Ακολουθούν λίγα από τα μιλιούνια παιχνιδιών που η πλειο(νο)ψηφία είχαμε στην κατοχή μας ως παιδιά του '92. Περίπου. Α και να μην ξέχασω: You lost.
Τρελομπαλάκια: Τα προμηθεύεσαι από ειδικά μηχανήματα: ρίχνεις νόμισμα, βγαίνει το τρελομπαλάκι. Κυκλοφορούν σε διάφορα μεγέθη και σχέδια. Η χρήση τους είναι αρχικά αγχολυτική (αντί για μπαλάκια αντιστρές) ή "απασχολητική" (αν υπάρχει τέτοια λέξη) αλλά την τρίτη φορά που θα σου φύγει και θα το κυνηγάς αρχίζει να σου σπάει τα νεύρα.
Μπίλιες ή βόλοι: Ω, κλασσικούρες τώρα. Υπάρχουν κάποιες σταθερές αξίες! Θα ξεχάσω εγώ που όλα τα παιδάκια στο δημοτικό κυκλοφορούσαν με σακουλάκια με βόλους και έδειχνε το ένα στο άλλο τη συλλογή του; Το σόου είναι ότι το κλασσικό παιχνίδι για βόλους (Πεντόβολα, χελόου!) όχι μόνο δεν το έπαιζε κανείς, αλλά αγνοούσαν όλοι και την ύπαρξή του! Είχαν βρει άλλα παιχνίδια ωστόσο (πολύ πιο εύκολα και χωρίς ιδιαίτερη φαντασία) για να το αντικαταστήσουν.
Σβούρες: Ναι, υπήρχαν κι αυτές κάποτε! Μπορούσες απλά να τη στριφογυρίσεις πάνω στο θρανίο και να περιμένεις να πέσει όπως στο Inception, ή μπορούσες να μάθεις και κολπάκια. Εκεί ήσουν και πολύ γαμάτος.
Τάπες pokemon: Τα cheetos δεν πρέπει να είχαν γίνει ποτέ πιο πλούσια. Κάθε τρεις και λίγο έβλεπες πιτσιρίκια με μια σακούλα δρακουλίνια στο χέρι και έψαχναν την τάπα μέσα στο χάρτινο περιτύλιγμα. Το παιχνίδι ήταν αρκετά πορωτικό. Αν θυμάμαι καλά κέρδιζες όσες τάπες του αντιπάλου μπορούσες να αναποδογυρίσεις με μια δική σου. Δεν παίρνω κι όρκο. Νομίζω πάντως πως μανία παρόμοια με τις τάπες pokemon δεν έχω ξαναδεί. Η Cheetos πρέπει να σκεφτεί να κυκλοφορήσει τάπες με την Patty.
Γιο-γιο: Ωραία τα γιο-γιο. Όταν ειδικά δεν ήσουν τόσο άχρηστος ώστε να σου μπλεχτεί το σκοινάκι με το που το έπαιρνες στα χέρια σου, εξαιρετικά τα γιο-γιο! Καλύτερο αγχολυτικό από τα τρελομπαλάκια, όσα περισσότερα γκελ κάνεις τόσο πιο ήρεμος αισθάνεσαι.
Χλαπάτσες: Μια λέξη θα πω: ΜΠΛΙΑΧ. Εντάξει στην αρχή, το καταπίνουμε. Ρίχνεις τη σαυρούλα, κολλάει στον τοίχο και χαίρεσαι. Μια μέρα μετά όμως που έχουν κολλήσει πάνω στη σαύρα σοβάδες, σκόνη, κιμωλία, χώμα και ό,τι άλλο μπορείς να βάλεις στο νου σου, ε, δεν είναι το ίδιο διασκεδαστικό. Ανατρίχιασα.
