The game.

Ακολουθούν λίγα από τα μιλιούνια παιχνιδιών που η πλειο(νο)ψηφία είχαμε στην κατοχή μας ως παιδιά του '92. Περίπου. Α και να μην ξέχασω: You lost.
Τρελομπαλάκια: Τα προμηθεύεσαι από ειδικά μηχανήματα: ρίχνεις νόμισμα, βγαίνει το τρελομπαλάκι. Κυκλοφορούν σε διάφορα μεγέθη και σχέδια. Η χρήση τους είναι αρχικά αγχολυτική (αντί για μπαλάκια αντιστρές) ή "απασχολητική" (αν υπάρχει τέτοια λέξη) αλλά την τρίτη φορά που θα σου φύγει και θα το κυνηγάς αρχίζει να σου σπάει τα νεύρα.
Μπίλιες ή βόλοι: Ω, κλασσικούρες τώρα. Υπάρχουν κάποιες σταθερές αξίες! Θα ξεχάσω εγώ που όλα τα παιδάκια στο δημοτικό κυκλοφορούσαν με σακουλάκια με βόλους και έδειχνε το ένα στο άλλο τη συλλογή του; Το σόου είναι ότι το κλασσικό παιχνίδι για βόλους (Πεντόβολα, χελόου!) όχι μόνο δεν το έπαιζε κανείς, αλλά αγνοούσαν όλοι και την ύπαρξή του! Είχαν βρει άλλα παιχνίδια ωστόσο (πολύ πιο εύκολα και χωρίς ιδιαίτερη φαντασία) για να το αντικαταστήσουν.
Σβούρες: Ναι, υπήρχαν κι αυτές κάποτε! Μπορούσες απλά να τη στριφογυρίσεις πάνω στο θρανίο και να περιμένεις να πέσει όπως στο Inception, ή μπορούσες να μάθεις και κολπάκια. Εκεί ήσουν και πολύ γαμάτος.

Καλή ταινία, αν και ψιλομπάζει το σενάριο νομίζω. Check it out.

Τάπες pokemon: Τα cheetos δεν πρέπει να είχαν γίνει ποτέ πιο πλούσια. Κάθε τρεις και λίγο έβλεπες πιτσιρίκια με μια σακούλα δρακουλίνια στο χέρι και έψαχναν την τάπα μέσα στο χάρτινο περιτύλιγμα. Το παιχνίδι ήταν αρκετά πορωτικό. Αν θυμάμαι καλά κέρδιζες όσες τάπες του αντιπάλου μπορούσες να αναποδογυρίσεις με μια δική σου. Δεν παίρνω κι όρκο. Νομίζω πάντως πως μανία παρόμοια με τις τάπες pokemon δεν έχω ξαναδεί. Η Cheetos πρέπει να σκεφτεί να κυκλοφορήσει τάπες με την Patty.
Γιο-γιο: Ωραία τα γιο-γιο. Όταν ειδικά δεν ήσουν τόσο άχρηστος ώστε να σου μπλεχτεί το σκοινάκι με το που το έπαιρνες στα χέρια σου, εξαιρετικά τα γιο-γιο! Καλύτερο αγχολυτικό από τα τρελομπαλάκια, όσα περισσότερα γκελ κάνεις τόσο πιο ήρεμος αισθάνεσαι.
Χλαπάτσες: Μια λέξη θα πω: ΜΠΛΙΑΧ. Εντάξει στην αρχή, το καταπίνουμε. Ρίχνεις τη σαυρούλα, κολλάει στον τοίχο και χαίρεσαι. Μια μέρα μετά όμως που έχουν κολλήσει πάνω στη σαύρα σοβάδες, σκόνη, κιμωλία, χώμα και ό,τι άλλο μπορείς να βάλεις στο νου σου, ε, δεν είναι το ίδιο διασκεδαστικό. Ανατρίχιασα.
Game boy: Αχ. Πού είναι οι καιροί που τη θέση του PSP είχε αυτό το κουτί με την κασέτα με τα πιο άθλια γραφικά, τον ήχο που συνόδευε διακριτικά το όλο παιχνίδι και τις πιο ΓΑΜΑΤΕΣ πλάγιες πίστες έβερ; Kαλά, ειδικά όταν βγήκε και το colour ήταν σοκ και δέος... Simpsons, Pacman, 852 διαφορετικές κασέτες Pokemon, Digimon  και βεβαίως Super Mario! (It's me! Maaarrrio!)

