Συναυλία των Unkle στην Αθήνα, 9-4-2011.

Στοιχεία συναυλίας:
Συγκρότημα: U.N.K.L.E.
Support artist: Zebra Tracks
Χώρος: Vox (Iερά Οδός)
Τιμή εισιτηρίου: 30 ευρώ
Doors open: 20:30

  Περίμενα αρκετά ανυπόμονα τη συναυλία αν και υπάρχουν καλλιτέχνες που θα ήθελα πολύ περισσότερο να παρακολουθήσω live. Παρ' όλ' αυτά, οι UNKLE έχουν κάτι το ιδιαίτερο, μουντό και "ταξιδιάρικο" ταυτόχρονα. Στο χώρο φτάσαμε ακριβώς την ώρα που αναγραφόταν στο εισιτήριο. 5 λεπτά αργότερα οι πόρτες άνοιξαν και το κοινό μπήκε στο κέντρο. Η αλήθεια είναι πως, όταν έμαθα ότι θα παίξουν στο Vox ξαφνιάστηκα δυσάρεστα. Κράταγα τις επιφυλάξεις μου όμως. Τελικά ο χώρος διέψευσε κι εμένα και πολλούς άλλους. Με εξαίρεση την αφίσα του Τερζή απ'έξω που ήταν, όπως και να το κάνουμε, παράταιρη, μέσα ήταν διαμορφωμένο κατάλληλα για ένα καλό οπτικοακουστικό show. Highlight: Οι ομπρέλες-φωτιστικά στην οροφή.
 Πιάσαμε την πλεονεκτικότερη θέση, στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου, φάτσα φόρα το κοινό και η σκηνή σε όλη της την έκταση, ενώ ταυτόχρονα ένιωθες πολύ κοντά στους καλλιτέχνες. Περίπου μια ώρα μετά, εμφανίστηκαν οι Zebra Tracks. Το συγκρότημα αυτό δεν το είχα καν ακουστά. Ξεσήκωσαν αρκετά, ωραία εμφάνιση, τα τραγούδια τους όμως δε σού έμεναν και θύμιζαν πιο ερασιτεχνική προσπάθεια, κάτι όχι απαραίτητα κακό βέβαια. Δεν ήταν άσχημοι πάντως.
 Αφού τελείωσαν οι Zebra Tracks, έγινε ένα σχετικό sound check και στήσιμο της σκηνής. Λίγη ώρα αργότερα, ξεκίνησε η μουσική και τα εφέ στην οθόνη και εμφανίστηκε το συγκρότημα. 4 άτομα επι σκηνής, πολύ δυναμικές παρουσίες σε μια καλοστημένη συναυλία. Τα εφέ θα μπορούσαν να είναι κάπως καλύτερα, με μεγαλύτερη ποικιλία και ο ήχος λίγο πιο καθαρός. Δεν μάς πείραξε και ιδιαίτερα όμως, παραήταν εντυπωσιακοί οι ίδιοι και η μουσική τους για να δοθεί βάση σε αυτά. O κόσμος ήταν ενθουσιώδης, συμμετείχε και αποτέλεσε σημαντικότατο μέρος της συναυλίας. Οι UNKLE έπαιξαν όλα τα "σουξέ" (βλέπε Burn my Shadow, Lonely souls), ευχαρίστησαν το ελληνικό κοινό με ιδιαίτερη θέρμη και έκλεισαν τη συναυλία με ένα encore τριών τραγουδιών, με τελευταίο το In a State.
 Αν σάς δοθεί ευκαιρία να τους δείτε, μην τους χάσετε. Αξίζουν πραγματικά.

