Μετά θάνατον - μέρος 2ο

(Κρίνεται σχεδόν απαραίτητη η ανάγνωση του 1ου μέρους για την κατανόηση του 2ου. Ευχαριστώ).

 ...

 Μπήκαν σ’ένα στενό διάδρομο. Ο Χάρος προχώρησε μπροστά. Βρέθηκαν σε μια αίθουσα αναμονής.

-Περίμενε εδώ, είπε ο Χάρος δείχνοντάς του μια καρέκλα.

Ο Χάρος εξαφανίστηκε και ξαναεμφανίστηκε αμέσως, αυτή τη φορά κρατώντας ένα καρτελάκι.

-Λοιπόν, είναι ο αριθμός προτεραιότητάς σου. Όταν αρχίσει να αναβοσβήνει η κάρτα είναι η σειρά σου.

-Έχω άγχος.

-Και καλά κάνεις! Ο Πέτρος είναι ένα πρόσωπο άξιο σεβασμού! Μάλιστα, αν θες να τον καλοπιάσεις για να σκεφτεί καλύτερα την απόφασή του για το πού θα σε στείλει, υπάρχει ένα μικρό τελετουργικό που μπορείς να κάνεις.

-Τι τελετουργικό; Θα κάνω οτιδήποτε!

-Λοιπόν, έλα να σου μάθω τη χορογραφία.

Ο Χάρος άρχισε να κάνει κάτι σπασμωδικές κινήσεις για λίγα δευτερόλεπτα.

-Και τελειώνεις...έτσι.

-Ότι ας πούμε θα το κάνω αυτό μπροστά στον Άγιο Πέτρο.

-Ναι! Όταν έρθει η σειρά σου, θα πας μπροστά του, θα υποκλιθείς με ευλάβεια, θα του φιλήσεις το χέρι και θα κάνεις αυτό που σου έδειξα. Κατά τας γραφάς, το τελετουργικό αυτό συμβολίζει την αμφιταλάντευση του ατόμου στην κενότητα που υπάρχει μεταξύ Κόλασης και Παραδείσου.  Δε θα του μιλήσεις αν δε σε ρωτήσει κάτι πρώτα. Θα έχεις πολύ μεγάλες πιθανότητες να πας εκεί που θες μετά από αυτό.

-Καλά...Αν είναι να πάω στον Παράδεισο.. Δείξε μου άλλη μία φορά τις κινήσεις.

-Δε χρειάζεται! Αυτοσχεδίασε! Σημασία έχει να πιάσεις το συναίσθημα!

Τον έπιασε απ’το χέρι και βγήκαν πάλι έξω.

-Χάρε...

-Έλα.

-Όταν πάω όπου πάω... Θα σε ξαναδώ;

-Μέχρι αύριο θα σε έχω ξεχάσει, το πιθανότερο.

-Καταλαβαίνω... Πώς είναι οι υπόλοιποι άνθρωποι μαζί σου;

-Οι καινούργιοι; Πάνω κάτω σαν εσένα, όλο ερωτήσεις. Υπομονή μηδέν. Αν και πάντα υπάρχουν οι φωτεινές εξαιρέσεις...

-Όπως;

-Να, για παράδειγμα ένα κοριτσάκι μου έλεγε σε όλη τη διαδρομή ότι στον Τζο Μπλακ ήμουν πιο ωραίος.

-Ισχύει.

-Θα σου έριχνα ένα διάολο τώρα αλλά έτσι και μ’ακούσει θα το πάρει τοις μετρητοίς.

-Ωχ! Η κάρτα! Έγινε κόκκινη! Δονείται!

Ο Χάρος του χαμογέλασε..

-Πάμε.

Μeet Joe Black

 Τον οδήγησε μπροστά σε μια μικρή πορτούλα. Ο Χάρος χτύπησε διακριτικά. Μια φωνή ακούστηκε από μέσα.

-Ποιος.

-Ο Χάρος.

-Τι ρωτάω κι εγώ. Πέρασε.

Μπήκαν μέσα στο δωμάτιο. Ο Άγιος Πέτρος καθόταν στο γραφείο του. Ο χώρος ήταν πολύ φιλόξενος και ο Άγιος γερασμένος, με σκαμμένο απ’τις ρυτίδες πρόσωπο. Είχε ένα πυκνό γκρίζο μουστάκι και γαλλική μύτη. Πάνω απ’το γραφείο του υπήρχε μια φωτεινή ένδειξη «14022012». Το ίδιο ήταν γραμμένο και σε πάκους ντοσιέ που βρίσκονταν σε μια τεράστια βιβλιοθήκη από πίσω του. Ο Πέτρος έβγαλε ένα ντοσιέ απ’το συρτάρι.

