Ο τίτλος θυμίζει λίγο θέμα για το «Σκέφτομαι και γράφω» της πρώτης δημοτικού, αλλά κάπως έτσι ένιωθα κι εγώ όταν πάτησα εκεί μέσα. Δε θα παραθέσω αναλυτικά τον πρώτο μήνα στο Πάντειο, θα προσπαθήσω ωστόσο να μεταφέρω την γενικότερη αίσθηση που μου άφησε.
Το κτίριο
Το Πάντειο Πανεπιστήμιο αποτελείται από τρία κτίρια: Το παλιό κτίριο, το νεόκτιστο και το γυάλινο, τα οποία δε θα τα περιγράψω ακριβώς. Αν ενδιαφέρεσαι τόσο πολύ να τα δεις ψάξε στο ίντερνετ.
Το παλιό κτίριο στο εσωτερικό του έχει πολύ ζεστά χρώματα. Υπερβολικά θα έλεγα. Μπαίνεις μέσα και ή δέος θα σε πιάσει ή ψυχοπλάκωμα. Ωραίο βέβαια, δε λέω... Σου δίνει το κλίμα ιστορικού, μουσειακού χώρου. Εκεί βρίσκεται η γραμματεία του κάθε τμήματος, η βιβλιοθήκη και το κυλικείο. Τουλάχιστον αυτά είναι τα αξιοσημείωτα.
Το νεόκτιστο κτίριο δεν είναι και τόοοσο νεόκτιστο όσο φανταζόμουν. Δεν το έχω εξερευνήσει ακόμα σε βαθμό τέτοιο ώστε να εκφέρω μια εμπεριστατωμένη άποψη, απ’ όσο έχω δει όμως δεν έχω κάτι το ιδιαίτερο να πω. Το αμφιθέατρο του Σάκη Καράγιωργα είναι αρκετά καλά διαμορφωμένο, αν εξαιρέσεις ότι δεν υπάρχουν θέσεις με τραπεζάκια για όλους τους φοιτητές με αποτέλεσμα οι σημειώσεις να γράφονται λίγο πολύ στο πόδι(εντάξει,δεν αποτελεί και τρομερό πρόβλημα αυτό) αλλά και τα κομματικά συνθήματα στους τοίχους, τα οποία χαλάνε την αισθητική και τη σοβαροφάνεια όλης της αίθουσας.
Το γυάλινο κτίριο είναι το τρίτο και τελευταίο κτίριο του Παντείου. Μην φανταστείς ότι έιναι εξ’ ολοκλήρου γυάλινο, ότι πατάς πάνω στο γυαλί και βλέπεις από κάτω ανασκαφές σε φάση «Μουσείο της Ακρόπολης». Θεωρώ πάντως ότι θα έπρεπε να υπάρχει μια επισήμανση, για να μην προκύψουν παρεξηγήσεις. Το κτίριο είναι αρκετά ευρύχωρο, καθόλου φροντισμένο όμως. Αίθουσες με σπασμένες θέσεις και ανύπαρκτη μικροφωνική, γεγονός που δίνει τρεις επιλογές.
Επιλογή 1: Πας κανά δίωρο πριν ανοίξει η αίθουσα και όταν ανοίξει κάνεις αγώνα δρόμου για να προλάβεις τις πρώτες θέσεις ώστε να καταφέρεις να κρατήσεις αξιοπρεπείς σημειώσεις.
Επιλογή 2: Ο καθηγητής ξελαρυγγιάζεται, ο φοιτητής κοιμάται. Μετά την παράδοση, ο καθηγητής φεύγει με φαρυγγίτιδα και ο φοιτητής δεν ξαναπατάει στο μάθημά του.
Επιλογή 3: Ο καθηγητής φέρνει δική του μικροφωνική μπας και ακουστεί ο άνθρωπος. Πολύ καλή λύση το καραόκε της Fisher Price.
Οι καθηγητές
Όπως είναι φυσικό, θα αναφερθώ μόνο σε ορισμένους καθηγητές του τμήματος διεθνών και ευρωπαϊκών σπoυδών, καθώς δεν έχω εξασφαλίσει ακόμα τη χρονομηχανή που χρησιμοποιούσε η Ερμιόνη κατά τον τρίτο χρόνο φοίτησής της στο Χόγκουαρτς ώστε να παρευρεθώ στο μάθημα όλων των καθηγητών του Παντείου.
Όλοι έχουν τα δικά τους καλά (...λάθος, όχι και όλοι.)και τις δικές τους ιδιοτροπίες. Άλλοι ιδιαίτερα μεταδοτικοί κι ευχάριστοι, με διάθεση να σε βοηθήσουν κι άλλοι που όταν τους γνωρίζεις καταλήγεις στη διαπίστωση «Τελικά υπάρχουν και χειρότερα». Το σίγουρο είναι ότι έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις ποιους θα παρακολουθήσεις και ποιους όχι(με τις ανάλογες επιπτώσεις, βέβαια). Αυτό που μου έκανε εντύπωση από την πρώτη στιγμή είναι ότι όλοι τους μάς αποκαλούν «συνάδελφους». Άκου πράγματα! Βάλτε με κι εμένα να κάνω διάλεξη λοιπόν! (Woohoo!)
