Mετά θάνατον

  Ξύπνησε ξαφνικά, από ένα τράνταγμα. Κοίταξε γύρω του. Βρισκόταν μέσα σε μια άμαξα, ή κάτι τέτοιο. Κοίταξε σ’ ένα παραθυράκι δίπλα του. Έβλεπε δέντρα, πολλά δέντρα. Ο καιρός ήταν θαυμάσιος. Χάρμα οφθαλμών. Χάζευε το δάσος ενώ σκεφτόταν τι μπορεί να είχε συμβεί. Το τελευταίο πράγμα που θυμόταν ήταν τον εαυτό του να μπαίνει στο σπίτι του. Πώς βρέθηκε στην άμαξα; Ώρες πολλές κοίταζε το δασάκι που φαινόταν να επαναλαμβάνεται σχεδόν περιοδικά, σαν να έκανε κύκλους η άμαξα. Όταν ξαφνικά το τοπίο μαύρισε απότομα και το παράθυρο χάθηκε. Ξαφνιασμένος κοίταξε πίσω του.

 -Ρε φίλε, έχω κάτσει εδώ και ένα μισάωρο με την πιο κολακευτική μου πόζα και περιμένω να πάρεις το βλέμμα σου απ’την τηλεόραση. Και να πω ότι είχα βάλει και καναν Άρχοντα... Πλάνα του Αγγελόπουλου σου είχα βάλει...

-Tου...του Αγγελόπουλου;

-Ναι, έχουμε αφιέρωμα, μιας και ήρθε πρόσφατα.

 Δίπλα του καθόταν ένας νεαρός τύπος ντυμένος στα μαύρα, με μια μαύρη κάπα να καλύπτει όλη του τη φιγούρα. Η κουκούλα που φόραγε έκρυβε τα μάτια του, αφήνοντας ακάλυπτο μόνο το χλωμό πηγούνι του. Κρατούσε ένα δρεπάνι στο ένα του χέρι κι ένα τηλεκοντρόλ στο άλλο.

-Πέθανα;

-Ένας άνθρωπος να μη με ρωτήσει το έχω καημό. Πόσο πιο φανερό να σας το κάνω πια;

-Τι, είσαι ο Χάρος;

Αφήνοντας το τηλεκοντρόλ, του έδωσε πρόσχαρα το χέρι:

-Αυτοπροσώπως!

Φάνηκε ένα πλατύ χαμόγελο μέσα απ’την κουκούλα. Η οδοντοστοιχία του ήταν αψεγάδιαστη, αν και οι άκρες των δοντιών του φαίνονταν ελαφρώς τροχισμένες ώστε να είναι κοφτερές. Έδωσαν τα χέρια, ο Χάρος με ενθουσιασμό, ο άλλος σοκαρισμένος στάθηκε για ώρα αποχαυνωμένος κοιτάζοντας το κενό. Σκεφτόταν. Λίγη ώρα μετά κατάπιε, ο λαιμός του είχε στεγνώσει.

-Πώς πέθανα;

-Δε σου λέω.

-Μα δε θυμάμαι...

-Δε σου λέω. Φιρί φιρί το πας να χαλάσεις τη διάθεσή σου.

-Θέλω λίγο αέρα νομίζω...Δεν αισθάνομαι καλά...

-Ε δε θα πεθάνεις κιόλας. Χαχα. Έλα, φτάνουμε σε λίγο.

-Πού;

-Στον Πετράν. Θα σου πει πού θα πας.

-...Ώστε υπάρχει ο Άγιος Πέτρος; Ο Θεός είναι υπεράνω όλων;

-Κανείς δεν είναι υπεράνω κανενός. Υπάρχουν όμως κάποια συγκεκριμένα πόστα, όπως αυτό του Πέτρου. Ό,τι πίστευες σε όλη σου τη ζωή, αυτό συναντάς και μετά από αυτή. Ακόμα κι ο Άθεος σε κάτι πιστεύει, μη νομίζεις. Τα μεγαλύτερα ποζέρια.

-Πού θα πάω;

-Δε σου λέω. Θα σου πει ο Πέτρος.

-Υπάρχει Παράδεισος;

-Υπάρχει.

-Κόλαση;

-Υπάρχει. Έλα, μην ανησυχείς, καλά θα είσαι εκεί που θα πας.

-Εμ...Ξέρεις...Σε περίμενα...λίγο πιο...

-Αρχίδι;

-Ψηλό θα έλεγα, αλλά ναι κι αυτό.

-Είσαι ρατσιστής.

-Ε, τέτοια άποψη έχουμε σχηματίσει στη Γη για σένα.

-Το ξέρω. Δεν έχω κανέναν λόγο να είμαι αρχίδι όμως... Όταν έχω απέναντί μου έναν άνθρωπο καλό γιατί να του συμπεριφερθώ άσχημα;

-Δηλαδή είμαι καλός; Άρα θα πάω στον Παράδεισο;

-Κοίτα και στους «καλούς» και στους «κακούς» με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρομαι. Ο άλλος έχει ολόκληρη κόλαση να τραβήξει στην αιωνιότητα. Αν δεν του δώσω και λίγο κουράγιο πώς θα αντιμετωπίσει το μαρτύριο;

-Δίκιο έχεις. Και είσαι ίδιος για όλους; Ή είστε πολλοί;

-Ένας είμαι. Να με προσέχετε.

