Η απόλυτη καταστροφή. Μέρος 2ο.

  ...Μετά από την ξεφτίλα στο περίπτερο τρέχεις με σκυμμένο το κεφάλι στο σπίτι ελπίζοντας να μην συμβεί άλλη μια μαλακία και γίνεις πάλι ρόμπα. Μπαίνοντας στο διαμέρισμα, ανοίγεις την τηλεόραση σ'ένα ξεπεσμένο τοπικό κανάλι όπου μια αστρολόγος λέει τα ζώδια με ένα ηλίθιο χαμόγελο: "Όσοι έχετε τον Κρόνο σας στον Καρκίνο ίσως θα πρέπει να προσέχετε τις κινήσεις σας αυτό το δεκαήμερο, καθώς καραδοκούν ατυχίες και ίσως κάποια ερωτική απογοήτευση"... Σκέφτεσαι ότι ο πούστης ο Κρόνος πρέπει να φταίει που όλη η μέρα σού πάει σκατά, μέχρι που σου έρχεται μια περίεργη μυρωδιά στη μύτη. Την ακολουθείς σαν το σκυλί και σε οδηγεί στην κουζίνα σου, όπου το νερό που είχες βάλει πριν στο μπρίκι για να φτιάξεις γαλλικό μερακλίδικο έχει εξατμιστεί και όλη η κουζίνα μυρίζει σαν το μεταλλουργείο του χωριού σου. Σε πιάνει ένας ακατάπαυστος βήχας, παίρνεις το μπρίκι, το βάζεις στο νεροχύτη και ανοίγεις τη βρύση. Ω, συμφορά! Έχει γεμίσει ασφυκτικά με υδρατμούς το δωμάτιο ως απάνω. Και ο Κρόνος σου γελάει σαν μωρό. ("Χιούμορ")

 Κάνεις αέρα μπροστά απ'τη μούρη σου για να βρεις την έξοδο, χτυπάς το κεφάλι σου στη γωνία του ψυγείου και τελικά, όταν καταφέρνεις να βγεις, κλείνεις την πόρτα πίσω σου. Αποφασίζεις να πας στην κοπέλα σου για να σου φτιάξει τη διάθεση. Ω, ναι. Μπορεί να είσαι ένα μηδενικό χωρίς δουλειά και με σπίτι που βρωμάει ζεσταμένο μέταλλο και υδρατμούς αλλά τουλάχιστον, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, έχεις κοπέλα.

 Φοράς κάτι πρόχειρο, περιποιείσαι λίγο το χτύπημα απ'το ψυγείο στο κούτελό σου και πηγαίνεις στο σπίτι της με ένα τραντάφυλλο απ' τον κήπο του γείτονά της στο χέρι και ετοιμάζεσαι να της πεις κανένα ερωτόλογο, γιατί πραγματικά είναι το μόνο καλό πράγμα που σου έχει απομείνει. Χτυπάς την πόρτα, ανοίγει κατευθείαν και ξαφνιάζεται δυσάρεστα. "Γιώργο, δεν είσαι στη δουλειά"; Η κοπελιά είναι τυλιγμένη με ένα κόκκινο σεντόνι σαν γκέισα και μέσα, στο διάδρομο, αχνοφαίνεται μια γυμνή αντρική φιγούρα που τρέχει να βρει δωμάτιο να κρυφτεί απ'το οπτικό σου πεδίο. Κι εσύ έχεις απομείνει με το τριαντάφυλλο στο χέρι, τρισάθλιος και ελεϊνός. Οραματίζεσαι την κινηματογραφική μεταφορά της όλης σκηνής: Το λουλούδι στο χέρι σου να μαραίνεται απότομα, η κοπέλα σου να σου λέει με δάκρυα στα μάτια "Γιώργο, δεν είναι αυτό που νομίζεις", έπειτα εσύ να φεύγεις σαν χαμένος μέσα στην καταρρακτώδη βροχή, ενώ ως σάουντρακ παίζει ό,τι πιο θλιμμένο υπάρχει σε βιολί κι εσύ είσαι το θύμα της υπόθεσης. Ούτε καν όμως. Το τριαντάφυλλο δε λέει να λυγίσει ούτε πέταλο και η γκόμενα αρχίζει να σου φωνάζει "Και τι ήθελες να κάνω; Τόσους μήνες όλο δουλειά δουλειά δουλειά! Άσε το άλλο: Δεν σε έχω δει νομίζεις να σαλιαρίζεις με τη γειτόνισσα; Έκφυλε! Κάνω τη ζωούλα μου, κύριε"! Ο καιρός είναι χαρά Θεού και το μόνο σάουντρακ που ακούγεται είναι ένα αγροτικό που περνάει στο διπλανό τετράγωνο και έχει βάλει τέρμα την Παπα-Λάμπραινα. Όλα στραβά. ΟΛΑ. Ψάχνεις σαν τρελός έναν τρόπο να αυτοκτονήσεις εκεί, μπροστά της. Τίποτα. Όλα τόσο ασφαλή. Κι εσύ τόσο εκνευριστικά δειλός για να το κάνεις. Ούτε να αυτοκτονήσεις δε μπορείς. Θα περάσεις απλά το μαρτύριο μέχρι να μαζέψεις τα κομμάτια σου και ν'αρχίσεις απ'το μηδέν. Κι όλα αυτά επειδή σε λένε Γιώργο Παπαδόπουλο. Πού πας κι εσύ με τέτοιο όνομα;