-Λοιπόν, είσαι ο...Απόστολος Σωτηρίου του Κωνσταντίνου, γεννηθείς στην Κέρκυρα την Κυριακή 25 Απριλίου του 1982 ώρα 3:23 πμ και αποθανών στην Αθήνα την Τρίτη 14 Φεβρουαρίου του 2012, ώρα 2:47 μμ, αιτία θανάτου καρδιακή προσβολή μετά από έκρηξη θερμοσίφωνα. Πώς τα κατάφερες;

-Ξέρω κι εγώ... Μια φορά τον άφησα ανοιχτό...

-Τα προσέχουμε αυτά. Για να δούμε.

Ο Άγιος Πέτρος άνοιξε το ντοσιέ και έβγαλε ένα μεγάλο βιβλίο από μέσα. Άρχισε να το ξεφυλλίζει με ταχύτητα.

-Εντυπωσιακό βιογραφικό. Αν δεν έβριζες τόσο...Αχ, αν δεν έβριζες τόσο... «Γαμώ τον Άγιο Πέτρο κι όλο το αγιολόγιο»; Κατούρα και λίγο. Γιατί έτσι ρε Αποστόλη;

Ο Αποστόλης άρχισε να τρέμει. Ο Χάρος τον σκούντηξε.

-Ξέρεις, Πέτρο... Ο Αποστόλης, σου έχει ετοιμάσει κάτι.

Ο Αποστόλης πήγε προς το μέρος του Αγίου, υποκλίθηκε, του φίλησε το χέρι κι αφού έκανε ένα βήμα πίσω άρχισε το τελετουργικό με σθένος.

-Ώπα, ώπα, ώπα, είπε ο Πέτρος. Ρε Χάρε. Είναι η 5279^η φορά που το κάνεις αυτό σε ψυχή σήμερα. Γελάσαμε τις πρώτες 300 φορές, φτάνει. Στάσου ακίνητος, Αποστόλη.

Ο Πέτρος σηκώθηκε και έβγαλε απ’την τσέπη του μια μεζούρα. Αφού πήρε μέτρα απ’τον Αποστόλη, μπήκε σ’ένα μικρό δωματιάκι δίπλα στη βιβλιοθήκη του. Ο Αποστόλης κοίταξε κατακόκκινος απ’τα νεύρα και την ντροπή το Χάρο που γέλαγε. Ο Πέτρος επέστρεψε με δύο κρεμάστρες με κοστούμια. Ένα λευκό κι ένα μαύρο.

-Σου πάει το μαύρο. Με γεια.

Ο Αποστόλης χλώμιασε.

-Έλα πλάκα κάνω. Χάρε, οδήγησέ τον στο σπίτι του. «Μαρίας Θεοτόκου 24, Παράδεισος». Η νέα σου διεύθυνση. Καλορίζικη. Ορίστε το κλειδί και η στολή σου. Να την πλένεις στους 30 βαθμούς στο οικολογικό. Χάρε, τη σφραγίδα.

Ο Χάρος έμπηξε τα δόντια του στο σβέρκο του Αποστόλη, αφήνοντάς του ένα στρογγυλό σημάδι.

-Α, ξέχασες το φωτοστέφανο.

Ο Πέτρος φόρεσε μια χρυσή στέκα στο κεφάλι του Αποστόλη.

-Να πας στο καλό.

-Γεια...Γεια σας...

Ο Χάρος έκλεισε την πόρτα πίσω του. Ο Αποστόλης τον αγκάλιασε. Ο Χάρος τον χτύπησε «φιλικά» στην πλάτη μ’ένα ύφος αηδίας.

-Έλα, έλα. Έχω και δουλειές.

-Σ’ευχαριστώ για όλα, Χάρε.

-Ναι, ναι. Να μου γράφεις. Πάμε τώρα.

-Γιατί είσαι τόσο σκληρός μαζί μου ξαφνικά;

-Κρατάω τις αποστάσεις μου για να μη δένομαι με τις ψυχές.

Τον οδήγησε έξω, όπου ήταν παρκαρισμένες πολλές άμαξες και στάθηκαν δίπλα στην πρώτη. Ο οδηγός κατέβηκε να ανοίξει την πόρτα.

-Μήτσο, Μαρίας Θεοτόκου πάει το παιδί. Λοιπόν, Αποστόλη, γεια.

-Γεια σου, Χάρε... Μεσολάβησε να φέρεις και τη γυναίκα μου αν μπορείς...

-Δε μπορώ. Καλή ζωή.

Ο Αποστόλης έγνεψε στο Χάρο που χάζευε γύρω του αδιάφορα και μπήκε στην άμαξα. Πριν φύγει, ο Χάρος πλησίασε τον οδηγό.

-Βαλ’του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών...