρο.

-Σου πάει το μαύρο. Με γεια.

Ο Αποστόλης χλώμιασε.

-Έλα πλάκα κάνω. Χάρε, οδήγησέ τον στο σπίτι του. «Μαρίας Θεοτόκου 24, Παράδεισος». Η νέα σου διεύθυνση. Καλορίζικη. Ορίστε το κλειδί και η στολή σου. Να την πλένεις στους 30 βαθμούς στο οικολογικό. Χάρε, τη σφραγίδα.

Ο Χάρος έμπηξε τα δόντια του στο σβέρκο του Αποστόλη, αφήνοντάς του ένα στρογγυλό σημάδι.

-Α, ξέχασες το φωτοστέφανο.

Ο Πέτρος φόρεσε μια χρυσή στέκα στο κεφάλι του Αποστόλη.

-Να πας στο καλό.

-Γεια...Γεια σας...

Ο Χάρος έκλεισε την πόρτα πίσω του. Ο Αποστόλης τον αγκάλιασε. Ο Χάρος τον χτύπησε «φιλικά» στην πλάτη μ’ένα ύφος αηδίας.

-Έλα, έλα. Έχω και δουλειές.

-Σ’ευχαριστώ για όλα, Χάρε.

-Ναι, ναι. Να μου γράφεις. Πάμε τώρα.

-Γιατί είσαι τόσο σκληρός μαζί μου ξαφνικά;

-Κρατάω τις αποστάσεις μου για να μη δένομαι με τις ψυχές.

Τον οδήγησε έξω, όπου ήταν παρκαρισμένες πολλές άμαξες και στάθηκαν δίπλα στην πρώτη. Ο οδηγός κατέβηκε να ανοίξει την πόρτα.

-Μήτσο, Μαρίας Θεοτόκου πάει το παιδί. Λοιπόν, Αποστόλη, γεια.

-Γεια σου, Χάρε... Μεσολάβησε να φέρεις και τη γυναίκα μου αν μπορείς...

-Δε μπορώ. Καλή ζωή.

Ο Αποστόλης έγνεψε στο Χάρο που χάζευε γύρω του αδιάφορα και μπήκε στην άμαξα. Πριν φύγει, ο Χάρος πλησίασε τον οδηγό.

-Βαλ’του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών... 

Mετά θάνατον

  Ξύπνησε ξαφνικά, από ένα τράνταγμα. Κοίταξε γύρω του. Βρισκόταν μέσα σε μια άμαξα, ή κάτι τέτοιο. Κοίταξε σ’ ένα παραθυράκι δίπλα του. Έβλεπε δέντρα, πολλά δέντρα. Ο καιρός ήταν θαυμάσιος. Χάρμα οφθαλμών. Χάζευε το δάσος ενώ σκεφτόταν τι μπορεί να είχε συμβεί. Το τελευταίο πράγμα που θυμόταν ήταν τον εαυτό του να μπαίνει στο σπίτι του. Πώς βρέθηκε στην άμαξα; Ώρες πολλές κοίταζε το δασάκι που φαινόταν να επαναλαμβάνεται σχεδόν περιοδικά, σαν να έκανε κύκλους η άμαξα. Όταν ξαφνικά το τοπίο μαύρισε απότομα και το παράθυρο χάθηκε. Ξαφνιασμένος κοίταξε πίσω του.

 -Ρε φίλε, έχω κάτσει εδώ και ένα μισάωρο με την πιο κολακευτική μου πόζα και περιμένω να πάρεις το βλέμμα σου απ’την τηλεόραση. Και να πω ότι είχα βάλει και καναν Άρχοντα... Πλάνα του Αγγελόπουλου σου είχα βάλει...

-Tου...του Αγγελόπουλου;

-Ναι, έχουμε αφιέρωμα, μιας και ήρθε πρόσφατα.

 Δίπλα του καθόταν ένας νεαρός τύπος ντυμένος στα μαύρα, με μια μαύρη κάπα να καλύπτει όλη του τη φιγούρα. Η κουκούλα που φόραγε έκρυβε τα μάτια του, αφήνοντας ακάλυπτο μόνο το χλωμό πηγούνι του. Κρατούσε ένα δρεπάνι στο ένα του χέρι κι ένα τηλεκοντρόλ στο άλλο.

