Η απόλυτη καταστροφή. Μέρος 2ο.

  ...Μετά από την ξεφτίλα στο περίπτερο τρέχεις με σκυμμένο το κεφάλι στο σπίτι ελπίζοντας να μην συμβεί άλλη μια μαλακία και γίνεις πάλι ρόμπα. Μπαίνοντας στο διαμέρισμα, ανοίγεις την τηλεόραση σ'ένα ξεπεσμένο τοπικό κανάλι όπου μια αστρολόγος λέει τα ζώδια με ένα ηλίθιο χαμόγελο: "Όσοι έχετε τον Κρόνο σας στον Καρκίνο ίσως θα πρέπει να προσέχετε τις κινήσεις σας αυτό το δεκαήμερο, καθώς καραδοκούν ατυχίες και ίσως κάποια ερωτική απογοήτευση"... Σκέφτεσαι ότι ο πούστης ο Κρόνος πρέπει να φταίει που όλη η μέρα σού πάει σκατά, μέχρι που σου έρχεται μια περίεργη μυρωδιά στη μύτη. Την ακολουθείς σαν το σκυλί και σε οδηγεί στην κουζίνα σου, όπου το νερό που είχες βάλει πριν στο μπρίκι για να φτιάξεις γαλλικό μερακλίδικο έχει εξατμιστεί και όλη η κουζίνα μυρίζει σαν το μεταλλουργείο του χωριού σου. Σε πιάνει ένας ακατάπαυστος βήχας, παίρνεις το μπρίκι, το βάζεις στο νεροχύτη και ανοίγεις τη βρύση. Ω, συμφορά! Έχει γεμίσει ασφυκτικά με υδρατμούς το δωμάτιο ως απάνω. Και ο Κρόνος σου γελάει σαν μωρό. ("Χιούμορ")

 Κάνεις αέρα μπροστά απ'τη μούρη σου για να βρεις την έξοδο, χτυπάς το κεφάλι σου στη γωνία του ψυγείου και τελικά, όταν καταφέρνεις να βγεις, κλείνεις την πόρτα πίσω σου. Αποφασίζεις να πας στην κοπέλα σου για να σου φτιάξει τη διάθεση. Ω, ναι. Μπορεί να είσαι ένα μηδενικό χωρίς δουλειά και με σπίτι που βρωμάει ζεσταμένο μέταλλο και υδρατμούς αλλά τουλάχιστον, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, έχεις κοπέλα.

 Φοράς κάτι πρόχειρο, περιποιείσαι λίγο το χτύπημα απ'το ψυγείο στο κούτελό σου και πηγαίνεις στο σπίτι της με ένα τραντάφυλλο απ' τον κήπο του γείτονά της στο χέρι και ετοιμάζεσαι να της πεις κανένα ερωτόλογο, γιατί πραγματικά είναι το μόνο καλό πράγμα που σου έχει απομείνει. Χτυπάς την πόρτα, ανοίγει κατευθείαν και ξαφνιάζεται δυσάρεστα. "Γιώργο, δεν είσαι στη δουλειά"; Η κοπελιά είναι τυλιγμένη με ένα κόκκινο σεντόνι σαν γκέισα και μέσα, στο διάδρομο, αχνοφαίνεται μια γυμνή αντρική φιγούρα που τρέχει να βρει δωμάτιο να κρυφτεί απ'το οπτικό σου πεδίο. Κι εσύ έχεις απομείνει με το τριαντάφυλλο στο χέρι, τρισάθλιος και ελεϊνός. Οραματίζεσαι την κινηματογραφική μεταφορά της όλης σκηνής: Το λουλούδι στο χέρι σου να μαραίνεται απότομα, η κοπέλα σου να σου λέει με δάκρυα στα μάτια "Γιώργο, δεν είναι αυτό που νομίζεις", έπειτα εσύ να φεύγεις σαν χαμένος μέσα στην καταρρακτώδη βροχή, ενώ ως σάουντρακ παίζει ό,τι πιο θλιμμένο υπάρχει σε βιολί κι εσύ είσαι το θύμα της υπόθεσης. Ούτε καν όμως. Το τριαντάφυλλο δε λέει να λυγίσει ούτε πέταλο και η γκόμενα αρχίζει να σου φωνάζει "Και τι ήθελες να κάνω; Τόσους μήνες όλο δουλειά δουλειά δουλειά! Άσε το άλλο: Δεν σε έχω δει νομίζεις να σαλιαρίζεις με τη γειτόνισσα; Έκφυλε! Κάνω τη ζωούλα μου, κύριε"! Ο καιρός είναι χαρά Θεού και το μόνο σάουντρακ που ακούγεται είναι ένα αγροτικό που περνάει στο διπλανό τετράγωνο και έχει βάλει τέρμα την Παπα-Λάμπραινα. Όλα στραβά. ΟΛΑ. Ψάχνεις σαν τρελός έναν τρόπο να αυτοκτονήσεις εκεί, μπροστά της. Τίποτα. Όλα τόσο ασφαλή. Κι εσύ τόσο εκνευριστικά δειλός για να το κάνεις. Ούτε να αυτοκτονήσεις δε μπορείς. Θα περάσεις απλά το μαρτύριο μέχρι να μαζέψεις τα κομμάτια σου και ν'αρχίσεις απ'το μηδέν. Κι όλα αυτά επειδή σε λένε Γιώργο Παπαδόπουλο. Πού πας κι εσύ με τέτοιο όνομα;