Η απόλυτη καταστροφή. Μέρος 1ο.

  Ας πούμε ότι σε λένε Γιώργο Παπαδόπουλο. Ξυπνάς το πρωί και συνειδητοποιείς ότι είναι μεσημέρι κι ότι έχασες το σημαντικότερο meeting όλων των εποχών, γιατί το παρακμιακό ξυπνητήρι του κινητού σου τον πίνει και δεν ακούγεται καν το "Η ώρα είναι 7. Είναι ώρα να ξυπνήσετε". Σηκώνεσαι αλαφιασμένος και τρέχεις πανικόβλητος σε όλο το σπίτι. Έχεις αργήσει 4 ώρες στη δουλειά. Ψιλοπράγματα. Ανοίγεις το κινητό σου. Χαμήλ μπατάρ. Δώσ΄του να ψάχνεις για το φορτιστή. Το βάζεις στην πρίζα και πληκτρολογείς το PIN σου. Με τι μυαλό; 3 αποτυχημένες προσπάθειες. Ουπς. Γκαντεμιά φίλε. Χρειάζεσαι το PUK σου. Φτου. Ξανατρέχεις γύρω γύρω στο σπίτι. Επιτέλους βρίσκεις το καταχωνιασμένο φυλλάδιο της SIM. Ο-ΛΕ. Σωστός κωδικός. Πας να το γιορτάσεις βάζοντας νερό στο μπρίκι για να βράσει και να φτιάξεις καφέ.

 Παίρνεις τηλέφωνο τη μάνα σου που έχεις να την πάρεις τηλέφωνο ο ίδιος εδώ και 14 χρόνια και της φωνάζεις ρίχνοντας Χριστοπαναγίες επί ένα τέταρτο επειδή δεν σε πήρε στο σταθερό να σε ξυπνήσει, άλλο που δεν ήξερε καν για το meeting, ενώ ταυτόχρονα ακούς ένα άγνωστης προέλευσης "μπιπ-μπιπ-μπιπ" στο ακουστικό. Απ'τα νεύρα σου δεν ακούς καν το "Μα γιε μου, δεν έχεις σταθερό στην Αθήνα" και της το κλείνεις στα μούτρα.

 Κοιτάς την οθόνη για να δεις τι στο διάολο ήταν το μπιπ-μπιπ-μπιπ. 3 Μηνύματα. Ανοίγεις το πρώτο "Ο Μέγιστος Μαλάκας Των Επαφών Μου/Κύριε Διευθυντά Αν Το Δείτε Πλάκα Κάνω: 5 κλήσεις στις 09:18". Ω-ωου, το αφεντικό. Μπαντ νιούζ. Όσο καιρό είσαι στη δουλειά δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή σου αλλά σήμερα ναι, σήμερα αντιλήφθηκε την απουσία σου. Προχωράς στο δεύτερο μήνυμα: "Ο Μέγιστος Μαλάκας Των Επαφών Μου/Κύριε Διευθυντά Αν Το Δείτε Πλάκα Κάνω-What's Up: 8 κλήσεις στις 09:40". Ε, βέβαια, είναι και εκσυγχρονισμένος ο κωλόγερος. Τρίτο μήνυμα απ'τον ίδιο αποστολέα: "ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΕ, ΑΥΡΙΟ ΣΤΙΣ 8 ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΜΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ 6 ΜΗΝΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ. ΑΠΟΛΥΕΣΑΙ". Ρε. ΡΕ. Πρέπει να πάρεις δραστικά μέτρα γιατί από Δευτέρα σε βλέπω στον ΟΑΕΔ. Τον παίρνεις τηλέφωνο κλαίγοντας και του λες ότι πέθανε η γιαγιά σου. "Παπαδόπουλε, έχουν ήδη πεθάνει και οι 10 γιαγιάδες σου μέσα σε ένα χρόνο. Πόσοι σε έχουν σπείρει εσένα"; Κλείνεις το κινητό και κοπανάς το κεφάλι σου στον τοίχο.

 Ψάχνεις τα τσιγάρα σου. Α. Δεν καπνίζεις. Καιρός να αρχίσεις. Πας ΑΚΡΙΒΩΣ όπως ξύπνησες στο περίπτερο απέναντι να αγοράσεις τα πρώτα σου τσιγάρα. Ξεκινάς απ'το σπίτι σου με την προοπτική να πάρεις σκληροπυρηνικά Malboro αλλά μόλις φτάνεις στον περιπτερά αλλάζεις γνώμη και ζητάς Slim Line γιατί τα κάπνιζε κάποιο γνωστό πρόσωπο που δεν μπορούσες να θυμηθείς εκείνη τη στιγμή. Την ίδια ώρα έρχεται στο ψυγείο με τα νερά του περιπτέρου η κουκλάρα η γειτόνισσα που της κάνεις καμάκι από τότε που έπιασες το σπίτι και ακούει τον περιπτερά να σε ρωτάει "Αυτά δεν είναι γυναικεία"; Και τόοοτε θυμάσαι ότι Slim Line κάπνιζε η πρώην σου και συνειδητοποιείς ότι το γκομενάκι μόλις σε είδε με παντελόνι πυτζάμας, άσπρη φανέλα και παντόφλες να ζητάς τα πιο γκέι τσιγάρα που κυκλοφορούν. Πας να τα μπαλώσεις και του δίνεις πίσω τα τσιγάρα και παίρνεις ένα κουτάκι τσίχλες. Αλλά όχι. Όχι. Θες να το παίξεις και κουλ. Ζητάς σχεδόν φωναχτά ένα κουτί durex tropical fruits για extra large μέγεθος. Ακολουθεί η προσγείωση απ'τον περιπτερά:"Είναι one size, φίλε", αλλά και η δικιά σου αντεπίθεση με κλείσιμο ματιού στην κοπέλα: "Ωχ, τότε θα έχουμε πρόβλημα", ενώ βάζεις το κουτί στην τσέπη της πυτζάμας μαζί με τις τσίχλες. Η γειτόνισσα σε κοιτάει με ξενερωμένο υφάκι και τηλεφωνεί σε κάποιον, οπότε αποφασίζεις να τα παρατήσεις. Στο μεταξύ ένα κοριτσάκι έρχεται και σου λέει "Κύριε, κύριε, μήπως μπορείτε να μου πάρετε μία τσίχλα;", ενώ η μάνα του το καμαρώνει από το αυτοκίνητο. Πας να κάνεις το στοργικό αρσενικό μπας και ανεβείς έστω κι έτσι στα μάτια της γειτόνισσας και λες στο κοριτσάκι ότι έχεις εσύ τσίχλες και να πάρει όσες θέλει. Αντί να βγάλεις όμως το κουτάκι με τις τσίχλες, βγάζεις κατά λάθος τα durex tropical fruits και τα δίνεις στο κοριτσάκι. Η μικρή τα κοιτάει με απορία, η μάνα της έρχεται τρέχοντας και την παίρνει από το χέρι, σε βρίζει και σου πετάει το κουτάκι στο κεφάλι, ενώ ακούς τη γειτόνισσα να λέει στο τηλέφωνο "Μίνα, Μίνα, είναι ένας ανώμαλος στο περίπτερο, μόλις έδωσε προφυλακτικά σ'ένα κοριτσάκι...Ναι,ναι θα σου πω κι από κοντά"!...

(Η καταστροφή) Συνεχίζεται...

Πώς μετράς την ωριμότητα;

  Σε χρόνια; Σε εμπειρίες; Σε ιδέες; Σε κιλά; Σε τι; Μεγαλώνεις. Ωριμάζεις;
 Γίνεται ένας άντρας 35 χρονών να είναι το ίδιο ώριμος με μία έφηβη στα 16 της; Τι πρέπει να έχει ζήσει ένας άνθρωπος για να χαρακτηριστεί από το κοινωνικό σύνολο ή, έστω, απ'το περιβάλλον του, ώριμος;
 Συχνά λένε ότι οι γυναίκες είναι πιο ώριμες απ'τους άντρες. Λένε επίσης ότι αν δεν δουλέψεις στη ζωή σου δε θα ωριμάσεις ποτέ. Ότι αν μπορείς να συμπεριφερθείς στον κοινωνικό σου περίγυρο με συγκροτημένο το είναι σου θεωρείσαι ώριμο άτομο. Προσωπικά διαφωνώ με όλα, σε μεγάλο βαθμό, αν όχι κάθετα.
 Ώριμος θα γίνεις μόνο και μόνο όταν έρθει η στιγμή να καταστείς υπεύθυνος για τη ζωή ενός άλλου ατόμου και καταφέρεις να φροντίσεις επαρκώς τις βιολογικές και τις κοινωνικές του ανάγκες, χωρίς ωστόσο να παραμελήσεις εσένα. Δε μεστώνει το μυαλό σου μόνο και μόνο επειδή περνούν τα χρόνια. Αν μέσα σ'αυτά τα χρόνια δεν έχεις κάνει τίποτα αξιόλογο για κάποιον άλλον, τότε δεν μπορείς να θεωρείς ότι είσαι ώριμος και ολοκληρωμένος άνθρωπος. Τον εαυτό σου τον ξέρεις, ξέρεις τις ανάγκες του και τις αντοχές του. Τι γίνεται όμως όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τα χαρακτηριστικά μιας άλλης ψυχής; Μη βιάζεσαι να βγάλεις πόρισματα με γνώμονα το εγώ σου. Ώριμος είναι ο άνθρωπος ο σοβαρός, όχι ο σοβαροφανής.

Παραπαραπαραπαραπαραπαραπαραπαραπαραπαραπαραπρόπερσι

Μέχρι τα 5 μου πίστευα...

• ότι οι Queen ήταν οικογενειακό συγκρότημα όπου ο Freddie Mercury ήταν ο πατέρας των υπόλοιπων μελών. Τραγουδούσε η γυναίκα του Freddie, η Queen, που δεν εμφανιζόταν ποτέ γιατί ήταν χοντρή.
• ότι τα λυκειόπαιδα είναι πουρά
• στο χρυσό δοντάκι
• στον Άι Βασίλη
• ότι το "παλιόφιλε" και το "ψωμάκι" είναι βρισιές.
• ότι όλα τα τραγούδια στο ραδιόφωνο παίζονται επιτόπου, ζωντανά, από τους καλλιτέχνες.

• ότι στην εκκλησία υμνούμε το Χριστό και το Δία μαζί
• ότι στην εκκλησία οι άνθρωποι πηγαίνουν για να κάθονται- να σηκώνονται- να ξανακάθονται- να ξανασηκώνονται
• ότι αν κόψεις μόνος σου τα μαλλιά σου θα βγάλεις αίμα απ'το στόμα
• ότι τα τραγούδια που περιέχουν τις λέξεις "Ψηλορείτης" και "Κρήτη" είναι κρητικά
• ότι ο Νίκος Ξυλούρης ήταν αρχάγγελος μαζί με το Ραφαήλ, το Μιχαήλ και το Γαβριήλ
• ότι η γυναίκα μένει έγκυος με ένα φιλί στο στόμα
• ότι η Ελλάδα και η Δανία είναι οι μοναδικές χώρες στον κόσμο
• ότι μιλάω αγγλικά (τη γλώσσα των Δανών παρεμπιπτόντως) λέγοντας συνέχεια "μπιρσμπιρσμπιρς".(beers-beers-beers; Πιθανόν. Είχα προφορά πάντως.)
• ότι τα στρουμφάκια μένουν στη Φτέρη
• ότι ένα αυτοκίνητο μπορεί να κάνει προσπέραση στο φεγγάρι αν στρίψει το τιμόνι.

Πρέπει να είχα φάει πολύ δούλεμα όταν ήμουν νήπιο.

Θρησκείες και θρησκευόμενοι

  It was, of course, a lie what you read about my religious convictions, a lie which is being systematically repeated. I do not believe in a personal God and I have never denied this but have expressed it clearly. If something is in me which can be called religious then it is the unbounded admiration for the structure of the world so far as our science can reveal it. (Albert Einstein, 1954)

  Λεπτό το ζήτημα, πολυδιάστατο και τραβάει ώρες συζήτητησης. Λογικό, εφόσον και πάλι, σε αποτέλεσμα δε θα καταλήξουμε ποτέ. "Υπάρχει Θεός; Πώς δημιουργήθηκα; Ποιος είμαι; Πού πάω;" και τα λοιπά αιώνια ερωτήματα. Mεγάλη πλειονότητα της ανθρωπότητας έχει καταλήξει να πιστεύει στο χριστιανισμό και τις διάφορες μορφές του. Κι όμως, ο χριστιανισμός είναι η πιο αμφιλεγόμενη θρησκεία απ'όλες.
 Ενώ σαν θρησκεία τη σέβομαι στο έπακρον, ο τρόπος που οι "οπαδοί" της την υποστηρίζουν με απωθεί, κάτι που δε νομίζω πως είναι μόνο δικό μου πιστεύω. Ας εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ: Ο χριστιανισμός είναι μια θρησκεία που όπως όλοι ξέρουμε προβάλλει τα ιδανικά της ανιδιοτελούς αγάπης προς τον κάθε συνάνθρωπο. Αυτό δε σημαίνει πως είναι όλο αγάπες και λουλούδια. Και ο χριστιανισμός έχει τα μελανά του σημεία (πάντα ως θρησκεία), δε συγχωρούνται πάσης φύσεως σφάλματα με μια απλή εξομολόγηση στον παπά. Κατά την Αποκάλυψη του Ιωάννη ο Ιησούς καταδικάζει σε θάνατο και "εξορία" όσους έχουν σχέση, όχι μόνο τις αρρωστημένες πράξεις των Νικολαϊτών, αλλά με την υπεροψία, τη "χλιαρότητα" κ.ά. Αν κάποιος μελετήσει το χριστιανισμό μέσα από αντίστοιχες καταγραφές θα καταλάβει πως είναι μια θρησκεία άξια σεβασμού, η οποία περιέχει όλο το φάσμα των ηθικών αξιών που διδάσκεται ένας άνθρωπος.

 Η ατυχής ερμηνεία όμως κάποιων θρησκευτικών κειμένων αλλά και η φύση του ανθρώπου να μην αρέσκεται στην προσωπική ταλαιπωρία για την ευτυχία άλλων έχει οδηγήσει το χριστιανισμό εδώ που είναι σήμερα: Μια θρησκεία με φανατικούς οπαδούς ή περιφρονητές. Επανειλημμένα έχουμε κατακρίνει Νεοφαρισαίους, οι οποίοι στα λόγια και στα ραντεβού τους με την εκκλησία είναι απόλυτα τυπικοί, παρ'όλα αυτά μόνο χριστιανούς δεν μπορείς να τους πεις. Επανειλημμένα έχουμε δει και άτομα που όταν τους μιλήσεις για χριστιανισμό θα σε κοιτάξουν ειρωνικά και θα σου πουν: "Είναι δυνατόν να πιστεύω σε μ***κίες";
 Ανοίξτε λίιιγο τα μάτια σας και τα αυτιά σας. Λίγο. Η σχέση ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και μία θρησκεία δεν είναι ανάγκη να είναι "Πιστεύω-στον-αρχηγό-της-άρα-ανταμείβομαι-ειδάλως-τιμωρούμαι". Ψάξε λίγο την κάθε θρησκεία, την ιστορία της, τι πρεσβεύει και βγάλε τα συμπεράσματά σου. Θα δεις ότι εν τέλει θα σεβαστείς περισσότερο αυτή που ταιριάζει περισσότερο στην προσωπικότητα και τις ηθικές σου αξίες. Ναι, πιάνεται και ο δωδεκαθεϊσμός. Δεν νομίζω να πιστεύεις ακόμα πως οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν όντως σε υπαρκτά πρόσωπα που κατοικούν στον Όλυμπο και έχουν τους ανθρώπους για μαριονέτες. Ονόμασαν με μεγάλη ενδελέχεια ανώτερες δυνάμεις και διηγήθηκαν τις σχέσεις τους μέσω των μύθων που σώζωνται ως σήμερα. (Προσωπικά πιστεύω ότι ο δωδεκαθεϊσμός είναι η πιο ευφυής και ψαγμένη θρησκεία που έχω συναντήσει).
Επιτέλους, πάψτε να μπλέκετε μια θρησκεία με τους οπαδούς της.

The nightmare during Christmas

  Έφτασαν! Προσωπικά, φέτος δεν μου κάνει ιδιαίτερη αίσθηση η άφιξη των Χριστουγέννων. Είναι σαν να βρίσκομαι εγώ εκτός τόπου και χρόνου, ή σαν να έρχονται λάθος χρονική περίοδο. Το τελετουργικό πάντως θα το ακολουθήσω κανονικά: και τα μελομακάρονα απ' το ζαχαροπλαστείο(της γιάγιας μου έχουν ήδη τελειώσει, άντε να περιμένω πότε θα ξαναφτιάξει)θα φάω και τα νεύρα μου θα με πιάσουν όταν το φλουρί το κερδίσει (πάλι) η αδερφή μου και την καθιερωμένη βόλτα στα μαγαζιά του Αιγίου θα κάνω την παραμονή (το αν θα ψωνίσω τίποτα είναι άλλη υπόθεση).

 Συνειδητοποιώ πάντως πως είναι πολύ βολικό το ότι τα Χριστούγεννα είναι κοντά-κοντά με την Πρωτοχρονιά. Στην περίπτωση που τα Χριστούγεννα ήταν μακριά από την Πρωτοχρονιά, δεν είμαι σίγουρη αν θα γινόταν και στα δύο τέτοιο νταβαντούρι. Ίσως χανόταν η τόση "μαγεία" και η υπερβολικά γιορτινή ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων. Υποθέτω πως μαζί με το βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα. Σας αφήνω να επιλέξετε ποια η γλάστρα και ποιος ο βασιλικός.