-Πέθανα;

-Ένας άνθρωπος να μη με ρωτήσει το έχω καημό. Πόσο πιο φανερό να σας το κάνω πια;

-Τι, είσαι ο Χάρος;

Αφήνοντας το τηλεκοντρόλ, του έδωσε πρόσχαρα το χέρι:

-Αυτοπροσώπως!

Φάνηκε ένα πλατύ χαμόγελο μέσα απ’την κουκούλα. Η οδοντοστοιχία του ήταν αψεγάδιαστη, αν και οι άκρες των δοντιών του φαίνονταν ελαφρώς τροχισμένες ώστε να είναι κοφτερές. Έδωσαν τα χέρια, ο Χάρος με ενθουσιασμό, ο άλλος σοκαρισμένος στάθηκε για ώρα αποχαυνωμένος κοιτάζοντας το κενό. Σκεφτόταν. Λίγη ώρα μετά κατάπιε, ο λαιμός του είχε στεγνώσει.

-Πώς πέθανα;

-Δε σου λέω.

-Μα δε θυμάμαι...

-Δε σου λέω. Φιρί φιρί το πας να χαλάσεις τη διάθεσή σου.

-Θέλω λίγο αέρα νομίζω...Δεν αισθάνομαι καλά...

-Ε δε θα πεθάνεις κιόλας. Χαχα. Έλα, φτάνουμε σε λίγο.

-Πού;

-Στον Πετράν. Θα σου πει πού θα πας.

-...Ώστε υπάρχει ο Άγιος Πέτρος; Ο Θεός είναι υπεράνω όλων;

-Κανείς δεν είναι υπεράνω κανενός. Υπάρχουν όμως κάποια συγκεκριμένα πόστα, όπως αυτό του Πέτρου. Ό,τι πίστευες σε όλη σου τη ζωή, αυτό συναντάς και μετά από αυτή. Ακόμα κι ο Άθεος σε κάτι πιστεύει, μη νομίζεις. Τα μεγαλύτερα ποζέρια.

-Πού θα πάω;

-Δε σου λέω. Θα σου πει ο Πέτρος.

-Υπάρχει Παράδεισος;

-Υπάρχει.

-Κόλαση;

-Υπάρχει. Έλα, μην ανησυχείς, καλά θα είσαι εκεί που θα πας.

-Εμ...Ξέρεις...Σε περίμενα...λίγο πιο...

-Αρχίδι;

-Ψηλό θα έλεγα, αλλά ναι κι αυτό.

-Είσαι ρατσιστής.

-Ε, τέτοια άποψη έχουμε σχηματίσει στη Γη για σένα.

-Το ξέρω. Δεν έχω κανέναν λόγο να είμαι αρχίδι όμως... Όταν έχω απέναντί μου έναν άνθρωπο καλό γιατί να του συμπεριφερθώ άσχημα;

-Δηλαδή είμαι καλός; Άρα θα πάω στον Παράδεισο;

-Κοίτα και στους «καλούς» και στους «κακούς» με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρομαι. Ο άλλος έχει ολόκληρη κόλαση να τραβήξει στην αιωνιότητα. Αν δεν του δώσω και λίγο κουράγιο πώς θα αντιμετωπίσει το μαρτύριο;

-Δίκιο έχεις. Και είσαι ίδιος για όλους; Ή είστε πολλοί;

-Ένας είμαι. Να με προσέχετε.

-Πώς τους προλαβαίνεις όλους;

-Αυτή τη στιγμή που μιλάμε βρίσκομαι σε χιλιάααδες ακόμα άμαξες.

-Να μη ρωτήσω πώς όμως, ε;

-Ρώτα. Απλά και να σου πω δε θα καταλάβεις. Της θεωρητικής δεν ήσουν;

-Ναι... Να δω το πρόσωπό σου; Αισθάνομαι λίγο άβολα.

-Θα αισθανθείς πιο άβολα έτσι και βγάλω την κουκούλα, πίστεψέ με.

-Γιατί;

-Δουλεύω 24 ώρες το 24ωρο. Λες τα μάτια μου να είναι σε κατάσταση να τα δει ανθρώπινο μάτι;

-Σώπα. Δεν ξεκουράζεσαι ποτέ;

-Ολόκληρος ποτέ. Κομμάτια του εαυτού μου συνεχώς, γι’αυτό κι επιβίωσα στην αιωνιότητα.

-Μικρός φαίνεσαι για αιωνόβιος.

-Μ’έχουν στα ώπα ώπα... Εμ τρέχω όλη μέρα, εμ κωλόγερος; Όχι, όχι, αυτά κόπηκαν από νωρίς. Λοιπόν, κατέβα, πιάστηκα. Πάμε μια βόλτα με τα πόδια.

Ο Χάρος τον έπιασε απ’το χέρι, κλώτσησε την πόρτα της άμαξας και κατέβηκαν σ’ένα μονοπάτι. Γύρω κυριαρχούσε συνωστισμός. Παντού έβλεπες Χάρους να κρατούν άντρες, γυναίκες, παιδιά, ζώα.

-Δεν ήξερα ότι αναλαμβάνεις και ζώα.

-Γιατί σου φαίνεται παράξενο;

-Γιατί τα ζώα δεν πιστεύουν σε κάτι... Δεν έχουν λογική και κρίση...Με ποιο κριτήριο τα ταξινομείτε στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;

-Ούτε τα μωρά έχουν κρίση, φίλε μου. Όταν πεθαίνουν όμως όλα στον Παράδεισο πάνε.

-Μωρά;

-Ναι. Παλιότερα είχαμε πολλά.

-Φρίκη. Να σου πω...Ο Διάβολος...πώς είναι;

-Ενδιαφέρεσαι; Να κανονίσω κοννέ; Είναι μπαϊσέξουαλ.

-Το χιούμορ σου με σκοτώνει.

-Δύσκολο.

-Λέγε, πώς είναι;

-Πώς να ‘ναι...Τι θες να σου πω;

-Σαν χαρακτήρας ρε παιδί μου...Πώς συμπεριφέρεται;

-Άψογα. Σκέτο μάλαμα. Δεν τον υποψιάζεσαι καν ότι θα σου κάνει μαλακία.

-Μάλιστα... Και δε μου λες... Στον Παράδεισο είναι όντως όλα αγγελικά πλασμένα;

-Μπα οι άγγελοι ξύνονται τον περισσότερο καιρό. Τώρα ειδικά με την υπογεννητικότητα ούτε για φύλακες δεν πάνε οι περισσότεροι.

-Μπερδεύτηκα. Για τον Παράδεισο σε ρώτησα. Πώς είναι;

-Δε μπορώ να σου πω και πολλά. Θέμα πρωτοκόλλου.

-Δώσε μου ένα στοιχείο.

-Λοιπόν, στην Κόλαση ξυπνάς με πολύ καλή διάθεση και μέχρι το βράδυ σου γαμ... χμ, σου έρχονται τα βάσανα από εκεί που δεν το περιμένεις. Στον Παράδεισο συμβαίνει το αντίθετο..

-Μμμ... Κι αν πάω στην Κόλαση θα γνωρίσω και πρόσωπα από το παρελθόν; Ας πούμε το Χίτλερ;

-Τον Αδόλφο; Είναι στον Παράδεισο.

-Τι; Πώς είναι δυνατόν; Αν αυτός είναι στον Παράδεισο, τότε στην Κόλαση ποιοι είναι;

-Είναι στον Παράδεισο γιατί εκεί θα τα βγάλει πιο δύσκολα πέρα απ’ό,τι στην Κόλαση.

-Τι εννοείς;

-Ο Παράδεισος είναι τίγκα στον Εβραίο. Δεν την αντέχει τόση γαλήνη και αλληλεγγύη ο Χίτλερ. Στην Κόλαση θα είχε πιάσει κολλητηλίκια με το Διάβολο και θα το έπαιζε ιστορία στους υπόλοιπους.

-Μάλιστα. Πρόσωπα από άλλες θρησκείες υπάρχουν;

-Όλα υπάρχουν. Υπάρχουν και πρόσωπα που αγνοεί η ανθρωπότητα.

-Δηλαδή υπάρχει και το δωδεκάθεο; Η Αφροδίτη είναι όντως τόσο όμορφη;

-Λυσσάξατε όλοι. Η Αφροδίτη δεν έχει συγκεκριμένη μορφή, μεταμορφώνεται σε ό,τι ποθεί ο ανθρώπινος νους στο σεξ. Σε έναν μαζοχιστή είχε σκάσει μύτη με αλυσοπρίονο. Α και σ’έναν κοπρολάγνο...

-Όχι όχι, δε θέλω να μάθω, σ’ευχαριστώ.

-Είσαι ξενέρωτος. Α, φτάσαμε.

 (Συνεχίζεται)