Η απόλυτη καταστροφή. Μέρος 1ο.

  Ας πούμε ότι σε λένε Γιώργο Παπαδόπουλο. Ξυπνάς το πρωί και συνειδητοποιείς ότι είναι μεσημέρι κι ότι έχασες το σημαντικότερο meeting όλων των εποχών, γιατί το παρακμιακό ξυπνητήρι του κινητού σου τον πίνει και δεν ακούγεται καν το "Η ώρα είναι 7. Είναι ώρα να ξυπνήσετε". Σηκώνεσαι αλαφιασμένος και τρέχεις πανικόβλητος σε όλο το σπίτι. Έχεις αργήσει 4 ώρες στη δουλειά. Ψιλοπράγματα. Ανοίγεις το κινητό σου. Χαμήλ μπατάρ. Δώσ΄του να ψάχνεις για το φορτιστή. Το βάζεις στην πρίζα και πληκτρολογείς το PIN σου. Με τι μυαλό; 3 αποτυχημένες προσπάθειες. Ουπς. Γκαντεμιά φίλε. Χρειάζεσαι το PUK σου. Φτου. Ξανατρέχεις γύρω γύρω στο σπίτι. Επιτέλους βρίσκεις το καταχωνιασμένο φυλλάδιο της SIM. Ο-ΛΕ. Σωστός κωδικός. Πας να το γιορτάσεις βάζοντας νερό στο μπρίκι για να βράσει και να φτιάξεις καφέ.

 Παίρνεις τηλέφωνο τη μάνα σου που έχεις να την πάρεις τηλέφωνο ο ίδιος εδώ και 14 χρόνια και της φωνάζεις ρίχνοντας Χριστοπαναγίες επί ένα τέταρτο επειδή δεν σε πήρε στο σταθερό να σε ξυπνήσει, άλλο που δεν ήξερε καν για το meeting, ενώ ταυτόχρονα ακούς ένα άγνωστης προέλευσης "μπιπ-μπιπ-μπιπ" στο ακουστικό. Απ'τα νεύρα σου δεν ακούς καν το "Μα γιε μου, δεν έχεις σταθερό στην Αθήνα" και της το κλείνεις στα μούτρα.

