"Wear the old coat and buy the new book". Austin Phelps

  Το δηλώνω: Δεν μπορώ πλέον να κάτσω και να τελειώσω ένα βιβλίο. Δύσκολα θα κρατήσει το ενδιαφέρον μου. Τις περισσότερες φορές θα μου σπάσει τα νεύρα η αργή πλοκή, οι εκνευριστικά εκτενείς περιγραφές που χρησιμοποιούν οι νέοι συγγραφείς, τα ψευτοκουλτουριάρικα ηθικά διδάγματα, ακόμα και η ίδια η ιστορία. Μικρή διάβαζα πολλά βιβλία. Πλέον έχω γίνει πολύ εκλεκτική στο τι διαβάζω και τι αφήνω στη μέση (ή και στην αρχή). Ωστόσο, όπως μου είπε κι ένας φίλος μου "Ένα καλό βιβλίο παραμένει πάντοτε απόλαυση". Κάθε φορά που βρίσκω ένα καλό βιβλίο (συνήθως είναι κατά γενική ομολογία καλό), θυμάμαι αυτό που μου είχε πει και σκέφτομαι πόσο δίκιο έχει.
 Δεν είναι απλά απόλαυση. Είναι σχεδόν ηδονική η διαδικασία. Θες όλο και περισσότερο κι όταν το βιβλίο τελειώσει νιώθεις μια συναισθηματική ολοκλήρωση αλλά και μια γλυκιά απογοήτευση που τελείωσε. "Γιατί να μη διάβαζα ένα κεφάλαιο λιγότερο την ημέρα"...
 Σας παραθέτω λοιπόν 3 αγαπημένα μου βιβλία. Είναι ιδιαίτερα όλα τους, ευχάριστα και όλο και κάτι θα σας μείνει απ'όλη την ιστορία που παρουσιάζουν...

Tίτλος: Αγαπητέ Θεέ

Συγγραφέας: Εric Emmanuel Schmitt

Εκδόσεις: opera

Χαρακτηριστικό απόσπασμα:

"Αγαπητέ Θεέ,
Με λένε Όσκαρ, είμαι δέκα χρονών, έχω βάλει φωτιά στη γάτα, στο σκύλο, στο σπίτι (αν δεν κάνω λάθος έχω ψήσει και τα χρυσόψαρα), κι αυτή είναι η πρώτη φορά που σου γράφω, γιατί μέχρι σήμερα, λόγω του σχολείου, δεν είχα χρόνο.
Σου το λέω ευθύς εξαρχής: σιχαίνομαι να γράφω. Για να γράψω, πρέπει πραγματικά να είμαι αναγκασμένος να το κάνω· γιατί το γράψιμο είναι γιρλάντα και στολίδι και μεταξωτή κορδέλα. Τι άλλο είναι το γράψιμο από ένα ωραιοποιημένο ψέμα; Το γράψιμο είναι για τους μεγάλους".

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο. Βλέπεις αλλιώς τα πράγματα ρε παιδί μου. Μέσα από τις λέξεις ενός ετοιμοθάνατου παιδιού καταλαβαίνεις το νόημα της ζωής. Όλο το βιβλίο είναι ένα ταξίδι μιας ολόκληρης ζωής σε λίγες μόνο μέρες.

Τίτλος: Η τελευταία μαύρη γάτα:
Συγγραφέας: Ευγένιος Τριβιζάς
Εκδόσεις: Ελληνικά γράμματα
Χαρακτηριστικό απόσπασμα: "Στο βάθος της καρδιάς μου, όμως, ξέρω ότι εδώ στο νησί μας, όπως κι αλλού, οι γάτες ξεχνάνε, οι άνθρωποι ξεχνάνε και η τρέλα δεν θέλει πολύ να φουντώσει πάλι, φτου ξανά κι απ' την αρχή"...

Και μόνο το όνομα του συγγραφέα είναι αρκετό για να διαβάσεις το βιβλίο. Μην προκαταλαμβάνεστε με την παιδικότητα των έργων του, η τελευταία μαύρη γάτα είναι ένα βιβλίο για όλες τις ηλικίες. Σε ένα νησί, όλες οι μαύρες γάτες αρχίζουν να εξαφανίζονται, η μία μετά την άλλη. Ο ήρωάς μας, μαύρη γάτα κι αυτός, αρχίζει να ερευνά την υπόθεση που τον οδηγεί σε μια φρικιαστική αποκάλυψη για το τι απέγιναν οι γάτες που εξαφανίστηκαν...Είναι αλληγορικό, κόντρα στο ρατσισμό, κόντρα στην προκατάληψη, κόντρα στη δεισιδαιμονία και ο Τριβιζάς το έχει επιμεληθεί με αυτή την υπέροχη ζωντανή γραφή του.