Awesomeness.

Ουστ ρε μπουρτζόβλαχε, μου 'μαθες και την κατάληψη.

 Είχα μια σχετική κουβέντα το μεσημέρι που στάθηκε αφορμή για την ανάρτηση, αλλά το όλο θέμα με απασχολεί αρκετό καιρό. Έχω αράξει εδώ και 4 μήνες στην πόλη μου και έχω βαρεθεί τόσο τη ζωή μου, σε σημείο τάσεων αυτοκτονίας, επειδή μερικά ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΑ άτομα νομίζουν ότι με μια κατάληψη μπορούν να κάνουν τα ελληνικά πανεπιστήμια ουτοπία. Για να ξυπνάμε λίγο! Είμαι πρωτοετής. Αυτό συνεπάγεται ότι δεν καίγομαι κιόλας αν χαθεί το εξάμηνο με τις μαλ****ς σας. Κι όμως, έχω ένα στοιχειώδες IQ και βλέπω ότι το 80% (για να μην πω αρκετά παραπάνω) όσων σηκώσατε το χεράκι σας υπέρ της κατάληψης, το κάνατε μόνο και μόνο για να μην στρώσετε τον κώλο σας και διαβάσετε για 2 μαθήματα που χρωστάτε.

 Και πείτε. Οι ντόπιοι δεν έχουν συναίσθηση της μεγαλειώδους πατάτας που κάνουν. Κι αυτό γιατί το σπιτάκι τους το έχουν, συνεπώς και όσο χρόνο θέλουν για να τελειώσουν τη σχολή τους. Αλλά οι υπόλοιποι τι ακριβώς σκέφτεστε; Ποιοι πληρώνουν για το σπίτι που μένετε; Οι γονείς σας. Εκμεταλλεύεστε στο έπακρον τα λεφτά της οικογένειάς σας για να περάσετε εσείς και πολύ τζαααμάτη φοιτητική ζωή. Δεν έχετε ιδέα πόσο δύσκολοι είναι οι καιροί κύριοι; Ποιος πρέπει να σας το πει; Κατά τ'άλλα παλεύετε για να μην πληρώνουμε για τα συγγράματα (μεταξύ άλλων βλακωδών αιτημάτων) και προχωράτε σε καταλήψεις με παραδειγματικό προς αποφυγή δογματισμό. Ναι, ναι, ξέρω, η πλειονότητα αυτό ψήφισε! "Η δημοκρατία είναι η δικτατορία των πολλών απέναντι στους λίγους" άκουσα κάπου. Αν το 30% των φοιτητών έχετε λεφτά για ξόδεμα δε θα την πληρώσει τη νύφη το υπόλοιπο 70%!

 Τι να σας πω συνάδελφοι και μη! Υποψήφιοι μεταπτυχιακοί για το εξωτερικό, αντιμετωπίζουν προβλήματα με τα χαρτιά τους γιατί υπολόγιζαν ότι θα τελειώσουν σ'αυτή την εξεταστική του Σεπτεμβρίου ή επειδή οι γραμματείες των σχολών τους είναι κλειστές λόγω της κατάληψης. Έχετε πάρει δεκάδες άτομα στο λαιμό σας. Και για να τελειώνουμε, ωραίος αγώνας! Με ένα πανεπιστημιακό άσυλο να σας καλύπτει από παντού. Όπως λέει κι η αδερφή μου, για πηγαίνετε στο υπουργείο να κάνετε τον αγώνα σας μούρη-μούρη με την αστυνομία, με την καλύτερη δυνατή διάθεση για να μη χάσετε και το δίκιο σας(είτε παράλληλα με την κατάληψη αν την έχετε τόση ανάγκη είτε όχι) και θα πω ότι ίσως και να υπάρχει λίγη μπέσα σ'αυτή τη χώρα, έστω στα νέα άτομα.

"Wear the old coat and buy the new book". Austin Phelps

  Το δηλώνω: Δεν μπορώ πλέον να κάτσω και να τελειώσω ένα βιβλίο. Δύσκολα θα κρατήσει το ενδιαφέρον μου. Τις περισσότερες φορές θα μου σπάσει τα νεύρα η αργή πλοκή, οι εκνευριστικά εκτενείς περιγραφές που χρησιμοποιούν οι νέοι συγγραφείς, τα ψευτοκουλτουριάρικα ηθικά διδάγματα, ακόμα και η ίδια η ιστορία. Μικρή διάβαζα πολλά βιβλία. Πλέον έχω γίνει πολύ εκλεκτική στο τι διαβάζω και τι αφήνω στη μέση (ή και στην αρχή). Ωστόσο, όπως μου είπε κι ένας φίλος μου "Ένα καλό βιβλίο παραμένει πάντοτε απόλαυση". Κάθε φορά που βρίσκω ένα καλό βιβλίο (συνήθως είναι κατά γενική ομολογία καλό), θυμάμαι αυτό που μου είχε πει και σκέφτομαι πόσο δίκιο έχει.
 Δεν είναι απλά απόλαυση. Είναι σχεδόν ηδονική η διαδικασία. Θες όλο και περισσότερο κι όταν το βιβλίο τελειώσει νιώθεις μια συναισθηματική ολοκλήρωση αλλά και μια γλυκιά απογοήτευση που τελείωσε. "Γιατί να μη διάβαζα ένα κεφάλαιο λιγότερο την ημέρα"...
 Σας παραθέτω λοιπόν 3 αγαπημένα μου βιβλία. Είναι ιδιαίτερα όλα τους, ευχάριστα και όλο και κάτι θα σας μείνει απ'όλη την ιστορία που παρουσιάζουν...

Tίτλος: Αγαπητέ Θεέ

Συγγραφέας: Εric Emmanuel Schmitt

Εκδόσεις: opera

Χαρακτηριστικό απόσπασμα:

"Αγαπητέ Θεέ,
Με λένε Όσκαρ, είμαι δέκα χρονών, έχω βάλει φωτιά στη γάτα, στο σκύλο, στο σπίτι (αν δεν κάνω λάθος έχω ψήσει και τα χρυσόψαρα), κι αυτή είναι η πρώτη φορά που σου γράφω, γιατί μέχρι σήμερα, λόγω του σχολείου, δεν είχα χρόνο.
Σου το λέω ευθύς εξαρχής: σιχαίνομαι να γράφω. Για να γράψω, πρέπει πραγματικά να είμαι αναγκασμένος να το κάνω· γιατί το γράψιμο είναι γιρλάντα και στολίδι και μεταξωτή κορδέλα. Τι άλλο είναι το γράψιμο από ένα ωραιοποιημένο ψέμα; Το γράψιμο είναι για τους μεγάλους".

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο. Βλέπεις αλλιώς τα πράγματα ρε παιδί μου. Μέσα από τις λέξεις ενός ετοιμοθάνατου παιδιού καταλαβαίνεις το νόημα της ζωής. Όλο το βιβλίο είναι ένα ταξίδι μιας ολόκληρης ζωής σε λίγες μόνο μέρες.

Τίτλος: Η τελευταία μαύρη γάτα:
Συγγραφέας: Ευγένιος Τριβιζάς
Εκδόσεις: Ελληνικά γράμματα
Χαρακτηριστικό απόσπασμα: "Στο βάθος της καρδιάς μου, όμως, ξέρω ότι εδώ στο νησί μας, όπως κι αλλού, οι γάτες ξεχνάνε, οι άνθρωποι ξεχνάνε και η τρέλα δεν θέλει πολύ να φουντώσει πάλι, φτου ξανά κι απ' την αρχή"...

Και μόνο το όνομα του συγγραφέα είναι αρκετό για να διαβάσεις το βιβλίο. Μην προκαταλαμβάνεστε με την παιδικότητα των έργων του, η τελευταία μαύρη γάτα είναι ένα βιβλίο για όλες τις ηλικίες. Σε ένα νησί, όλες οι μαύρες γάτες αρχίζουν να εξαφανίζονται, η μία μετά την άλλη. Ο ήρωάς μας, μαύρη γάτα κι αυτός, αρχίζει να ερευνά την υπόθεση που τον οδηγεί σε μια φρικιαστική αποκάλυψη για το τι απέγιναν οι γάτες που εξαφανίστηκαν...Είναι αλληγορικό, κόντρα στο ρατσισμό, κόντρα στην προκατάληψη, κόντρα στη δεισιδαιμονία και ο Τριβιζάς το έχει επιμεληθεί με αυτή την υπέροχη ζωντανή γραφή του.

Τίτλος: Σατανικοί στίχοι

Συγγραφέας: Salman Rushdie

Eκδόσεις: Α.Α Λιβάνη, Ψυχογιός

Χαρακτηριστικό απόσπασμα: " "Για να ξαναγεννηθείς", τραγουδούσε ο Τζιμπριήλ Φαρίστα, καθώς έπεφτε από τον ουρανό, "πρέπει πρώτα να πεθάνεις. Χο τζι! Χο τζι! Για να πατήσεις πάνω στο μητρικό κόρφο της γης πρέπει πρώτα να πετάξεις. Τατ- ταα! Τακατούν! Πώς να χαμογελάσεις πάλι, αν δεν κλάψεις πρώτα; Πώς θα κερδίσεις την αγάπη της λατρεμένης σου, κύριε, χωρίς ν'αναστενάξεις από καημό; Μπαμπά, αν θες να ξαναγεννηθείς"...".

Δύο Ινδοί, θύματα αεροπειρατίας, πέφτουν από ένα τζάμπο, γραπωμένοι ο ένας απ'τον άλλον. Τελικά, ως εκ θαύματος, πέφτουν ζωντανοί σε μια βρετανική παραλία. Με έκπληξη βλέπουν ότι και οι δυο τους μεταμορφώνονται... Έχουν γίνει εκπρόσωποι της αιώνιας μάχης Καλού και Κακού. Ποιος είναι ποιος όμως; Είναι ίσως το αγαπημένο μου βιβλίο, τόσο καυστικό και τόσο ωμό που σχεδόν στοίχισε τη ζωή του δημιουργού του...

Αυτά!

Η απόλυτη καταστροφή. Μέρος 2ο.

  ...Μετά από την ξεφτίλα στο περίπτερο τρέχεις με σκυμμένο το κεφάλι στο σπίτι ελπίζοντας να μην συμβεί άλλη μια μαλακία και γίνεις πάλι ρόμπα. Μπαίνοντας στο διαμέρισμα, ανοίγεις την τηλεόραση σ'ένα ξεπεσμένο τοπικό κανάλι όπου μια αστρολόγος λέει τα ζώδια με ένα ηλίθιο χαμόγελο: "Όσοι έχετε τον Κρόνο σας στον Καρκίνο ίσως θα πρέπει να προσέχετε τις κινήσεις σας αυτό το δεκαήμερο, καθώς καραδοκούν ατυχίες και ίσως κάποια ερωτική απογοήτευση"... Σκέφτεσαι ότι ο πούστης ο Κρόνος πρέπει να φταίει που όλη η μέρα σού πάει σκατά, μέχρι που σου έρχεται μια περίεργη μυρωδιά στη μύτη. Την ακολουθείς σαν το σκυλί και σε οδηγεί στην κουζίνα σου, όπου το νερό που είχες βάλει πριν στο μπρίκι για να φτιάξεις γαλλικό μερακλίδικο έχει εξατμιστεί και όλη η κουζίνα μυρίζει σαν το μεταλλουργείο του χωριού σου. Σε πιάνει ένας ακατάπαυστος βήχας, παίρνεις το μπρίκι, το βάζεις στο νεροχύτη και ανοίγεις τη βρύση. Ω, συμφορά! Έχει γεμίσει ασφυκτικά με υδρατμούς το δωμάτιο ως απάνω. Και ο Κρόνος σου γελάει σαν μωρό. ("Χιούμορ")

 Κάνεις αέρα μπροστά απ'τη μούρη σου για να βρεις την έξοδο, χτυπάς το κεφάλι σου στη γωνία του ψυγείου και τελικά, όταν καταφέρνεις να βγεις, κλείνεις την πόρτα πίσω σου. Αποφασίζεις να πας στην κοπέλα σου για να σου φτιάξει τη διάθεση. Ω, ναι. Μπορεί να είσαι ένα μηδενικό χωρίς δουλειά και με σπίτι που βρωμάει ζεσταμένο μέταλλο και υδρατμούς αλλά τουλάχιστον, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, έχεις κοπέλα.

 Φοράς κάτι πρόχειρο, περιποιείσαι λίγο το χτύπημα απ'το ψυγείο στο κούτελό σου και πηγαίνεις στο σπίτι της με ένα τραντάφυλλο απ' τον κήπο του γείτονά της στο χέρι και ετοιμάζεσαι να της πεις κανένα ερωτόλογο, γιατί πραγματικά είναι το μόνο καλό πράγμα που σου έχει απομείνει. Χτυπάς την πόρτα, ανοίγει κατευθείαν και ξαφνιάζεται δυσάρεστα. "Γιώργο, δεν είσαι στη δουλειά"; Η κοπελιά είναι τυλιγμένη με ένα κόκκινο σεντόνι σαν γκέισα και μέσα, στο διάδρομο, αχνοφαίνεται μια γυμνή αντρική φιγούρα που τρέχει να βρει δωμάτιο να κρυφτεί απ'το οπτικό σου πεδίο. Κι εσύ έχεις απομείνει με το τριαντάφυλλο στο χέρι, τρισάθλιος και ελεϊνός. Οραματίζεσαι την κινηματογραφική μεταφορά της όλης σκηνής: Το λουλούδι στο χέρι σου να μαραίνεται απότομα, η κοπέλα σου να σου λέει με δάκρυα στα μάτια "Γιώργο, δεν είναι αυτό που νομίζεις", έπειτα εσύ να φεύγεις σαν χαμένος μέσα στην καταρρακτώδη βροχή, ενώ ως σάουντρακ παίζει ό,τι πιο θλιμμένο υπάρχει σε βιολί κι εσύ είσαι το θύμα της υπόθεσης. Ούτε καν όμως. Το τριαντάφυλλο δε λέει να λυγίσει ούτε πέταλο και η γκόμενα αρχίζει να σου φωνάζει "Και τι ήθελες να κάνω; Τόσους μήνες όλο δουλειά δουλειά δουλειά! Άσε το άλλο: Δεν σε έχω δει νομίζεις να σαλιαρίζεις με τη γειτόνισσα; Έκφυλε! Κάνω τη ζωούλα μου, κύριε"! Ο καιρός είναι χαρά Θεού και το μόνο σάουντρακ που ακούγεται είναι ένα αγροτικό που περνάει στο διπλανό τετράγωνο και έχει βάλει τέρμα την Παπα-Λάμπραινα. Όλα στραβά. ΟΛΑ. Ψάχνεις σαν τρελός έναν τρόπο να αυτοκτονήσεις εκεί, μπροστά της. Τίποτα. Όλα τόσο ασφαλή. Κι εσύ τόσο εκνευριστικά δειλός για να το κάνεις. Ούτε να αυτοκτονήσεις δε μπορείς. Θα περάσεις απλά το μαρτύριο μέχρι να μαζέψεις τα κομμάτια σου και ν'αρχίσεις απ'το μηδέν. Κι όλα αυτά επειδή σε λένε Γιώργο Παπαδόπουλο. Πού πας κι εσύ με τέτοιο όνομα;

Η απόλυτη καταστροφή. Μέρος 1ο.

  Ας πούμε ότι σε λένε Γιώργο Παπαδόπουλο. Ξυπνάς το πρωί και συνειδητοποιείς ότι είναι μεσημέρι κι ότι έχασες το σημαντικότερο meeting όλων των εποχών, γιατί το παρακμιακό ξυπνητήρι του κινητού σου τον πίνει και δεν ακούγεται καν το "Η ώρα είναι 7. Είναι ώρα να ξυπνήσετε". Σηκώνεσαι αλαφιασμένος και τρέχεις πανικόβλητος σε όλο το σπίτι. Έχεις αργήσει 4 ώρες στη δουλειά. Ψιλοπράγματα. Ανοίγεις το κινητό σου. Χαμήλ μπατάρ. Δώσ΄του να ψάχνεις για το φορτιστή. Το βάζεις στην πρίζα και πληκτρολογείς το PIN σου. Με τι μυαλό; 3 αποτυχημένες προσπάθειες. Ουπς. Γκαντεμιά φίλε. Χρειάζεσαι το PUK σου. Φτου. Ξανατρέχεις γύρω γύρω στο σπίτι. Επιτέλους βρίσκεις το καταχωνιασμένο φυλλάδιο της SIM. Ο-ΛΕ. Σωστός κωδικός. Πας να το γιορτάσεις βάζοντας νερό στο μπρίκι για να βράσει και να φτιάξεις καφέ.

 Παίρνεις τηλέφωνο τη μάνα σου που έχεις να την πάρεις τηλέφωνο ο ίδιος εδώ και 14 χρόνια και της φωνάζεις ρίχνοντας Χριστοπαναγίες επί ένα τέταρτο επειδή δεν σε πήρε στο σταθερό να σε ξυπνήσει, άλλο που δεν ήξερε καν για το meeting, ενώ ταυτόχρονα ακούς ένα άγνωστης προέλευσης "μπιπ-μπιπ-μπιπ" στο ακουστικό. Απ'τα νεύρα σου δεν ακούς καν το "Μα γιε μου, δεν έχεις σταθερό στην Αθήνα" και της το κλείνεις στα μούτρα.

 Κοιτάς την οθόνη για να δεις τι στο διάολο ήταν το μπιπ-μπιπ-μπιπ. 3 Μηνύματα. Ανοίγεις το πρώτο "Ο Μέγιστος Μαλάκας Των Επαφών Μου/Κύριε Διευθυντά Αν Το Δείτε Πλάκα Κάνω: 5 κλήσεις στις 09:18". Ω-ωου, το αφεντικό. Μπαντ νιούζ. Όσο καιρό είσαι στη δουλειά δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή σου αλλά σήμερα ναι, σήμερα αντιλήφθηκε την απουσία σου. Προχωράς στο δεύτερο μήνυμα: "Ο Μέγιστος Μαλάκας Των Επαφών Μου/Κύριε Διευθυντά Αν Το Δείτε Πλάκα Κάνω-What's Up: 8 κλήσεις στις 09:40". Ε, βέβαια, είναι και εκσυγχρονισμένος ο κωλόγερος. Τρίτο μήνυμα απ'τον ίδιο αποστολέα: "ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΕ, ΑΥΡΙΟ ΣΤΙΣ 8 ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΜΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ 6 ΜΗΝΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ. ΑΠΟΛΥΕΣΑΙ". Ρε. ΡΕ. Πρέπει να πάρεις δραστικά μέτρα γιατί από Δευτέρα σε βλέπω στον ΟΑΕΔ. Τον παίρνεις τηλέφωνο κλαίγοντας και του λες ότι πέθανε η γιαγιά σου. "Παπαδόπουλε, έχουν ήδη πεθάνει και οι 10 γιαγιάδες σου μέσα σε ένα χρόνο. Πόσοι σε έχουν σπείρει εσένα"; Κλείνεις το κινητό και κοπανάς το κεφάλι σου στον τοίχο.

 Ψάχνεις τα τσιγάρα σου. Α. Δεν καπνίζεις. Καιρός να αρχίσεις. Πας ΑΚΡΙΒΩΣ όπως ξύπνησες στο περίπτερο απέναντι να αγοράσεις τα πρώτα σου τσιγάρα. Ξεκινάς απ'το σπίτι σου με την προοπτική να πάρεις σκληροπυρηνικά Malboro αλλά μόλις φτάνεις στον περιπτερά αλλάζεις γνώμη και ζητάς Slim Line γιατί τα κάπνιζε κάποιο γνωστό πρόσωπο που δεν μπορούσες να θυμηθείς εκείνη τη στιγμή. Την ίδια ώρα έρχεται στο ψυγείο με τα νερά του περιπτέρου η κουκλάρα η γειτόνισσα που της κάνεις καμάκι από τότε που έπιασες το σπίτι και ακούει τον περιπτερά να σε ρωτάει "Αυτά δεν είναι γυναικεία"; Και τόοοτε θυμάσαι ότι Slim Line κάπνιζε η πρώην σου και συνειδητοποιείς ότι το γκομενάκι μόλις σε είδε με παντελόνι πυτζάμας, άσπρη φανέλα και παντόφλες να ζητάς τα πιο γκέι τσιγάρα που κυκλοφορούν. Πας να τα μπαλώσεις και του δίνεις πίσω τα τσιγάρα και παίρνεις ένα κουτάκι τσίχλες. Αλλά όχι. Όχι. Θες να το παίξεις και κουλ. Ζητάς σχεδόν φωναχτά ένα κουτί durex tropical fruits για extra large μέγεθος. Ακολουθεί η προσγείωση απ'τον περιπτερά:"Είναι one size, φίλε", αλλά και η δικιά σου αντεπίθεση με κλείσιμο ματιού στην κοπέλα: "Ωχ, τότε θα έχουμε πρόβλημα", ενώ βάζεις το κουτί στην τσέπη της πυτζάμας μαζί με τις τσίχλες. Η γειτόνισσα σε κοιτάει με ξενερωμένο υφάκι και τηλεφωνεί σε κάποιον, οπότε αποφασίζεις να τα παρατήσεις. Στο μεταξύ ένα κοριτσάκι έρχεται και σου λέει "Κύριε, κύριε, μήπως μπορείτε να μου πάρετε μία τσίχλα;", ενώ η μάνα του το καμαρώνει από το αυτοκίνητο. Πας να κάνεις το στοργικό αρσενικό μπας και ανεβείς έστω κι έτσι στα μάτια της γειτόνισσας και λες στο κοριτσάκι ότι έχεις εσύ τσίχλες και να πάρει όσες θέλει. Αντί να βγάλεις όμως το κουτάκι με τις τσίχλες, βγάζεις κατά λάθος τα durex tropical fruits και τα δίνεις στο κοριτσάκι. Η μικρή τα κοιτάει με απορία, η μάνα της έρχεται τρέχοντας και την παίρνει από το χέρι, σε βρίζει και σου πετάει το κουτάκι στο κεφάλι, ενώ ακούς τη γειτόνισσα να λέει στο τηλέφωνο "Μίνα, Μίνα, είναι ένας ανώμαλος στο περίπτερο, μόλις έδωσε προφυλακτικά σ'ένα κοριτσάκι...Ναι,ναι θα σου πω κι από κοντά"!...

(Η καταστροφή) Συνεχίζεται...

Local Battle of the Bands, 22-7-2011/31-7-2011, Παραλία Αιγίου

 Είχα καιρό να γράψω στο blog. Λίγο το καλοκαίρι, λίγο το μυαλό που αποσπάται από άλλα πράγματα, νομίζω δικαιολογείται η απουσία μου από το διαδικτυακό "αρθρολόγιο".

 Την αφορμή για να γράψω μου την έδωσε μια από τις εκδηλώσεις του φετινού καλοκαιριού στο Αίγιο. 4 συναυλίες με ροκ(από soft μέχρι hard προς αποφυγή παρεξηγήσεων)-alternative αλλά και reggae και πολλά άλλα είδη στα πλαίσια του "Local Battle of the Bands" μας έβγαλαν από την πολιτιστική ρουτίνα του Αιγίου που αν μη τι άλλο είναι κατά μεγάλο ποσοστό δημοτική-λαϊκή-σκυλάδικη-πανηγυριώτικη.