 Κοιτάς την οθόνη για να δεις τι στο διάολο ήταν το μπιπ-μπιπ-μπιπ. 3 Μηνύματα. Ανοίγεις το πρώτο "Ο Μέγιστος Μαλάκας Των Επαφών Μου/Κύριε Διευθυντά Αν Το Δείτε Πλάκα Κάνω: 5 κλήσεις στις 09:18". Ω-ωου, το αφεντικό. Μπαντ νιούζ. Όσο καιρό είσαι στη δουλειά δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή σου αλλά σήμερα ναι, σήμερα αντιλήφθηκε την απουσία σου. Προχωράς στο δεύτερο μήνυμα: "Ο Μέγιστος Μαλάκας Των Επαφών Μου/Κύριε Διευθυντά Αν Το Δείτε Πλάκα Κάνω-What's Up: 8 κλήσεις στις 09:40". Ε, βέβαια, είναι και εκσυγχρονισμένος ο κωλόγερος. Τρίτο μήνυμα απ'τον ίδιο αποστολέα: "ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΕ, ΑΥΡΙΟ ΣΤΙΣ 8 ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΜΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ 6 ΜΗΝΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ. ΑΠΟΛΥΕΣΑΙ". Ρε. ΡΕ. Πρέπει να πάρεις δραστικά μέτρα γιατί από Δευτέρα σε βλέπω στον ΟΑΕΔ. Τον παίρνεις τηλέφωνο κλαίγοντας και του λες ότι πέθανε η γιαγιά σου. "Παπαδόπουλε, έχουν ήδη πεθάνει και οι 10 γιαγιάδες σου μέσα σε ένα χρόνο. Πόσοι σε έχουν σπείρει εσένα"; Κλείνεις το κινητό και κοπανάς το κεφάλι σου στον τοίχο.

 Ψάχνεις τα τσιγάρα σου. Α. Δεν καπνίζεις. Καιρός να αρχίσεις. Πας ΑΚΡΙΒΩΣ όπως ξύπνησες στο περίπτερο απέναντι να αγοράσεις τα πρώτα σου τσιγάρα. Ξεκινάς απ'το σπίτι σου με την προοπτική να πάρεις σκληροπυρηνικά Malboro αλλά μόλις φτάνεις στον περιπτερά αλλάζεις γνώμη και ζητάς Slim Line γιατί τα κάπνιζε κάποιο γνωστό πρόσωπο που δεν μπορούσες να θυμηθείς εκείνη τη στιγμή. Την ίδια ώρα έρχεται στο ψυγείο με τα νερά του περιπτέρου η κουκλάρα η γειτόνισσα που της κάνεις καμάκι από τότε που έπιασες το σπίτι και ακούει τον περιπτερά να σε ρωτάει "Αυτά δεν είναι γυναικεία"; Και τόοοτε θυμάσαι ότι Slim Line κάπνιζε η πρώην σου και συνειδητοποιείς ότι το γκομενάκι μόλις σε είδε με παντελόνι πυτζάμας, άσπρη φανέλα και παντόφλες να ζητάς τα πιο γκέι τσιγάρα που κυκλοφορούν. Πας να τα μπαλώσεις και του δίνεις πίσω τα τσιγάρα και παίρνεις ένα κουτάκι τσίχλες. Αλλά όχι. Όχι. Θες να το παίξεις και κουλ. Ζητάς σχεδόν φωναχτά ένα κουτί durex tropical fruits για extra large μέγεθος. Ακολουθεί η προσγείωση απ'τον περιπτερά:"Είναι one size, φίλε", αλλά και η δικιά σου αντεπίθεση με κλείσιμο ματιού στην κοπέλα: "Ωχ, τότε θα έχουμε πρόβλημα", ενώ βάζεις το κουτί στην τσέπη της πυτζάμας μαζί με τις τσίχλες. Η γειτόνισσα σε κοιτάει με ξενερωμένο υφάκι και τηλεφωνεί σε κάποιον, οπότε αποφασίζεις να τα παρατήσεις. Στο μεταξύ ένα κοριτσάκι έρχεται και σου λέει "Κύριε, κύριε, μήπως μπορείτε να μου πάρετε μία τσίχλα;", ενώ η μάνα του το καμαρώνει από το αυτοκίνητο. Πας να κάνεις το στοργικό αρσενικό μπας και ανεβείς έστω κι έτσι στα μάτια της γειτόνισσας και λες στο κοριτσάκι ότι έχεις εσύ τσίχλες και να πάρει όσες θέλει. Αντί να βγάλεις όμως το κουτάκι με τις τσίχλες, βγάζεις κατά λάθος τα durex tropical fruits και τα δίνεις στο κοριτσάκι. Η μικρή τα κοιτάει με απορία, η μάνα της έρχεται τρέχοντας και την παίρνει από το χέρι, σε βρίζει και σου πετάει το κουτάκι στο κεφάλι, ενώ ακούς τη γειτόνισσα να λέει στο τηλέφωνο "Μίνα, Μίνα, είναι ένας ανώμαλος στο περίπτερο, μόλις έδωσε προφυλακτικά σ'ένα κοριτσάκι...Ναι,ναι θα σου πω κι από κοντά"!...