-Πώς τους προλαβαίνεις όλους;

-Αυτή τη στιγμή που μιλάμε βρίσκομαι σε χιλιάααδες ακόμα άμαξες.

-Να μη ρωτήσω πώς όμως, ε;

-Ρώτα. Απλά και να σου πω δε θα καταλάβεις. Της θεωρητικής δεν ήσουν;

-Ναι... Να δω το πρόσωπό σου; Αισθάνομαι λίγο άβολα.

-Θα αισθανθείς πιο άβολα έτσι και βγάλω την κουκούλα, πίστεψέ με.

-Γιατί;

-Δουλεύω 24 ώρες το 24ωρο. Λες τα μάτια μου να είναι σε κατάσταση να τα δει ανθρώπινο μάτι;

-Σώπα. Δεν ξεκουράζεσαι ποτέ;

-Ολόκληρος ποτέ. Κομμάτια του εαυτού μου συνεχώς, γι’αυτό κι επιβίωσα στην αιωνιότητα.

-Μικρός φαίνεσαι για αιωνόβιος.

-Μ’έχουν στα ώπα ώπα... Εμ τρέχω όλη μέρα, εμ κωλόγερος; Όχι, όχι, αυτά κόπηκαν από νωρίς. Λοιπόν, κατέβα, πιάστηκα. Πάμε μια βόλτα με τα πόδια.

Ο Χάρος τον έπιασε απ’το χέρι, κλώτσησε την πόρτα της άμαξας και κατέβηκαν σ’ένα μονοπάτι. Γύρω κυριαρχούσε συνωστισμός. Παντού έβλεπες Χάρους να κρατούν άντρες, γυναίκες, παιδιά, ζώα.

-Δεν ήξερα ότι αναλαμβάνεις και ζώα.

-Γιατί σου φαίνεται παράξενο;

-Γιατί τα ζώα δεν πιστεύουν σε κάτι... Δεν έχουν λογική και κρίση...Με ποιο κριτήριο τα ταξινομείτε στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;

-Ούτε τα μωρά έχουν κρίση, φίλε μου. Όταν πεθαίνουν όμως όλα στον Παράδεισο πάνε.

-Μωρά;

-Ναι. Παλιότερα είχαμε πολλά.

-Φρίκη. Να σου πω...Ο Διάβολος...πώς είναι;

-Ενδιαφέρεσαι; Να κανονίσω κοννέ; Είναι μπαϊσέξουαλ.

-Το χιούμορ σου με σκοτώνει.

-Δύσκολο.

-Λέγε, πώς είναι;

-Πώς να ‘ναι...Τι θες να σου πω;

-Σαν χαρακτήρας ρε παιδί μου...Πώς συμπεριφέρεται;

-Άψογα. Σκέτο μάλαμα. Δεν τον υποψιάζεσαι καν ότι θα σου κάνει μαλακία.

-Μάλιστα... Και δε μου λες... Στον Παράδεισο είναι όντως όλα αγγελικά πλασμένα;

-Μπα οι άγγελοι ξύνονται τον περισσότερο καιρό. Τώρα ειδικά με την υπογεννητικότητα ούτε για φύλακες δεν πάνε οι περισσότεροι.

-Μπερδεύτηκα. Για τον Παράδεισο σε ρώτησα. Πώς είναι;

-Δε μπορώ να σου πω και πολλά. Θέμα πρωτοκόλλου.

-Δώσε μου ένα στοιχείο.

-Λοιπόν, στην Κόλαση ξυπνάς με πολύ καλή διάθεση και μέχρι το βράδυ σου γαμ... χμ, σου έρχονται τα βάσανα από εκεί που δεν το περιμένεις. Στον Παράδεισο συμβαίνει το αντίθετο..

-Μμμ... Κι αν πάω στην Κόλαση θα γνωρίσω και πρόσωπα από το παρελθόν; Ας πούμε το Χίτλερ;

-Τον Αδόλφο; Είναι στον Παράδεισο.

-Τι; Πώς είναι δυνατόν; Αν αυτός είναι στον Παράδεισο, τότε στην Κόλαση ποιοι είναι;

-Είναι στον Παράδεισο γιατί εκεί θα τα βγάλει πιο δύσκολα πέρα απ’ό,τι στην Κόλαση.

-Τι εννοείς;

-Ο Παράδεισος είναι τίγκα στον Εβραίο. Δεν την αντέχει τόση γαλήνη και αλληλεγγύη ο Χίτλερ. Στην Κόλαση θα είχε πιάσει κολλητηλίκια με το Διάβολο και θα το έπαιζε ιστορία στους υπόλοιπους.

-Μάλιστα. Πρόσωπα από άλλες θρησκείες υπάρχουν;

-Όλα υπάρχουν. Υπάρχουν και πρόσωπα που αγνοεί η ανθρωπότητα.

-Δηλαδή υπάρχει και το δωδεκάθεο; Η Αφροδίτη είναι όντως τόσο όμορφη;

-Λυσσάξατε όλοι. Η Αφροδίτη δεν έχει συγκεκριμένη μορφή, μεταμορφώνεται σε ό,τι ποθεί ο ανθρώπινος νους στο σεξ. Σε έναν μαζοχιστή είχε σκάσει μύτη με αλυσοπρίονο. Α και σ’έναν κοπρολάγνο...

-Όχι όχι, δε θέλω να μάθω, σ’ευχαριστώ.

-Είσαι ξενέρωτος. Α, φτάσαμε.

 (Συνεχίζεται)