Θρησκείες και θρησκευόμενοι

  It was, of course, a lie what you read about my religious convictions, a lie which is being systematically repeated. I do not believe in a personal God and I have never denied this but have expressed it clearly. If something is in me which can be called religious then it is the unbounded admiration for the structure of the world so far as our science can reveal it. (Albert Einstein, 1954)

  Λεπτό το ζήτημα, πολυδιάστατο και τραβάει ώρες συζήτητησης. Λογικό, εφόσον και πάλι, σε αποτέλεσμα δε θα καταλήξουμε ποτέ. "Υπάρχει Θεός; Πώς δημιουργήθηκα; Ποιος είμαι; Πού πάω;" και τα λοιπά αιώνια ερωτήματα. Mεγάλη πλειονότητα της ανθρωπότητας έχει καταλήξει να πιστεύει στο χριστιανισμό και τις διάφορες μορφές του. Κι όμως, ο χριστιανισμός είναι η πιο αμφιλεγόμενη θρησκεία απ'όλες.
 Ενώ σαν θρησκεία τη σέβομαι στο έπακρον, ο τρόπος που οι "οπαδοί" της την υποστηρίζουν με απωθεί, κάτι που δε νομίζω πως είναι μόνο δικό μου πιστεύω. Ας εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ: Ο χριστιανισμός είναι μια θρησκεία που όπως όλοι ξέρουμε προβάλλει τα ιδανικά της ανιδιοτελούς αγάπης προς τον κάθε συνάνθρωπο. Αυτό δε σημαίνει πως είναι όλο αγάπες και λουλούδια. Και ο χριστιανισμός έχει τα μελανά του σημεία (πάντα ως θρησκεία), δε συγχωρούνται πάσης φύσεως σφάλματα με μια απλή εξομολόγηση στον παπά. Κατά την Αποκάλυψη του Ιωάννη ο Ιησούς καταδικάζει σε θάνατο και "εξορία" όσους έχουν σχέση, όχι μόνο τις αρρωστημένες πράξεις των Νικολαϊτών, αλλά με την υπεροψία, τη "χλιαρότητα" κ.ά. Αν κάποιος μελετήσει το χριστιανισμό μέσα από αντίστοιχες καταγραφές θα καταλάβει πως είναι μια θρησκεία άξια σεβασμού, η οποία περιέχει όλο το φάσμα των ηθικών αξιών που διδάσκεται ένας άνθρωπος.

 Η ατυχής ερμηνεία όμως κάποιων θρησκευτικών κειμένων αλλά και η φύση του ανθρώπου να μην αρέσκεται στην προσωπική ταλαιπωρία για την ευτυχία άλλων έχει οδηγήσει το χριστιανισμό εδώ που είναι σήμερα: Μια θρησκεία με φανατικούς οπαδούς ή περιφρονητές. Επανειλημμένα έχουμε κατακρίνει Νεοφαρισαίους, οι οποίοι στα λόγια και στα ραντεβού τους με την εκκλησία είναι απόλυτα τυπικοί, παρ'όλα αυτά μόνο χριστιανούς δεν μπορείς να τους πεις. Επανειλημμένα έχουμε δει και άτομα που όταν τους μιλήσεις για χριστιανισμό θα σε κοιτάξουν ειρωνικά και θα σου πουν: "Είναι δυνατόν να πιστεύω σε μ***κίες";
 Ανοίξτε λίιιγο τα μάτια σας και τα αυτιά σας. Λίγο. Η σχέση ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και μία θρησκεία δεν είναι ανάγκη να είναι "Πιστεύω-στον-αρχηγό-της-άρα-ανταμείβομαι-ειδάλως-τιμωρούμαι". Ψάξε λίγο την κάθε θρησκεία, την ιστορία της, τι πρεσβεύει και βγάλε τα συμπεράσματά σου. Θα δεις ότι εν τέλει θα σεβαστείς περισσότερο αυτή που ταιριάζει περισσότερο στην προσωπικότητα και τις ηθικές σου αξίες. Ναι, πιάνεται και ο δωδεκαθεϊσμός. Δεν νομίζω να πιστεύεις ακόμα πως οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν όντως σε υπαρκτά πρόσωπα που κατοικούν στον Όλυμπο και έχουν τους ανθρώπους για μαριονέτες. Ονόμασαν με μεγάλη ενδελέχεια ανώτερες δυνάμεις και διηγήθηκαν τις σχέσεις τους μέσω των μύθων που σώζωνται ως σήμερα. (Προσωπικά πιστεύω ότι ο δωδεκαθεϊσμός είναι η πιο ευφυής και ψαγμένη θρησκεία που έχω συναντήσει).
Επιτέλους, πάψτε να μπλέκετε μια θρησκεία με τους οπαδούς της.

Εξεταστική: Το μαρτύριο που δε θα τελειώσει ποτέ.