(Η καταστροφή) Συνεχίζεται...

Local Battle of the Bands, 22-7-2011/31-7-2011, Παραλία Αιγίου

 Είχα καιρό να γράψω στο blog. Λίγο το καλοκαίρι, λίγο το μυαλό που αποσπάται από άλλα πράγματα, νομίζω δικαιολογείται η απουσία μου από το διαδικτυακό "αρθρολόγιο".

 Την αφορμή για να γράψω μου την έδωσε μια από τις εκδηλώσεις του φετινού καλοκαιριού στο Αίγιο. 4 συναυλίες με ροκ(από soft μέχρι hard προς αποφυγή παρεξηγήσεων)-alternative αλλά και reggae και πολλά άλλα είδη στα πλαίσια του "Local Battle of the Bands" μας έβγαλαν από την πολιτιστική ρουτίνα του Αιγίου που αν μη τι άλλο είναι κατά μεγάλο ποσοστό δημοτική-λαϊκή-σκυλάδικη-πανηγυριώτικη.

 Στοιχεία εκδήλωσεων

Ημερομηνία: Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

Συγκροτήματα: No Name, Uno mas Uno, One Hour Late, Fahrenheit, 3Fold Pain, Over Balance, Project

Γενικές εντυπώσεις: Παρατηρήθηκε ευρεία γκάμα στην επιλογή μουσικής των συγκροτημάτων. Ο ήχος αρχικά είχε κάποια προβλήματα, αργότερα διορθώθηκαν όμως. Πολύ φιλότιμη προσπάθεια από τα ερασιτεχνικά συγκροτήματα, κάποια απ'αυτά -κατά την ταπεινή μου άποψη- ήταν πολύ καλά με καλούς μουσικούς και ωραίες φωνές. Ωραία έπαιξαν όμως και τα ημιεπαγγελματικά σχήματα. Ξεχώρισαν οι 3Fold Pain κατά γενική ομολογία, καθώς ο ήχος τους ήταν σίγουρος, κατασταλαγμένος και ο frontman τους ιδιαίτερα επικοινωνιακός.



Οι No Name επί σκηνής.



Ημερομηνία: Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Συγκροτήματα:  Magic Aces, Eπιτόπου (Επί τόπου γράφει το πρόγραμμα. Εγώ για κάποιο λόγο άκουσα Επιτοπέως. Μπορεί και να λανθάνω.), White Waves, TNT, Tρίτη Εποχή, Los Dos o Mas



Γενικές εντυπώσεις: Παρόμοια στυλ, αλλά εξίσου καλές μπάντες. Επίσης πολύ δουλεμένα κομμάτια, καλές διασκευές αλλά και περισσότερα τραγούδια των ίδιων των συγκροτημάτων από την προηγούμενη εβδομάδα. Οι "Τρίτη Εποχή" έδειξαν ότι δουλεύουν μαζί πολύ καιρό, ο ήχος τους ήταν πολύ δεμένος και φαινόταν η μουσική χημεία. Όλες οι μπάντες πάντως έκαναν σπουδαία δουλειά και εκτονώθηκαν πάνω στη σκηνή.

Σήμερα στις 9 και κάτι, πάντα στην παραλία Αιγίου, παίζουν οι Playground Noise και αύριο οι Monostyle και oι Pavida Somnia. Αναμένονται δύο εξίσου όμορφες βραδιές με τις προηγούμενες και ελπίζουμε ο Δήμος Αιγίου να οργανώνει πάντα ανάλογα events.