 Όσο για την Πρωτοχρονιά... Κι άλλοι βαρυσήμαντοι στόχοι κι άλλη μελαγχολία που τελειώνουν οι γιορτές κι άλλα έξοδα κι άλλη βαβούρα... Δε λέω. Ωραία η όλη φάση με το χριστουγεννοπρωτοχρονιάτικο. Αλλά μήπως πολύ κακό για το τίποτα (σχεδόν);

 Όπως και να 'χει λοιπόν, καλά Χριστούγεννα, καλή Πρωτοχρονιά κι ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος, με υγεία και χαρά!(Πόσο πιο κλισέ να γίνω πια;)

Συνειρμός ΙΙ

  Yπάρχουν φορές που θες να εκφράσεις αυτό που νιώθεις, αλλά δεν μπορείς. Γιατί; Γιατί δεν υπάρχουν οι λέξεις. Δεν υπάρχει μια λέξη ή μια πρόταση που να χωράει αυτό που αισθάνεσαι.
 Θέλω να φωνάξω στην οικογένειά μου ότι την αγαπάω, αλλά δεν μπορώ. Έχω ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που τους το είπα. Γιατί; Γιατί μού φαίνεται λίγο, μικρό. Αν λέγεται αγάπη αυτό που νιώθεις για ένα άτομο που γνώρισες χθες και που φίλησες σήμερα, αν λέγεται αγάπη αυτό που νιώθεις όταν ακούς ένα παλιό hit των Beatles, τότε πώς λέγεται αυτό που νιώθεις όταν συνειδητοποιείς πως κάποιοι άνθρωποι θα έπεφταν και στη φωτιά για να σε σώσουν, πως θα 'ναι δίπλα σου ακόμα κι αν τους ξεχάσεις;

Αν λέγεται μίσος αυτό που νιώθεις όταν φτάνεις στο αμήν με το διάβασμα, αν λέγεται μίσος αυτό που νιώθεις όταν η σχέση σου δεν απαντά στο τελευταίο σου μήνυμα, τότε πώς λέγεται αυτό που νιώθεις όταν συνειδητοποιείς πως κάποιοι άνθρωποι για τους οποίους έχεις φτύσει αίμα και έχεις δώσει την ψυχή σου σού φέρονται με το χειρότερο τρόπο;
 Έτσι σκέφτομαι ότι απλά δεν υπάρχουν κάποιες λέξεις κι όχι ότι χρησιμοποιούμε πολύ εύκολα τις υπάρχουσες. Οι καιροί, τα συναισθήματα, οι άνθρωποι, τα λόγια, όλα αλλάζουν κι εμείς προσπαθούμε να αλλάξουμε μαζί τους.

Συνειρμός

Αν το νερό είχε μάτια θα προσπαθούσε να τα κλείσει για να μη βλέπει όσα συμβαίνουν ανά τους αιώνες. Αν είχε μάτια θα δάκρυζε για όσους έπνιξε μέσα του.

 Αν το νερό είχε λογική θα είχε πάρει ήδη την εκδίκησή του απ’την αχάριστη ανθρωπότητα. Αν είχε λογική θα ήταν ό,τι πιο σοφό υπάρχει σε ολόκληρη την πλάση.

 Αν το νερό είχε στόμα θα έλεγε αλήθειες. Θα έλυνε όλα τα μυστήρια που βασανίζουν τον άνθρωπο. Γιατί όταν ο άνθρωπος έχει προβλήματα που κανείς δεν μπορεί να λύσει τα λέει στη θάλασσα. Η θάλασσα κρύβει τα μεγαλύτερα μυστικά. Έρωτες, φιλίες, φοβίες, απογοητεύσεις, αποτυχίες, φόνους.

 Αν το νερό είχε βούληση θα γινόταν το πιο ισχυρό φάρμακο.

 Αν το νερό είχε συνείδηση θα γινόταν ο πιο επικίνδυνος και ασύλληπτος δολοφόνος.

 Αν το νερό είχε ψυχή θα ευχόταν να μην υπήρχε. Πόσα να αντέξει κάτι που έχει ζήσει τόσους αιώνες, που έχει δει κάθε άνθρωπο που πέρασε από τη ζωή, που έχει αγγίξει κάθετί ζωντανό ή νεκρό, που έχει ακούσει τα μεγαλύτερα ψέματα ενώ γνωρίζει ήδη τις αντίστοιχες αλήθειες;

 Το νερό είναι αθάνατο, πανταχού παρόν. Ο καλύτερος φίλος σου και ο χειρότερος εχθρός σου. Από εσένα εξαρτάται.