  Κι ούτε θα αρχίσει έτσι όπως το πάμε. Εκεί που όλα τελειώνουν, το Τμήμα ΔΕΣ Παντείου αρχίζει! Γιατί ναι, είναι ωραίο να σου δίνουν περισσότερο χρόνο να προετοιμαστείς για να γράψεις καλύτερα. Τι γίνεται όμως όταν θες να τελειώνεις με τις εξετάσεις για να καθορίσεις τις προτεραιότητες σου αλλιώς και να μην σπαταλάς το χρόνο σου σε άχρηστα διαλείμματα που δεν αρκούν όμως για να τα αξιοποιήσεις όπως θες;
 Έτσι όπως πάμε, μάς κόβω να δίνουμε τον Ιούνιο μαζί με το εαρινό και τα μαθήματα του χειμερινού εξαμήνου. Για να μαζευόμαστε λέω εγώ με κάτι απεργίες των ΜΜΜ κάθε τρεις και λίγο!Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί στην Ελλάδα πάει η εκπαίδευση κατά διαόλου!

Ήρθες πάλι, τρελό, θεότρελο καρναβάλι

  Mε αφορμή το πατρινό καρναβάλι που ξεκίνησε πριν λίγες μέρες άρχισα να σκέφτομαι την όλη ατμόσφαιρα, τι συμβαίνει κάθε χρόνο, το πώς σκέφτεται ο καθένας όταν επιλέγει τι θα ντυθεί φέτος κι άλλα πολλά. Το σίγουρο είναι ότι και φέτος θα γίνει της Πόπης με τα καρναβάλια που θα δούμε.

 Παρατηρώ, λοιπόν, ότι υπάρχουν ορισμένες στάνταρ στολές που σίγουρα θα δεις σε ένα αποκριάτικο πάρτυ:

Τα κορίτσια περιμένουν πώς και τι να φτάσουν οι απόκριες καθώς έχουν τη δυνατότητα να γδυθούν όσο πρέπει προκειμένου να υποστηρίξουν τη στολή τους.

• Γατούλα, ποντικάκι κι άλλα μέλη του ζωικού βασιλείου: Μια κοπέλα που θέλει να αναδείξει το ναζιάρικο εαυτό της επιλέγει είτε ένα κορμάκι, είτε μικροσκοπική μπλουζίτσα και ακόμα πιο μικροσκοπικό σορτσάκι/φουστίτσα. Αυτό που σε βοηθάει να ξεχωρίσεις τι ζώο έχει ντυθεί είναι τα αυτάκια και η ουρίτσα που συνοδεύουν το υπόλοιπο outfit.
• Νοσοκόμα: Ένα αξιοπρεπές αποκριάτικο πάρτυ έχει πάντα τη νοσοκόμα του. Αν πάθει τίποτα κανένας να μην πάει η κοπέλα να του πάρει το σφυγμό; Λέμε τώρα! Κι εδώ που τα λέμε, όλο και κάποιο έφραγμα θα πάθει κάποιος όταν η "αδελφή" έρθει μέσα στα μούτρα του με το αβυσσαλέο ντεκολτέ που ξεπροβάλλει περήφανο μέσα απ'το μισάνοιχτο άσπρο πουκάμισο με τον κόκκινο σταυρό στο στήθος.
• Μαθήτρια: Είναι η στολή της τελευταίας στιγμής. Καρό φουστίτσα, μπλουζάκι/πουκάμισο και κορδέλα. Έτοιμη.
• Αγγελάκι ή διαβολάκι: Αυτή κι αν είναι στάνταρ στολή. Κάθε κοπέλα που σέβεται τον εαυτό της έχει ντυθεί ή έστω έχει σκεφτεί σοβαρά το ενδεχόμενο να ντυθεί κάτι από αυτά τα δύο, ή κάτι παρεμφερές τέλος πάντων. Είναι οι πιο εφετζίδικες στολές του καρναβαλιού που πάντα (μα πάντα) κάνουν αίσθηση.

 Εν πάση περιπτώσει, το συμπέρασμα είναι πως, για κάποιο λόγο, όταν έρχεται το καρναβάλι, το γυναικείο φύλο καταβάλλεται από μια ανεξέλεγκτη επιθυμία να ικανοποιήσει έστω και πλασματικά όλα τα φετίχ του αντρικού φύλου. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, υπήρχε "φαλλική" γιορτή στην αρχαιότητα αντίστοιχη του καρναβαλιού όπου οι άντρες ντύνονταν φαύνοι και έτρεχαν γυμνοί επιδεικνύοντας στις γυναίκες τα "κάλλη" τους. Μάλλον οι ρόλοι αντιστράφηκαν.

Απ' την άλλη τα αγόρια δείχνουν να είναι πιο πολύ μέσα στο κλίμα των αποκριών. Παρ'όλα αυτά, αρκετοί επιλέγουν να κινηθούν εκ του ασφαλούς:

• Cowboy: All time classic, πάντα καλόγουστο και στυλάτο. Οι άντρες βγάζουν το παιδικό τους απωθημένο να γίνουν Πιστολέρο, ελπίζοντας πώς με το νεροπίστολό τους θα χτυπήσουν και καμία από τις νοσοκόμες που κυκλοφορούν δεξιά κι αριστερά.
• Γκοθάς-πανκιό-μεταλλάς-ράπερ-χίππης: Τα μουσικά ρεύματα στην ακραία μορφή τους παίρνουν μέρος στο καρναβάλι. Θέλοντας να προσδώσουν στην προσωπικότητά τους μελαγχολικά /αλήτικα /arghhh /yo /give-peace-a-chance στοιχεία αντίστοιχα επιλέγουν κάτι από αυτά τα 4. Είναι η αντίστοιχη επιλογή της τελευταίας στιγμής για τους άντρες, καθώς τα περισσότερα από αυτά που θα φορέσουν τα βρίσκουν στη ντουλάπα τους.
• Γυναίκα: Ε, βέβαια. Κάθε χρόνο υπάρχουν και οι "καραγκιόζηδες" της παρέας που αναλαμβάνουν το χιουμοριστικό τόνο του πάρτυ. Μόνο που το αστείο έχει παλιώσει. Ωραία, έβαλες το τακούνι(μόνο οι πολύ θαρραλέοι), τη φούστα και την περούκα. Και; Το πολύ πολύ να αναρωτηθούν αν όντως έχεις ντυθεί ή αν κάνεις πιάτσα στη Συγγρού. Βρες πιο συγκεκριμένη θεματολογία. Να! Κοίτα από πάνω τις στάνταρ επιλογές των κοριτσιών κι εμπνεύσου.

 Οι άντρες λοιπόν, υποτίθεται πως αναλαμβάνουν να κρατήσουν το αστείο πνεύμα του καρναβαλιού, αλλά φαίνεται ότι έχουν στερέψει από ιδέες.

 Κι όχι μόνο άυτοί εδώ που τα λέμε. Λίγο πολύ όλοι μας έχουμε χάσει το μπούσουλα. Πού είναι η δημιουργικότητα και το χιούμορ; Το καρναβάλι πλέον δεν είναι έθιμο που μας ωθεί να αναδείξουμε τη φαντασία μας αλλά έθιμο όπου ο καθένας κρύβει τον πραγματικό του εαυτό πίσω απο ρηχές ιδέες και χιλιοειδωμένες στολές. Ποιος χαίρεται τη στιγμή που τελειώνουν οι απόκριες; Κανείς. Γιατί; Γιατί μαζί με αυτές θάβεται για ένα χρόνο η δυνατότητα του καθενός να δείξει προς τα έξω έναν άλλον εαυτό. Αν και μερικοί δεν πτοούνται... Μεταμφιέζονται όλο το χρόνο... Όσο για το φετινό Βασιλιά Καρνάβαλο; Έχω πολλούς υπόψιν μου.

Money, money, money

  Με τη νέα χρονιά παρατήρησα ότι με έχει καταβάλει μια καταναλωτική μανία. Δεν ξέρω αν φταίνε οι εκπτώσεις ή απλά μού ήρθε φλασιά, αλλά προβλέπω ότι μέχρι την επόμενη επιδότηση δε θα έχω στην τσέπη μου ούτε λεπτό. Είμαι σίγουρη πως δεν είμαι η μόνη που έχει έρθει αντιμέτωπη με κάτι τέτοιο, μπήκα λοιπόν κι εγώ στο πνεύμα της οικονομίας βρίσκοντας όσο το δυνατόν περισσότερους τρόπους να μετριάσω τα έξοδά μου, χωρίς να γίνω "Γάιους Φράγκους Κιλλέριους", κατά κόσμον φραγκοφονιάς.
 1. Τέρμα τα περιττά έξοδα.  Ναι, χαίρω πολύ. Ποια είναι τα περιττά έξοδα; Περιττό έξοδο είναι άλλο ένα ζευγάρι σκουλαρίκια που θες να προσθέσεις στη μπιζουτιέρα μαζί με τα άλλα 95 ζευγάρια που έχεις (και μην ακούσω ότι κανένα δεν πάει με το τάδε συνολάκι, άντε, δουλευόμαστε τώρα;), περιττό έξοδο είναι το ιπτάμενο ξυπνητήρι που θες διακαώς να παραγγείλεις απ'το gadget site όπου έχεις γίνει θαμώνας (να σου σκαλώσει σε κανά φωτιστικό και να αρχίσει να βαράει, να δω πώς θα το κλείσεις μετά.), περιττό έξοδο είναι να βγεις πέντε φορές την ημέρα για καφέ(δουλειά δεν έχουμε να κάνουμε λέω εγώ!). Έδωσα τρία αντιπροσωπευτικά παραδείγματα, νομίζω το πέρασα το νόημα.
2. Αγάπα τα ψιλά σου. Ψυχή δεν έχουν κι αυτά; Γιατί βγήκανε νομίζεις; Για να τα παρατάς από δω κι από κει; Αν μετακινείσαι με μέσα μαζικής μεταφοράς τα ψιλά είναι πολύ πολύ πολύ εξυπηρετικά. Ξεφορτώσου τα πεντάλεπτα στο μετρό για παράδειγμα. Θα κάνεις τουλάχιστον 5 διαδρομές από το πουθενά.(Κοίτα, αν μετακινείσαι όλη την ώρα με λεωφορεία κλπ, μην είσαι ηλίθιος, βγάλε κάρτα).

3. Πάρ'το απόφαση. Όταν βγεις το βράδυ μην πας να το πάιξεις κουβαρντάς! Ή καφέ θα πιεις, ή θα φας, ή θα πιεις ποτό! Καταρχήν φάε απ'το σπίτι. Δεν μπαγιάτεψε το μεσημεριανό ακόμα. Έπειτα, ναι, ωραία η σερβιτόρα στην καφετέρια, αλλά 10 ευρώ pour boire("μπουρμπουάρ") ρε φίλε; Δεν τα δίνεις σ' εμένα καλύτερα;
4. Νηστικό αρκούδι δε χορεύει. Μην κάνεις το λάθος να παραλείψεις κάποιο γεύμα προκειμένου να εξοικονομήσεις χρήματα. Αντί αυτού, αντικατάστησε τα καθημερινά σνακ απ' το περίπτερο ή το σαντουιτσάδικο-που το μήνα μπορούν να σου στοιχίσουν 30 ευρώ τουλάχιστον-με φρούτα/τοστ/home made καφέδες και το έξοδο αυτό θα μειωθεί κατά πολύ. Γενικότερα προτίμησε να δίνεις ένα ποσό στο σούπερ μάρκετ παρά να τρως έξω, είναι πολύ πιο οικονομικό και θα εξασφαλίσεις πιο σωστή διατροφή σε ευρεία πλαίσια.
5. Φέρε φίλους στο σπίτι. Αντί να βγεις έξω για ποτό και να κάθεσαι με ένα ποτήρι στο χέρι και να λες ότι χορεύεις (το "κουνάω-το-πόδι-μου-πάνω-κάτω-σαν-να-έχω-πάρκινσον" ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΟΡΟΣ) μάζεψε τους φίλους σου και καθίστε να κάνετε ό,τι θέλετε (αρκεί να μην ξυπνήσετε τους γείτονες). Θα περάσετε πολύ καλύτερα και θα σας έρθει πιο οικονομικά.
Aυτά από μένα, ελπίζω να έδωσα μερικά tips που μπορούν να σας βοηθήσουν έστω και λίγο. Καλή χρονιά!

