The nightmare during Christmas

  Έφτασαν! Προσωπικά, φέτος δεν μου κάνει ιδιαίτερη αίσθηση η άφιξη των Χριστουγέννων. Είναι σαν να βρίσκομαι εγώ εκτός τόπου και χρόνου, ή σαν να έρχονται λάθος χρονική περίοδο. Το τελετουργικό πάντως θα το ακολουθήσω κανονικά: και τα μελομακάρονα απ' το ζαχαροπλαστείο(της γιάγιας μου έχουν ήδη τελειώσει, άντε να περιμένω πότε θα ξαναφτιάξει)θα φάω και τα νεύρα μου θα με πιάσουν όταν το φλουρί το κερδίσει (πάλι) η αδερφή μου και την καθιερωμένη βόλτα στα μαγαζιά του Αιγίου θα κάνω την παραμονή (το αν θα ψωνίσω τίποτα είναι άλλη υπόθεση).

 Συνειδητοποιώ πάντως πως είναι πολύ βολικό το ότι τα Χριστούγεννα είναι κοντά-κοντά με την Πρωτοχρονιά. Στην περίπτωση που τα Χριστούγεννα ήταν μακριά από την Πρωτοχρονιά, δεν είμαι σίγουρη αν θα γινόταν και στα δύο τέτοιο νταβαντούρι. Ίσως χανόταν η τόση "μαγεία" και η υπερβολικά γιορτινή ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων. Υποθέτω πως μαζί με το βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα. Σας αφήνω να επιλέξετε ποια η γλάστρα και ποιος ο βασιλικός.

 Όσο για την Πρωτοχρονιά... Κι άλλοι βαρυσήμαντοι στόχοι κι άλλη μελαγχολία που τελειώνουν οι γιορτές κι άλλα έξοδα κι άλλη βαβούρα... Δε λέω. Ωραία η όλη φάση με το χριστουγεννοπρωτοχρονιάτικο. Αλλά μήπως πολύ κακό για το τίποτα (σχεδόν);

 Όπως και να 'χει λοιπόν, καλά Χριστούγεννα, καλή Πρωτοχρονιά κι ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος, με υγεία και χαρά!(Πόσο πιο κλισέ να γίνω πια;)

Συνειρμός ΙΙ

  Yπάρχουν φορές που θες να εκφράσεις αυτό που νιώθεις, αλλά δεν μπορείς. Γιατί; Γιατί δεν υπάρχουν οι λέξεις. Δεν υπάρχει μια λέξη ή μια πρόταση που να χωράει αυτό που αισθάνεσαι.
 Θέλω να φωνάξω στην οικογένειά μου ότι την αγαπάω, αλλά δεν μπορώ. Έχω ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που τους το είπα. Γιατί; Γιατί μού φαίνεται λίγο, μικρό. Αν λέγεται αγάπη αυτό που νιώθεις για ένα άτομο που γνώρισες χθες και που φίλησες σήμερα, αν λέγεται αγάπη αυτό που νιώθεις όταν ακούς ένα παλιό hit των Beatles, τότε πώς λέγεται αυτό που νιώθεις όταν συνειδητοποιείς πως κάποιοι άνθρωποι θα έπεφταν και στη φωτιά για να σε σώσουν, πως θα 'ναι δίπλα σου ακόμα κι αν τους ξεχάσεις;

Αν λέγεται μίσος αυτό που νιώθεις όταν φτάνεις στο αμήν με το διάβασμα, αν λέγεται μίσος αυτό που νιώθεις όταν η σχέση σου δεν απαντά στο τελευταίο σου μήνυμα, τότε πώς λέγεται αυτό που νιώθεις όταν συνειδητοποιείς πως κάποιοι άνθρωποι για τους οποίους έχεις φτύσει αίμα και έχεις δώσει την ψυχή σου σού φέρονται με το χειρότερο τρόπο;
 Έτσι σκέφτομαι ότι απλά δεν υπάρχουν κάποιες λέξεις κι όχι ότι χρησιμοποιούμε πολύ εύκολα τις υπάρχουσες. Οι καιροί, τα συναισθήματα, οι άνθρωποι, τα λόγια, όλα αλλάζουν κι εμείς προσπαθούμε να αλλάξουμε μαζί τους.

Συνειρμός

Αν το νερό είχε μάτια θα προσπαθούσε να τα κλείσει για να μη βλέπει όσα συμβαίνουν ανά τους αιώνες. Αν είχε μάτια θα δάκρυζε για όσους έπνιξε μέσα του.

 Αν το νερό είχε λογική θα είχε πάρει ήδη την εκδίκησή του απ’την αχάριστη ανθρωπότητα. Αν είχε λογική θα ήταν ό,τι πιο σοφό υπάρχει σε ολόκληρη την πλάση.

 Αν το νερό είχε στόμα θα έλεγε αλήθειες. Θα έλυνε όλα τα μυστήρια που βασανίζουν τον άνθρωπο. Γιατί όταν ο άνθρωπος έχει προβλήματα που κανείς δεν μπορεί να λύσει τα λέει στη θάλασσα. Η θάλασσα κρύβει τα μεγαλύτερα μυστικά. Έρωτες, φιλίες, φοβίες, απογοητεύσεις, αποτυχίες, φόνους.

 Αν το νερό είχε βούληση θα γινόταν το πιο ισχυρό φάρμακο.

 Αν το νερό είχε συνείδηση θα γινόταν ο πιο επικίνδυνος και ασύλληπτος δολοφόνος.

 Αν το νερό είχε ψυχή θα ευχόταν να μην υπήρχε. Πόσα να αντέξει κάτι που έχει ζήσει τόσους αιώνες, που έχει δει κάθε άνθρωπο που πέρασε από τη ζωή, που έχει αγγίξει κάθετί ζωντανό ή νεκρό, που έχει ακούσει τα μεγαλύτερα ψέματα ενώ γνωρίζει ήδη τις αντίστοιχες αλήθειες;

 Το νερό είναι αθάνατο, πανταχού παρόν. Ο καλύτερος φίλος σου και ο χειρότερος εχθρός σου. Από εσένα εξαρτάται.

Homo(sexual) sapiens

 “If homosexuality was the normal way, God would have made Adam and Bruce”. Anita Bryant.

 Ψυχολόγοι υποστηρίζουν πως, όταν βλέπεις κάποιον να πέφτει, γελάς, γιατί χαίρεσαι που δε βρίσκεσαι στη θέση του. Κάπως έτσι μπορώ να εξηγήσω το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι συμπεριφέρονται ρατσιστικά απέναντι στους ομοφυλόφιλους, χωρίς όμως να τους έχει παρακινήσει κάποιος από το στενό τους περιβάλλον, όπως η οικογένεια, οι φίλοι κ.ά. Ποιος έχει δίκιο σ’αυτή τη μάχη ανάμεσα στους στρέιτ ρατσιστές και στους πικραμένους γκέι;

 Δε θα το παίξω ούτε ιδεαλίστρια, ούτε πρωθιέρεια οργάνωσης υπέρ των δικαιωμάτων των γκέι, ούτε όμως θα τους επιτεθώ. Κι αυτό γιατί δεν έχει τύχει ακόμα να γνωρίσω ομοφυλόφιλους σε τέτοιο βαθμό ώστε να ξέρω αν στην τελική πρέπει να τους αποδώσω κάποια χαρακτηριστικά που τους ξεχωρίζουν από τους ετεροφυλόφιλους. Παρ’όλα αυτά έχω ακούσει από πολλούς να προσάπτουν ορισμένα χαρακτηριστικά σε διάφορους γκέι, από τα οποία έχω παρατηρήσει ότι πολλά ισχύουν.

1. Έχουν δυναμικές και πληθωρικές προσωπικότητες

2. Έχουν πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ

3. Έχουν καλλιτεχνική φύση

4. Είναι πολύ ευαίσθητοι

5. Πάσχουν από έντονα συμπλέγματα κατωτερότητας

6. Οι άντρες είναι ρατσιστές απέναντι στο γυναικείο φύλο και οι γυναίκες απέναντι στο αντρικό

 Πάντα ήθελα να έχω έναν φίλο γκέι. Γιατί ένας ομοφυλόφιλος έχει πολύ διαφορετικό τρόπο σκέψης από τους ετεροφυλόφιλους. Σε κάποιο σου πρόβλημα θα σου δώσει μια πολύ διαφορετική συμβουλή από αυτή που θα σου έδινε ένας στρέιτ άντρας ή μια στρέιτ γυναίκα. Πρέπει να έρθεις όμως αντιμέτωπος με όλα τα κόμπλεξ που ενδεχομένως κουβαλάνε αυτά τα άτομα λόγω της κακής μεταχείρησης που έχουν από την κοινωνία.

 Ωστόσο, το ότι ο κοινωνικός περίγυρος τούς έχει στο περιθώριο δε δικαιολογεί την κακή συμπεριφορά τους σε ορισμένες περιπτώσεις. Προκειμένου να γίνουν αποδεκτοί ή να επαναστατήσουν εναντίον του κοινωνικού κατεστημένου προκαλούν, με το να προδίδουν ακόμα και φίλους τους επειδή είναι ετεροφυλόφιλοι, μέχρι το να κυκλοφορούν με γυναικεία ρούχα φωνάζοντας σιωπηλά για την παρουσία τους.

 Θεωρώ πως ο κάθε άνθρωπος παίρνει θέση σ’αυτό το ζήτημα ανάλογα με τα βιώματά του. Δεν πρέπει όμως να επηρεάζεται από αντιλήψεις που παρεισφρέουν στο μυαλό του από όσα ακούει γύρω του. Είσαι υπέρ ή κατά των γκέι τώρα; Σκέψου το.



Dante and Virgil in Hell (William-Adolphe Bouguereau)



Οι εντυπώσεις μου από το Πανεπιστήμιο

 Ο τίτλος θυμίζει λίγο θέμα για το «Σκέφτομαι και γράφω» της πρώτης δημοτικού, αλλά κάπως έτσι ένιωθα κι εγώ όταν πάτησα εκεί μέσα. Δε θα παραθέσω αναλυτικά τον πρώτο μήνα στο Πάντειο, θα προσπαθήσω ωστόσο να μεταφέρω την γενικότερη αίσθηση που μου άφησε.

 Το κτίριο

Το Πάντειο Πανεπιστήμιο αποτελείται από τρία κτίρια: Το παλιό κτίριο, το νεόκτιστο και το γυάλινο, τα οποία δε θα τα περιγράψω ακριβώς. Αν ενδιαφέρεσαι τόσο πολύ να τα δεις ψάξε στο ίντερνετ.

Το παλιό κτίριο στο εσωτερικό του έχει πολύ ζεστά χρώματα. Υπερβολικά θα έλεγα. Μπαίνεις μέσα και ή δέος θα σε πιάσει ή ψυχοπλάκωμα. Ωραίο βέβαια, δε λέω... Σου δίνει το κλίμα ιστορικού, μουσειακού χώρου. Εκεί βρίσκεται η γραμματεία του κάθε τμήματος, η βιβλιοθήκη και το κυλικείο. Τουλάχιστον αυτά είναι τα αξιοσημείωτα.

Το νεόκτιστο κτίριο δεν είναι και τόοοσο νεόκτιστο όσο φανταζόμουν. Δεν το έχω εξερευνήσει ακόμα σε βαθμό τέτοιο ώστε να εκφέρω μια εμπεριστατωμένη άποψη, απ’ όσο έχω δει όμως δεν έχω κάτι το ιδιαίτερο να πω. Το αμφιθέατρο του Σάκη Καράγιωργα είναι αρκετά καλά διαμορφωμένο, αν εξαιρέσεις ότι δεν υπάρχουν θέσεις με τραπεζάκια για όλους τους φοιτητές με αποτέλεσμα οι σημειώσεις να γράφονται λίγο πολύ στο πόδι(εντάξει,δεν αποτελεί και τρομερό πρόβλημα αυτό) αλλά και τα κομματικά συνθήματα στους τοίχους, τα οποία χαλάνε την αισθητική και τη σοβαροφάνεια όλης της αίθουσας.

Το γυάλινο κτίριο είναι το τρίτο και τελευταίο κτίριο του Παντείου. Μην φανταστείς ότι έιναι εξ’ ολοκλήρου γυάλινο, ότι πατάς πάνω στο γυαλί και βλέπεις από κάτω ανασκαφές σε φάση «Μουσείο της Ακρόπολης». Θεωρώ πάντως ότι θα έπρεπε να υπάρχει μια επισήμανση, για να μην προκύψουν παρεξηγήσεις. Το κτίριο είναι αρκετά ευρύχωρο, καθόλου φροντισμένο όμως. Αίθουσες με σπασμένες θέσεις και ανύπαρκτη μικροφωνική, γεγονός που δίνει τρεις επιλογές.

Επιλογή 1: Πας κανά δίωρο πριν ανοίξει η αίθουσα και όταν ανοίξει κάνεις αγώνα δρόμου για να προλάβεις τις πρώτες θέσεις ώστε να καταφέρεις να κρατήσεις αξιοπρεπείς σημειώσεις.

Επιλογή 2: Ο καθηγητής ξελαρυγγιάζεται, ο φοιτητής κοιμάται. Μετά την παράδοση, ο καθηγητής φεύγει με φαρυγγίτιδα και ο φοιτητής δεν ξαναπατάει στο μάθημά του.

Επιλογή 3: Ο καθηγητής φέρνει δική του μικροφωνική μπας και ακουστεί ο άνθρωπος. Πολύ καλή λύση το καραόκε της Fisher Price.

Οι καθηγητές

  Όπως είναι φυσικό, θα αναφερθώ μόνο σε ορισμένους καθηγητές του τμήματος διεθνών και ευρωπαϊκών σπoυδών, καθώς δεν έχω εξασφαλίσει ακόμα τη χρονομηχανή που χρησιμοποιούσε η Ερμιόνη κατά τον τρίτο χρόνο φοίτησής της στο Χόγκουαρτς ώστε να παρευρεθώ στο μάθημα όλων των καθηγητών του Παντείου.

 Όλοι έχουν τα δικά τους καλά (...λάθος, όχι και όλοι.)και τις δικές τους ιδιοτροπίες. Άλλοι ιδιαίτερα μεταδοτικοί κι ευχάριστοι, με διάθεση να σε βοηθήσουν κι άλλοι που όταν τους γνωρίζεις καταλήγεις στη διαπίστωση «Τελικά υπάρχουν και χειρότερα». Το σίγουρο είναι ότι έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις ποιους θα παρακολουθήσεις και ποιους όχι(με τις ανάλογες επιπτώσεις, βέβαια). Αυτό που μου έκανε εντύπωση από την πρώτη στιγμή είναι ότι όλοι τους μάς αποκαλούν «συνάδελφους». Άκου πράγματα! Βάλτε με κι εμένα να κάνω διάλεξη λοιπόν! (Woohoo!)

 Ευτυχώς η νόρμα του ακαδημαϊκού τετάρτου ισχύει και με το παραπάνω. Οι καθηγητές σου δίνουν αρκετό χρονικό περιθώριο μέχρι να έρθουν στην αίθουσα και παραχωρούν συνήθως μεγάλα διαλείμματα και λήξη της διάλεξής τους ένα τέταρτο με μισή ώρα πριν την καθορισμένη ώρα λήξης.(ΣΥΝΗΘΩΣ. Υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις που, αν τις αφήσεις, είναι ικανές να παραλληρούν μέχρι το βράδυ).

Τα κόμματα

 Ανατριχιάζω και μόνο που το γράφω. Στο Πανεπιστήμιό μας (κι όχι μόνο, απ’ό,τι λένε οι πηγές μου) γίνεται το έλα να δεις. Οργανωμένες κομματικές παρατάξεις που η καθεμία έχει το δικό της τρόπο για να σε προσεγγίσει. Όλες έχουν τους αντιπροσώπους τους, οι οποίοι κάνουν έφοδο στις αίθουσες και πιάνουν κουβεντούλα στους άβγαλτους, απονήρευτους και ανυπεράσπιστους πρωτοετείς. Τους γεμίζουν με βοηθητικό για τη σχολή τους υλικό, εφημερίδες με εμπνευσμένους, ευρηματικότατους τίτλους (βλ. «ΕφημερίΔΑΠ», «ΠΑΣΠάντειο» κλπ.), δίνουν όμως κι ένα φυλλάδιο με τις εκδηλώσεις που οργανώνει το κόμμα τους, ψαρεύουν και το τηλέφωνο κανενός δύσμοιρου φοιτητίσκου, ο οποίος είτε θα αναγκαστεί να υποκύψει στην πλύση εγκεφάλου που θα του κάνουν διεκδικώντας την ψήφο του ή την είσοδό του στο κόμμα, είτε θα ξεκόψει με τα χίλια ζόρια, αφού του βγάλουν την πίστη στα τηλέφωνα και στους καφέδες. Τι; Τα παραλέω; Τι; Δεν είναι και τόσο δράμα η κατάσταση; Καλά, όταν έρθει η στιγμή που θα ρωτάς πού είναι η τουαλέτα και η άλλη δε θα σου πει μέχρι να υπογράψεις για την είσοδό σου στο ψηφοδέλτιο του κόμματος που εκπροσωπεί έλα και ξαναπές το.

 Τα δύο βασικά κόμματα στο Πανεπιστήμιό μας είναι η ΔΑΠ ΝΔΦΚ και η ΠΑΣΠ. Η ΔΑΠ περιλαμβάνει πολλά κορίτσια και ελάχιστα αγόρια. Όλοι τους είναι ντυμένοι στην τρίχα, με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά που σε κάνει να απορείς «Πού τη βρίσκουν την όρεξη πρωινιάτικα». Είναι ιδιαίτερα εξυπηρετικοί και κοινωνικοί. Παραείναι ψεύτικο όμως ρε παιδιά. Κρατήστε λίγο πιο χαμηλούς τόνους. Μετά έχουμε την ΠΑΣΠ. Να σας πω την αλήθεια μου φάνηκαν οι πιο σωστοί όσον αφορά την προσέγγιση των φοιτητών. Οι περισσότεροι είναι λίγο χύμα σαν άτομα, έρχονται, σου δίνουν ό,τι θέλουν να σου δώσουν και φεύγουν. Άλλο που με τον οδηγό τους για τις εργασίες έφτιαξα ολόκληρο στόλο από καραβάκια. Από εκεί και πέρα έχω συναντήσει έναν (1) μόνο Κνίτη, ο οποίος κατα καιρούς μας καλεί να συμπορευθούμε με το όλο παρεάκι στον αγώνα για την κατάρριψη του εχθρού.(Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ.)

Μέρη αράγματος

 ΒΑΡΙΕΣΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΘΗΜΑ; ΕΧΕΙΣ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗΣ ΡΟΥΤΙΝΑΣ; ΕΛΑ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΠΑΝΤΕΙΟ!

 Ειλικρινά, περισσότερες καφετέριες/ταβέρνες/κυλικεία έχει αυτό το Πανεπιστήμιο, παρά αίθουσες διαλέξεων. Και πάλι, δεν βρίσκεις να κάτσεις! Δεν πέφτει ούτε καρφίτσα, πράγμα που σημαίνει ότι οι φοιτητές του Παντείου ξυπνάνε απ’ το χάραμα για να πιάσουν θέση, όχι στην αίθουσα Β1 που οι θέσεις είναι μετρημένες στα δάχτυλα των 10 χεριών (ε, μην πω και του ενός, θα ξεφτιλιστούμε), αλλά στην καφετέρια (π.χ.) μπροστά από το νεόκτιστο κτίριο! Τα ελπιδοφόρα νιάτα της Ελλάδος εκμεταλλεύονται με τον καλύτερο τρόπο τα λεφτά των γονιών τους, κάνοντας τη διατριβή τους στη ζαμπονοτυρόπιτα του «Γρηγόρη».

 Παρ’όλα αυτά, οφείλω να ομολογήσω ότι οι καφετέριες που έχω επισκεφτεί μέχρι στιγμής είναι αρκετά καλές. Ζεστό κλίμα, μοντέρνα διακόσμηση, καλός (σχετικά) καφές, τι άλλο να ζητήσει ένας φοιτητής με την παρέα του;

Λίγο πολύ η παραπάνω κατάσταση νομίζω πως επικρατεί σε όλα τα ελληνικά Πανεπιστήμια. Δεν είμαι η πλέον αρμόδια για να κάνει κριτική για τις ελλείψεις αυτών, απλά παρέθεσα μερικές από τις παρατηρήσεις μου πάνω σε γενικότερα θέματα. Καλή φοιτητική ζωή λοιπόν.

Μουσικώνομαι

Muse

Δεν χρειάζονται συστάσεις. Το συγκρότημα αυτό έχει καθιερωθεί πλέον ως ένα από τα πιο δημοφιλή στο είδος τους. Η φωνή του Mathew Bellamy σαφώς δεν περνά απαρατήρητη και τα μέλη της μπάντας δείχνουν να έχουν άρτια μουσική χημεία. Πολυβραβευμένοι, πολυακουσμένοι, πολυαγαπημένοι.

Είδος: Κατα κύριο λόγο alternative rock. Το συνδυάζουν ωστόσο με πιο ηλεκτρονικό ήχο και με στοιχεία συμφωνικού rock.

Τελευταία δισκογραφική δουλειά: The Resistance (2009).

Άκου: Knights of Cydonia.

The Puppini Sisters

Πρόσφατη ανακάλυψη. Αναβιώνουν τη μουσική της δεκαετίας του ’40, πάντα όμως με την δική τους πινελιά. Τρεις ταλαντούχες Λονδρέζες που θυμίζουν έντονα το Τρίο της Μπελβίλ απ’ την ομώνυμη ταινία, με φωνές που δένουν υπέροχα. Κόβει η μία, ράβει η άλλη.

Είδος: Swing/retro/jazz

Τελευταία δισκογραφική δουλειά: Christmas with the Puppini Sisters (2010).

Άκου: I will survive

Smokey Bandits

Ντόπιο πράμα! Δεν σνομπάρω τους Έλληνες μουσικούς, απλά όπως και να το κάνουμε, λίγοι αξίζουν. Οι Smokey Bandits ανήκουν σ’αυτούς τους λίγους. Φαίνεται από τη δουλειά τους ότι αγαπούν αυτό που κάνουν και πειραματίζονται συνεχώς με τον ήχο τους. Ξεσηκωτικοί και χαλαρωτικοί ταυτόχρονα.

Είδος: Roots music/Βαλκανική/swing/jazz/western/afro latin.

Τελευταία δισκογραφική δουλειά: Debut (2010)

Άκου: A son’s lament

Kid Loco

Kid Loco

Πάμε στους solo καλλιτέχνες. Ο Jean-Yves Prieur που μας συστήνεται ως Kid Loco κινείται σε διάφορα μουσικά μονοπάτια, σε κάθε κομμάτι του ωστόσο υπάρχει η αίσθηση του μυστήριου και του αλλόκοτου.

Είδος: Trip hop/acid jazz/ethnic

Τελευταία δισκογραφική δουλειά: To single “Pretty Boy Floyd”(2008)

Άκου: She’s my lover

Patrick Watson

Το κόλλημα μου τους τελευταίους μήνες (thanks, φίλε Gsus.). Ο Patrick Watson συνθέτει και ερμηνεύει πιο «ευαίσθητη» μουσική και μας θυμίζει ότι ΑΚΟΜΑ μπορούν να γραφτούν καλά κομμάτια. Είναι θεός. Είτε μόνος του, είτε με την μπάντα του κάνει παπάδες στη σκηνή. Μπορεί να παίξει μουσική ακόμα και με ποδήλατο. Είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΣ (καλά, τέλος).

Είδος: cabaret/indie rock.

Τελευταία δισκογραφική δουλειά: Wooden Arms (2009)

Άκου: Daydreamer (blog’s music theme :-p) O Gsus θα πρότεινε το Weight of the world. Ε, άκου και τα δύο.

10 λόγοι για να βγάλεις μια φωτογραφία.

Γιατί να τραβήξεις μια φωτογραφία;

1)      Για να «απαθανατίσεις τη στιγμή».

2)      Γιατί έχεις κόλλημα με τη φωτογραφία.

3)      Γιατί είσαι και πολύ ψαγμένος εσύ που φωτογραφίζεις την κρυμμένη ομορφιά σ’ έναν τερατώδη κόσμο. (Ξεκαβάλα, δεν είσαι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που ασχολείται με τη φωτογραφία.)

4)      Γιατί βρήκες ένα γνωστό σου που συναντάς κάθε χίλια χρόνια και θέλεις να τον θυμάσαι μέχρι να περάσουν τα επόμενα χίλια.

5)      Γιατί και καλά είσαι πολύ τυπάς με τα νέα σου Ray Ban.

6)      Γιατί όντως είσαι πολύ τυπάς με τα νέα σου Ray Ban.

7)      Γιατί σου αρέσει η εστίαση που κάνει η φωτογραφική σου.

8)      Γιατί μόλις είδες τον έρωτα της ζωής σου και τρέχεις από πίσω του να τον τραβήξεις, για να έχεις μια φωτογραφία του να προσκυνάς το βράδυ πριν κοιμηθείς.

9)      Κατά λάθος.

10)  Για άλλο λόγο.