Πώς μετράς την ωριμότητα;

  Σε χρόνια; Σε εμπειρίες; Σε ιδέες; Σε κιλά; Σε τι; Μεγαλώνεις. Ωριμάζεις;
 Γίνεται ένας άντρας 35 χρονών να είναι το ίδιο ώριμος με μία έφηβη στα 16 της; Τι πρέπει να έχει ζήσει ένας άνθρωπος για να χαρακτηριστεί από το κοινωνικό σύνολο ή, έστω, απ'το περιβάλλον του, ώριμος;
 Συχνά λένε ότι οι γυναίκες είναι πιο ώριμες απ'τους άντρες. Λένε επίσης ότι αν δεν δουλέψεις στη ζωή σου δε θα ωριμάσεις ποτέ. Ότι αν μπορείς να συμπεριφερθείς στον κοινωνικό σου περίγυρο με συγκροτημένο το είναι σου θεωρείσαι ώριμο άτομο. Προσωπικά διαφωνώ με όλα, σε μεγάλο βαθμό, αν όχι κάθετα.
 Ώριμος θα γίνεις μόνο και μόνο όταν έρθει η στιγμή να καταστείς υπεύθυνος για τη ζωή ενός άλλου ατόμου και καταφέρεις να φροντίσεις επαρκώς τις βιολογικές και τις κοινωνικές του ανάγκες, χωρίς ωστόσο να παραμελήσεις εσένα. Δε μεστώνει το μυαλό σου μόνο και μόνο επειδή περνούν τα χρόνια. Αν μέσα σ'αυτά τα χρόνια δεν έχεις κάνει τίποτα αξιόλογο για κάποιον άλλον, τότε δεν μπορείς να θεωρείς ότι είσαι ώριμος και ολοκληρωμένος άνθρωπος. Τον εαυτό σου τον ξέρεις, ξέρεις τις ανάγκες του και τις αντοχές του. Τι γίνεται όμως όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τα χαρακτηριστικά μιας άλλης ψυχής; Μη βιάζεσαι να βγάλεις πόρισματα με γνώμονα το εγώ σου. Ώριμος είναι ο άνθρωπος ο σοβαρός, όχι ο σοβαροφανής.

Παραπαραπαραπαραπαραπαραπαραπαραπαραπαραπαραπρόπερσι

Μέχρι τα 5 μου πίστευα...

• ότι οι Queen ήταν οικογενειακό συγκρότημα όπου ο Freddie Mercury ήταν ο πατέρας των υπόλοιπων μελών. Τραγουδούσε η γυναίκα του Freddie, η Queen, που δεν εμφανιζόταν ποτέ γιατί ήταν χοντρή.
• ότι τα λυκειόπαιδα είναι πουρά
• στο χρυσό δοντάκι
• στον Άι Βασίλη
• ότι το "παλιόφιλε" και το "ψωμάκι" είναι βρισιές.
• ότι όλα τα τραγούδια στο ραδιόφωνο παίζονται επιτόπου, ζωντανά, από τους καλλιτέχνες.

• ότι στην εκκλησία υμνούμε το Χριστό και το Δία μαζί
• ότι στην εκκλησία οι άνθρωποι πηγαίνουν για να κάθονται- να σηκώνονται- να ξανακάθονται- να ξανασηκώνονται
• ότι αν κόψεις μόνος σου τα μαλλιά σου θα βγάλεις αίμα απ'το στόμα
• ότι τα τραγούδια που περιέχουν τις λέξεις "Ψηλορείτης" και "Κρήτη" είναι κρητικά
• ότι ο Νίκος Ξυλούρης ήταν αρχάγγελος μαζί με το Ραφαήλ, το Μιχαήλ και το Γαβριήλ
• ότι η γυναίκα μένει έγκυος με ένα φιλί στο στόμα
• ότι η Ελλάδα και η Δανία είναι οι μοναδικές χώρες στον κόσμο
• ότι μιλάω αγγλικά (τη γλώσσα των Δανών παρεμπιπτόντως) λέγοντας συνέχεια "μπιρσμπιρσμπιρς".(beers-beers-beers; Πιθανόν. Είχα προφορά πάντως.)
• ότι τα στρουμφάκια μένουν στη Φτέρη
• ότι ένα αυτοκίνητο μπορεί να κάνει προσπέραση στο φεγγάρι αν στρίψει το τιμόνι.

Πρέπει να είχα φάει πολύ δούλεμα όταν ήμουν νήπιο.

Συνειρμός ΙΙΙ (Ο μονόλογος της αϋπνίας)

"Ωραία... Επιτέλους ύπνος".

(Κλείνει τα μάτια)

"Κουραστική μέρα σήμερα. Να πάω να κάνω τα χατίρια όλων. Βέεεβαια, τι ανάγκη έχω εγώ... Τέλος πάντων".

(Γυρνά ανάσκελα, φτιάχνει το μαξιλάρι, ξαναξαπλώνει)

"Πωω, τώρα"...

(Γυρνάει στο πλάι, αγκαλιάζει τα γόνατα και προσπαθεί να χαλαρώσει)

"Ωχ, το θερμοσίφωνο το έκλεισα; Κάτσε, έκανα μπάνιο... Έβαλα τα ρούχα στα άπλυτα... Ντύθηκα... Αχ ναι, ναι το έκλεισα όταν πήγα να πιω νερό. Σωστά".

(Γυρνάει μπρούμυτα)

"Ωραία. Έναν τύπο να μου κάνει μασάζ με ενυδατική θέλω τώρα. Πλάκα πλάκα ωραία η ενυδατική που μου πήρε η Νάντια. Τι μυρίζει, τριαντάφυλλο και γιασεμί; Ναι, ναι γιασεμί. Περίεργος συνδυασμός αυτά τα δύο. Γιασεμί. Για Σε Μι. Εκείνη εκεί η Κινεζούλα και καλά με τις αδερφές της που πήγε η καθεμία στον πρίγκηπα από ένα λουλούδι... Και αυτός διάλεξε τη Για Σε Μι... Πού το βρήκε όμως το λουλούδι αυτή; Πω... Έλα... Πού το'χε βρει μωρέ; Θα σκάσω τώρα".

( Σηκώνεται, παίρνει το βιβλίο απ'το ράφι)

"Υάκινθος... Χρυσάνθεμο... Να 'το. Άντε γαμ...! Ναι μωρέ, το πουλί της το 'χε πάει"...

(Κλείνει το βιβλίο και το αφήνει στο γραφείο. Ξαπλώνει.)

"Άντε, καληνύχτα. Τικ-τακ-τικ-τακ-τικ-τακ. Δε θα έπρεπε να υπάρχουν ρολόγια στις κρεβατοκάμαρες. Αποσυντονίζουν όποιον προσπαθεί να κοιμηθεί. Τικ-τακ-τικ-τακ-τικ-τακ. Μεγάλη επιτυχία το 4 minutes με το Justin. Πόσος καιρός πάει από τότε; Κάποια στιγμή πρέπει να κοιμηθώ. Σοβαρά. Τι κάνουν για τον ύπνο; Προβατάκια. Ένα προβατάκι... Δύο προβατάκια... Τρία προβατάκια... Τέσσερα προβατάκια"...

(5-6 λεπτά αργότερα) 

"Εκατόν δώδεκα προβατάκια... Εκατόν δεκατρία προβατάκια... Καλά. Δε θα κοιμηθώ ποτέ. Σαν εκείνο το παιδάκι που δεν κοιμόταν μέχρι τα 3 του. Πώς έζησε; Ντάξει, θα ξεκουραζόταν αλλά θα είχε το R.E.M. It's the end of the world as we know it... Λα λα λα... Έλα, μην τραγουδάς γαμώτο, κοιμήσου καμιά ώρα. Θα σηκωθώ να κάνω κωλοτούμπες να κουραστώ μπας και ταβλιαστώ μετά. Μπα, ασ'το, θα τους ξυπνήσω. Μουσική. Πού είναι το κινητό; Ωχ... Η μπαταρία εξαντλείται; Άι γαμ... Τώρα βρήκες... Μαλ... Φορτιστής; Να 'τος. Ωραία. Για να δούμε. Α, να. I'm not awake yet, I haven't opened my eyes... Η ειρωνία ξέρω γω. Εγώ παλεύω να κοιμηθώ, αυτός παλεύει να ξυπνήσει. Μην με ξυπνάς απ' τις έξι... Δεν έχω περάσει και κανα τραγούδι από Στρουμφάκια για περίπτωση ανάγκης. Πώς σολάρει όμως ο άνθρωπος. Ε, έμπνευση, ταλέντο... Gonna be on time... Gonna be on time... Gonna be on time... Gonna be"...