Ευτυχώς η νόρμα του ακαδημαϊκού τετάρτου ισχύει και με το παραπάνω. Οι καθηγητές σου δίνουν αρκετό χρονικό περιθώριο μέχρι να έρθουν στην αίθουσα και παραχωρούν συνήθως μεγάλα διαλείμματα και λήξη της διάλεξής τους ένα τέταρτο με μισή ώρα πριν την καθορισμένη ώρα λήξης.(ΣΥΝΗΘΩΣ. Υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις που, αν τις αφήσεις, είναι ικανές να παραλληρούν μέχρι το βράδυ).Τα κόμματα
Ανατριχιάζω και μόνο που το γράφω. Στο Πανεπιστήμιό μας (κι όχι μόνο, απ’ό,τι λένε οι πηγές μου) γίνεται το έλα να δεις. Οργανωμένες κομματικές παρατάξεις που η καθεμία έχει το δικό της τρόπο για να σε προσεγγίσει. Όλες έχουν τους αντιπροσώπους τους, οι οποίοι κάνουν έφοδο στις αίθουσες και πιάνουν κουβεντούλα στους άβγαλτους, απονήρευτους και ανυπεράσπιστους πρωτοετείς. Τους γεμίζουν με βοηθητικό για τη σχολή τους υλικό, εφημερίδες με εμπνευσμένους, ευρηματικότατους τίτλους (βλ. «ΕφημερίΔΑΠ», «ΠΑΣΠάντειο» κλπ.), δίνουν όμως κι ένα φυλλάδιο με τις εκδηλώσεις που οργανώνει το κόμμα τους, ψαρεύουν και το τηλέφωνο κανενός δύσμοιρου φοιτητίσκου, ο οποίος είτε θα αναγκαστεί να υποκύψει στην πλύση εγκεφάλου που θα του κάνουν διεκδικώντας την ψήφο του ή την είσοδό του στο κόμμα, είτε θα ξεκόψει με τα χίλια ζόρια, αφού του βγάλουν την πίστη στα τηλέφωνα και στους καφέδες. Τι; Τα παραλέω; Τι; Δεν είναι και τόσο δράμα η κατάσταση; Καλά, όταν έρθει η στιγμή που θα ρωτάς πού είναι η τουαλέτα και η άλλη δε θα σου πει μέχρι να υπογράψεις για την είσοδό σου στο ψηφοδέλτιο του κόμματος που εκπροσωπεί έλα και ξαναπές το.
Τα δύο βασικά κόμματα στο Πανεπιστήμιό μας είναι η ΔΑΠ ΝΔΦΚ και η ΠΑΣΠ. Η ΔΑΠ περιλαμβάνει πολλά κορίτσια και ελάχιστα αγόρια. Όλοι τους είναι ντυμένοι στην τρίχα, με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά που σε κάνει να απορείς «Πού τη βρίσκουν την όρεξη πρωινιάτικα». Είναι ιδιαίτερα εξυπηρετικοί και κοινωνικοί. Παραείναι ψεύτικο όμως ρε παιδιά. Κρατήστε λίγο πιο χαμηλούς τόνους. Μετά έχουμε την ΠΑΣΠ. Να σας πω την αλήθεια μου φάνηκαν οι πιο σωστοί όσον αφορά την προσέγγιση των φοιτητών. Οι περισσότεροι είναι λίγο χύμα σαν άτομα, έρχονται, σου δίνουν ό,τι θέλουν να σου δώσουν και φεύγουν. Άλλο που με τον οδηγό τους για τις εργασίες έφτιαξα ολόκληρο στόλο από καραβάκια. Από εκεί και πέρα έχω συναντήσει έναν (1) μόνο Κνίτη, ο οποίος κατα καιρούς μας καλεί να συμπορευθούμε με το όλο παρεάκι στον αγώνα για την κατάρριψη του εχθρού.(Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ.)
Μέρη αράγματος
ΒΑΡΙΕΣΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΘΗΜΑ; ΕΧΕΙΣ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗΣ ΡΟΥΤΙΝΑΣ; ΕΛΑ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΠΑΝΤΕΙΟ!
Ειλικρινά, περισσότερες καφετέριες/ταβέρνες/κυλικεία έχει αυτό το Πανεπιστήμιο, παρά αίθουσες διαλέξεων. Και πάλι, δεν βρίσκεις να κάτσεις! Δεν πέφτει ούτε καρφίτσα, πράγμα που σημαίνει ότι οι φοιτητές του Παντείου ξυπνάνε απ’ το χάραμα για να πιάσουν θέση, όχι στην αίθουσα Β1 που οι θέσεις είναι μετρημένες στα δάχτυλα των 10 χεριών (ε, μην πω και του ενός, θα ξεφτιλιστούμε), αλλά στην καφετέρια (π.χ.) μπροστά από το νεόκτιστο κτίριο! Τα ελπιδοφόρα νιάτα της Ελλάδος εκμεταλλεύονται με τον καλύτερο τρόπο τα λεφτά των γονιών τους, κάνοντας τη διατριβή τους στη ζαμπονοτυρόπιτα του «Γρηγόρη».
Παρ’όλα αυτά, οφείλω να ομολογήσω ότι οι καφετέριες που έχω επισκεφτεί μέχρι στιγμής είναι αρκετά καλές. Ζεστό κλίμα, μοντέρνα διακόσμηση, καλός (σχετικά) καφές, τι άλλο να ζητήσει ένας φοιτητής με την παρέα του;
Λίγο πολύ η παραπάνω κατάσταση νομίζω πως επικρατεί σε όλα τα ελληνικά Πανεπιστήμια. Δεν είμαι η πλέον αρμόδια για να κάνει κριτική για τις ελλείψεις αυτών, απλά παρέθεσα μερικές από τις παρατηρήσεις μου πάνω σε γενικότερα θέματα. Καλή φοιτητική ζωή λοιπόν.