The nightmare during Christmas

  Έφτασαν! Προσωπικά, φέτος δεν μου κάνει ιδιαίτερη αίσθηση η άφιξη των Χριστουγέννων. Είναι σαν να βρίσκομαι εγώ εκτός τόπου και χρόνου, ή σαν να έρχονται λάθος χρονική περίοδο. Το τελετουργικό πάντως θα το ακολουθήσω κανονικά: και τα μελομακάρονα απ' το ζαχαροπλαστείο(της γιάγιας μου έχουν ήδη τελειώσει, άντε να περιμένω πότε θα ξαναφτιάξει)θα φάω και τα νεύρα μου θα με πιάσουν όταν το φλουρί το κερδίσει (πάλι) η αδερφή μου και την καθιερωμένη βόλτα στα μαγαζιά του Αιγίου θα κάνω την παραμονή (το αν θα ψωνίσω τίποτα είναι άλλη υπόθεση).

 Συνειδητοποιώ πάντως πως είναι πολύ βολικό το ότι τα Χριστούγεννα είναι κοντά-κοντά με την Πρωτοχρονιά. Στην περίπτωση που τα Χριστούγεννα ήταν μακριά από την Πρωτοχρονιά, δεν είμαι σίγουρη αν θα γινόταν και στα δύο τέτοιο νταβαντούρι. Ίσως χανόταν η τόση "μαγεία" και η υπερβολικά γιορτινή ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων. Υποθέτω πως μαζί με το βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα. Σας αφήνω να επιλέξετε ποια η γλάστρα και ποιος ο βασιλικός.

 Όσο για την Πρωτοχρονιά... Κι άλλοι βαρυσήμαντοι στόχοι κι άλλη μελαγχολία που τελειώνουν οι γιορτές κι άλλα έξοδα κι άλλη βαβούρα... Δε λέω. Ωραία η όλη φάση με το χριστουγεννοπρωτοχρονιάτικο. Αλλά μήπως πολύ κακό για το τίποτα (σχεδόν);

 Όπως και να 'χει λοιπόν, καλά Χριστούγεννα, καλή Πρωτοχρονιά κι ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος, με υγεία και χαρά!(Πόσο πιο κλισέ να γίνω πια;)

Συνειρμός ΙΙ

  Yπάρχουν φορές που θες να εκφράσεις αυτό που νιώθεις, αλλά δεν μπορείς. Γιατί; Γιατί δεν υπάρχουν οι λέξεις. Δεν υπάρχει μια λέξη ή μια πρόταση που να χωράει αυτό που αισθάνεσαι.
 Θέλω να φωνάξω στην οικογένειά μου ότι την αγαπάω, αλλά δεν μπορώ. Έχω ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που τους το είπα. Γιατί; Γιατί μού φαίνεται λίγο, μικρό. Αν λέγεται αγάπη αυτό που νιώθεις για ένα άτομο που γνώρισες χθες και που φίλησες σήμερα, αν λέγεται αγάπη αυτό που νιώθεις όταν ακούς ένα παλιό hit των Beatles, τότε πώς λέγεται αυτό που νιώθεις όταν συνειδητοποιείς πως κάποιοι άνθρωποι θα έπεφταν και στη φωτιά για να σε σώσουν, πως θα 'ναι δίπλα σου ακόμα κι αν τους ξεχάσεις;

Αν λέγεται μίσος αυτό που νιώθεις όταν φτάνεις στο αμήν με το διάβασμα, αν λέγεται μίσος αυτό που νιώθεις όταν η σχέση σου δεν απαντά στο τελευταίο σου μήνυμα, τότε πώς λέγεται αυτό που νιώθεις όταν συνειδητοποιείς πως κάποιοι άνθρωποι για τους οποίους έχεις φτύσει αίμα και έχεις δώσει την ψυχή σου σού φέρονται με το χειρότερο τρόπο;
 Έτσι σκέφτομαι ότι απλά δεν υπάρχουν κάποιες λέξεις κι όχι ότι χρησιμοποιούμε πολύ εύκολα τις υπάρχουσες. Οι καιροί, τα συναισθήματα, οι άνθρωποι, τα λόγια, όλα αλλάζουν κι εμείς προσπαθούμε να αλλάξουμε μαζί τους.