Ανάθεμά σε, Νεοέλληνα.

 Δε μιλάω ως Δανάη. Μιλάω ως κάθε "παιδί" μιας μέσης ελληνικής οικογένειας.
 Η μάνα μου δουλεύει σαν το σκυλί κι όμως τη σκοτώνει που δεν μπορεί να μου δώσει αυτό το "κάτι παραπάνω". Ο πατέρας μου σκίζεται στη δουλειά για να έχουμε μια αξιοπρεπή ζωή. Κι εγώ? Εγώ τι κάνω? Ονειρεύομαι. Κι ονειρεύομαι χωρίς να έχουν βάση τα όνειρά μου. Έχω τη θέληση, την όρεξη, το πλάνο, λείπει όμως το πιο σημαντικό: τα εφόδια. Κι όταν λέω εφόδια δεν εννοώ τους οικονομικούς πόρους. Εννοώ τη γνώση. Γιατί περιμένω να βγάλω μια γαμημένη σχολή για να αποκτήσω το δικαίωμα να κάνω κάτι στη ζωή μου, που ουδεμία σχέση θα έχει με τον κλάδο μου. Κι όμως. Δεν παλεύω, περιμένω να μου έρθουν όλα στο πιάτο μέχρι τότε με το "Δεν μπορώ ακόμα, αλλιώς"... στο στόμα.
 Γιατί έτσι είναι η νέα Ελλάδα: ένα μάτσο "παιδιών" που τους συντηρεί η οικογένειά τους μέχρι να φύγει απ'τη ζωή γιατί αυτά δεν έχουν ούτε τα εφόδια ούτε τα αρχίδια να απογαλακτιστούν πλήρως.  Και μέχρι τότε θα αντιμετωπίζουν παθητικά την αγωνία και την απογοήτευση στο πρόσωπο του γονιού χωρίς να αντιδρούν. 
 Γιατί αυτή είναι η νοοτροπία του Έλληνα: Όλα απ' το γονιό κι όλα για το παιδί.


Σ.σ: Ανάθεμά σε, Νεοέλληνα. Καταγγέλω εμένα, εσένα και τους ομοίους μας. Δε μας φταίνε τα "μεγάλα κεφάλια" και οι κυβερνήσεις. Φταίμε εμείς που δεν ενδιαφερθήκαμε ποτέ να γνωρίσουμε τι εστί σκέψη και αγώνας για να τους αντιμετωπίσουμε.