Homo(sexual) sapiens

 “If homosexuality was the normal way, God would have made Adam and Bruce”. Anita Bryant.

 Ψυχολόγοι υποστηρίζουν πως, όταν βλέπεις κάποιον να πέφτει, γελάς, γιατί χαίρεσαι που δε βρίσκεσαι στη θέση του. Κάπως έτσι μπορώ να εξηγήσω το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι συμπεριφέρονται ρατσιστικά απέναντι στους ομοφυλόφιλους, χωρίς όμως να τους έχει παρακινήσει κάποιος από το στενό τους περιβάλλον, όπως η οικογένεια, οι φίλοι κ.ά. Ποιος έχει δίκιο σ’αυτή τη μάχη ανάμεσα στους στρέιτ ρατσιστές και στους πικραμένους γκέι;

 Δε θα το παίξω ούτε ιδεαλίστρια, ούτε πρωθιέρεια οργάνωσης υπέρ των δικαιωμάτων των γκέι, ούτε όμως θα τους επιτεθώ. Κι αυτό γιατί δεν έχει τύχει ακόμα να γνωρίσω ομοφυλόφιλους σε τέτοιο βαθμό ώστε να ξέρω αν στην τελική πρέπει να τους αποδώσω κάποια χαρακτηριστικά που τους ξεχωρίζουν από τους ετεροφυλόφιλους. Παρ’όλα αυτά έχω ακούσει από πολλούς να προσάπτουν ορισμένα χαρακτηριστικά σε διάφορους γκέι, από τα οποία έχω παρατηρήσει ότι πολλά ισχύουν.

1. Έχουν δυναμικές και πληθωρικές προσωπικότητες

2. Έχουν πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ

3. Έχουν καλλιτεχνική φύση

4. Είναι πολύ ευαίσθητοι

5. Πάσχουν από έντονα συμπλέγματα κατωτερότητας

6. Οι άντρες είναι ρατσιστές απέναντι στο γυναικείο φύλο και οι γυναίκες απέναντι στο αντρικό

 Πάντα ήθελα να έχω έναν φίλο γκέι. Γιατί ένας ομοφυλόφιλος έχει πολύ διαφορετικό τρόπο σκέψης από τους ετεροφυλόφιλους. Σε κάποιο σου πρόβλημα θα σου δώσει μια πολύ διαφορετική συμβουλή από αυτή που θα σου έδινε ένας στρέιτ άντρας ή μια στρέιτ γυναίκα. Πρέπει να έρθεις όμως αντιμέτωπος με όλα τα κόμπλεξ που ενδεχομένως κουβαλάνε αυτά τα άτομα λόγω της κακής μεταχείρησης που έχουν από την κοινωνία.

 Ωστόσο, το ότι ο κοινωνικός περίγυρος τούς έχει στο περιθώριο δε δικαιολογεί την κακή συμπεριφορά τους σε ορισμένες περιπτώσεις. Προκειμένου να γίνουν αποδεκτοί ή να επαναστατήσουν εναντίον του κοινωνικού κατεστημένου προκαλούν, με το να προδίδουν ακόμα και φίλους τους επειδή είναι ετεροφυλόφιλοι, μέχρι το να κυκλοφορούν με γυναικεία ρούχα φωνάζοντας σιωπηλά για την παρουσία τους.

 Θεωρώ πως ο κάθε άνθρωπος παίρνει θέση σ’αυτό το ζήτημα ανάλογα με τα βιώματά του. Δεν πρέπει όμως να επηρεάζεται από αντιλήψεις που παρεισφρέουν στο μυαλό του από όσα ακούει γύρω του. Είσαι υπέρ ή κατά των γκέι τώρα; Σκέψου το.



Dante and Virgil in Hell (William-Adolphe Bouguereau)