Game boy: Αχ. Πού είναι οι καιροί που τη θέση του PSP είχε αυτό το κουτί με την κασέτα με τα πιο άθλια γραφικά, τον ήχο που συνόδευε διακριτικά το όλο παιχνίδι και τις πιο ΓΑΜΑΤΕΣ πλάγιες πίστες έβερ; Kαλά, ειδικά όταν βγήκε και το colour ήταν σοκ και δέος... Simpsons, Pacman, 852 διαφορετικές κασέτες Pokemon, Digimon και βεβαίως Super Mario! (It's me! Maaarrrio!)
Τρελομπαλάκια: Τα προμηθεύεσαι από ειδικά μηχανήματα: ρίχνεις νόμισμα, βγαίνει το τρελομπαλάκι. Κυκλοφορούν σε διάφορα μεγέθη και σχέδια. Η χρήση τους είναι αρχικά αγχολυτική (αντί για μπαλάκια αντιστρές) ή "απασχολητική" (αν υπάρχει τέτοια λέξη) αλλά την τρίτη φορά που θα σου φύγει και θα το κυνηγάς αρχίζει να σου σπάει τα νεύρα.
Μπίλιες ή βόλοι: Ω, κλασσικούρες τώρα. Υπάρχουν κάποιες σταθερές αξίες! Θα ξεχάσω εγώ που όλα τα παιδάκια στο δημοτικό κυκλοφορούσαν με σακουλάκια με βόλους και έδειχνε το ένα στο άλλο τη συλλογή του; Το σόου είναι ότι το κλασσικό παιχνίδι για βόλους (Πεντόβολα, χελόου!) όχι μόνο δεν το έπαιζε κανείς, αλλά αγνοούσαν όλοι και την ύπαρξή του! Είχαν βρει άλλα παιχνίδια ωστόσο (πολύ πιο εύκολα και χωρίς ιδιαίτερη φαντασία) για να το αντικαταστήσουν.
Σβούρες: Ναι, υπήρχαν κι αυτές κάποτε! Μπορούσες απλά να τη στριφογυρίσεις πάνω στο θρανίο και να περιμένεις να πέσει όπως στο Inception, ή μπορούσες να μάθεις και κολπάκια. Εκεί ήσουν και πολύ γαμάτος.
 |
| Καλή ταινία, αν και ψιλομπάζει το σενάριο νομίζω. Check it out. |
Γιο-γιο: Ωραία τα γιο-γιο. Όταν ειδικά δεν ήσουν τόσο άχρηστος ώστε να σου μπλεχτεί το σκοινάκι με το που το έπαιρνες στα χέρια σου, εξαιρετικά τα γιο-γιο! Καλύτερο αγχολυτικό από τα τρελομπαλάκια, όσα περισσότερα γκελ κάνεις τόσο πιο ήρεμος αισθάνεσαι.
Χλαπάτσες: Μια λέξη θα πω: ΜΠΛΙΑΧ. Εντάξει στην αρχή, το καταπίνουμε. Ρίχνεις τη σαυρούλα, κολλάει στον τοίχο και χαίρεσαι. Μια μέρα μετά όμως που έχουν κολλήσει πάνω στη σαύρα σοβάδες, σκόνη, κιμωλία, χώμα και ό,τι άλλο μπορείς να βάλεις στο νου σου, ε, δεν είναι το ίδιο διασκεδαστικό. Ανατρίχιασα.
Game boy: Αχ. Πού είναι οι καιροί που τη θέση του PSP είχε αυτό το κουτί με την κασέτα με τα πιο άθλια γραφικά, τον ήχο που συνόδευε διακριτικά το όλο παιχνίδι και τις πιο ΓΑΜΑΤΕΣ πλάγιες πίστες έβερ; Kαλά, ειδικά όταν βγήκε και το colour ήταν σοκ και δέος... Simpsons, Pacman, 852 διαφορετικές κασέτες Pokemon, Digimon και βεβαίως Super Mario! (It's me! Maaarrrio!)
 |
| Awesomeness. |