 Στοιχεία εκδήλωσεων

Ημερομηνία: Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

Συγκροτήματα: No Name, Uno mas Uno, One Hour Late, Fahrenheit, 3Fold Pain, Over Balance, Project

Γενικές εντυπώσεις: Παρατηρήθηκε ευρεία γκάμα στην επιλογή μουσικής των συγκροτημάτων. Ο ήχος αρχικά είχε κάποια προβλήματα, αργότερα διορθώθηκαν όμως. Πολύ φιλότιμη προσπάθεια από τα ερασιτεχνικά συγκροτήματα, κάποια απ'αυτά -κατά την ταπεινή μου άποψη- ήταν πολύ καλά με καλούς μουσικούς και ωραίες φωνές. Ωραία έπαιξαν όμως και τα ημιεπαγγελματικά σχήματα. Ξεχώρισαν οι 3Fold Pain κατά γενική ομολογία, καθώς ο ήχος τους ήταν σίγουρος, κατασταλαγμένος και ο frontman τους ιδιαίτερα επικοινωνιακός.



Οι No Name επί σκηνής.



Ημερομηνία: Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Συγκροτήματα:  Magic Aces, Eπιτόπου (Επί τόπου γράφει το πρόγραμμα. Εγώ για κάποιο λόγο άκουσα Επιτοπέως. Μπορεί και να λανθάνω.), White Waves, TNT, Tρίτη Εποχή, Los Dos o Mas



Γενικές εντυπώσεις: Παρόμοια στυλ, αλλά εξίσου καλές μπάντες. Επίσης πολύ δουλεμένα κομμάτια, καλές διασκευές αλλά και περισσότερα τραγούδια των ίδιων των συγκροτημάτων από την προηγούμενη εβδομάδα. Οι "Τρίτη Εποχή" έδειξαν ότι δουλεύουν μαζί πολύ καιρό, ο ήχος τους ήταν πολύ δεμένος και φαινόταν η μουσική χημεία. Όλες οι μπάντες πάντως έκαναν σπουδαία δουλειά και εκτονώθηκαν πάνω στη σκηνή.

Σήμερα στις 9 και κάτι, πάντα στην παραλία Αιγίου, παίζουν οι Playground Noise και αύριο οι Monostyle και oι Pavida Somnia. Αναμένονται δύο εξίσου όμορφες βραδιές με τις προηγούμενες και ελπίζουμε ο Δήμος Αιγίου να οργανώνει πάντα ανάλογα events.

Πώς μετράς την ωριμότητα;

  Σε χρόνια; Σε εμπειρίες; Σε ιδέες; Σε κιλά; Σε τι; Μεγαλώνεις. Ωριμάζεις;
 Γίνεται ένας άντρας 35 χρονών να είναι το ίδιο ώριμος με μία έφηβη στα 16 της; Τι πρέπει να έχει ζήσει ένας άνθρωπος για να χαρακτηριστεί από το κοινωνικό σύνολο ή, έστω, απ'το περιβάλλον του, ώριμος;
 Συχνά λένε ότι οι γυναίκες είναι πιο ώριμες απ'τους άντρες. Λένε επίσης ότι αν δεν δουλέψεις στη ζωή σου δε θα ωριμάσεις ποτέ. Ότι αν μπορείς να συμπεριφερθείς στον κοινωνικό σου περίγυρο με συγκροτημένο το είναι σου θεωρείσαι ώριμο άτομο. Προσωπικά διαφωνώ με όλα, σε μεγάλο βαθμό, αν όχι κάθετα.
 Ώριμος θα γίνεις μόνο και μόνο όταν έρθει η στιγμή να καταστείς υπεύθυνος για τη ζωή ενός άλλου ατόμου και καταφέρεις να φροντίσεις επαρκώς τις βιολογικές και τις κοινωνικές του ανάγκες, χωρίς ωστόσο να παραμελήσεις εσένα. Δε μεστώνει το μυαλό σου μόνο και μόνο επειδή περνούν τα χρόνια. Αν μέσα σ'αυτά τα χρόνια δεν έχεις κάνει τίποτα αξιόλογο για κάποιον άλλον, τότε δεν μπορείς να θεωρείς ότι είσαι ώριμος και ολοκληρωμένος άνθρωπος. Τον εαυτό σου τον ξέρεις, ξέρεις τις ανάγκες του και τις αντοχές του. Τι γίνεται όμως όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τα χαρακτηριστικά μιας άλλης ψυχής; Μη βιάζεσαι να βγάλεις πόρισματα με γνώμονα το εγώ σου. Ώριμος είναι ο άνθρωπος ο σοβαρός, όχι ο σοβαροφανής.