(Καληνύχτα)

Συναυλία των Unkle στην Αθήνα, 9-4-2011.

Στοιχεία συναυλίας:
Συγκρότημα: U.N.K.L.E.
Support artist: Zebra Tracks
Χώρος: Vox (Iερά Οδός)
Τιμή εισιτηρίου: 30 ευρώ
Doors open: 20:30

  Περίμενα αρκετά ανυπόμονα τη συναυλία αν και υπάρχουν καλλιτέχνες που θα ήθελα πολύ περισσότερο να παρακολουθήσω live. Παρ' όλ' αυτά, οι UNKLE έχουν κάτι το ιδιαίτερο, μουντό και "ταξιδιάρικο" ταυτόχρονα. Στο χώρο φτάσαμε ακριβώς την ώρα που αναγραφόταν στο εισιτήριο. 5 λεπτά αργότερα οι πόρτες άνοιξαν και το κοινό μπήκε στο κέντρο. Η αλήθεια είναι πως, όταν έμαθα ότι θα παίξουν στο Vox ξαφνιάστηκα δυσάρεστα. Κράταγα τις επιφυλάξεις μου όμως. Τελικά ο χώρος διέψευσε κι εμένα και πολλούς άλλους. Με εξαίρεση την αφίσα του Τερζή απ'έξω που ήταν, όπως και να το κάνουμε, παράταιρη, μέσα ήταν διαμορφωμένο κατάλληλα για ένα καλό οπτικοακουστικό show. Highlight: Οι ομπρέλες-φωτιστικά στην οροφή.
 Πιάσαμε την πλεονεκτικότερη θέση, στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου, φάτσα φόρα το κοινό και η σκηνή σε όλη της την έκταση, ενώ ταυτόχρονα ένιωθες πολύ κοντά στους καλλιτέχνες. Περίπου μια ώρα μετά, εμφανίστηκαν οι Zebra Tracks. Το συγκρότημα αυτό δεν το είχα καν ακουστά. Ξεσήκωσαν αρκετά, ωραία εμφάνιση, τα τραγούδια τους όμως δε σού έμεναν και θύμιζαν πιο ερασιτεχνική προσπάθεια, κάτι όχι απαραίτητα κακό βέβαια. Δεν ήταν άσχημοι πάντως.
 Αφού τελείωσαν οι Zebra Tracks, έγινε ένα σχετικό sound check και στήσιμο της σκηνής. Λίγη ώρα αργότερα, ξεκίνησε η μουσική και τα εφέ στην οθόνη και εμφανίστηκε το συγκρότημα. 4 άτομα επι σκηνής, πολύ δυναμικές παρουσίες σε μια καλοστημένη συναυλία. Τα εφέ θα μπορούσαν να είναι κάπως καλύτερα, με μεγαλύτερη ποικιλία και ο ήχος λίγο πιο καθαρός. Δεν μάς πείραξε και ιδιαίτερα όμως, παραήταν εντυπωσιακοί οι ίδιοι και η μουσική τους για να δοθεί βάση σε αυτά. O κόσμος ήταν ενθουσιώδης, συμμετείχε και αποτέλεσε σημαντικότατο μέρος της συναυλίας. Οι UNKLE έπαιξαν όλα τα "σουξέ" (βλέπε Burn my Shadow, Lonely souls), ευχαρίστησαν το ελληνικό κοινό με ιδιαίτερη θέρμη και έκλεισαν τη συναυλία με ένα encore τριών τραγουδιών, με τελευταίο το In a State.
 Αν σάς δοθεί ευκαιρία να τους δείτε, μην τους χάσετε. Αξίζουν πραγματικά.