Τίτλος: Σατανικοί στίχοι

Συγγραφέας: Salman Rushdie

Eκδόσεις: Α.Α Λιβάνη, Ψυχογιός

Χαρακτηριστικό απόσπασμα: " "Για να ξαναγεννηθείς", τραγουδούσε ο Τζιμπριήλ Φαρίστα, καθώς έπεφτε από τον ουρανό, "πρέπει πρώτα να πεθάνεις. Χο τζι! Χο τζι! Για να πατήσεις πάνω στο μητρικό κόρφο της γης πρέπει πρώτα να πετάξεις. Τατ- ταα! Τακατούν! Πώς να χαμογελάσεις πάλι, αν δεν κλάψεις πρώτα; Πώς θα κερδίσεις την αγάπη της λατρεμένης σου, κύριε, χωρίς ν'αναστενάξεις από καημό; Μπαμπά, αν θες να ξαναγεννηθείς"...".

Δύο Ινδοί, θύματα αεροπειρατίας, πέφτουν από ένα τζάμπο, γραπωμένοι ο ένας απ'τον άλλον. Τελικά, ως εκ θαύματος, πέφτουν ζωντανοί σε μια βρετανική παραλία. Με έκπληξη βλέπουν ότι και οι δυο τους μεταμορφώνονται... Έχουν γίνει εκπρόσωποι της αιώνιας μάχης Καλού και Κακού. Ποιος είναι ποιος όμως; Είναι ίσως το αγαπημένο μου βιβλίο, τόσο καυστικό και τόσο ωμό που σχεδόν στοίχισε τη ζωή του δημιουργού του...

Αυτά!

Η απόλυτη καταστροφή. Μέρος 2ο.

  ...Μετά από την ξεφτίλα στο περίπτερο τρέχεις με σκυμμένο το κεφάλι στο σπίτι ελπίζοντας να μην συμβεί άλλη μια μαλακία και γίνεις πάλι ρόμπα. Μπαίνοντας στο διαμέρισμα, ανοίγεις την τηλεόραση σ'ένα ξεπεσμένο τοπικό κανάλι όπου μια αστρολόγος λέει τα ζώδια με ένα ηλίθιο χαμόγελο: "Όσοι έχετε τον Κρόνο σας στον Καρκίνο ίσως θα πρέπει να προσέχετε τις κινήσεις σας αυτό το δεκαήμερο, καθώς καραδοκούν ατυχίες και ίσως κάποια ερωτική απογοήτευση"... Σκέφτεσαι ότι ο πούστης ο Κρόνος πρέπει να φταίει που όλη η μέρα σού πάει σκατά, μέχρι που σου έρχεται μια περίεργη μυρωδιά στη μύτη. Την ακολουθείς σαν το σκυλί και σε οδηγεί στην κουζίνα σου, όπου το νερό που είχες βάλει πριν στο μπρίκι για να φτιάξεις γαλλικό μερακλίδικο έχει εξατμιστεί και όλη η κουζίνα μυρίζει σαν το μεταλλουργείο του χωριού σου. Σε πιάνει ένας ακατάπαυστος βήχας, παίρνεις το μπρίκι, το βάζεις στο νεροχύτη και ανοίγεις τη βρύση. Ω, συμφορά! Έχει γεμίσει ασφυκτικά με υδρατμούς το δωμάτιο ως απάνω. Και ο Κρόνος σου γελάει σαν μωρό. ("Χιούμορ")

 Κάνεις αέρα μπροστά απ'τη μούρη σου για να βρεις την έξοδο, χτυπάς το κεφάλι σου στη γωνία του ψυγείου και τελικά, όταν καταφέρνεις να βγεις, κλείνεις την πόρτα πίσω σου. Αποφασίζεις να πας στην κοπέλα σου για να σου φτιάξει τη διάθεση. Ω, ναι. Μπορεί να είσαι ένα μηδενικό χωρίς δουλειά και με σπίτι που βρωμάει ζεσταμένο μέταλλο και υδρατμούς αλλά τουλάχιστον, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, έχεις κοπέλα.

 Φοράς κάτι πρόχειρο, περιποιείσαι λίγο το χτύπημα απ'το ψυγείο στο κούτελό σου και πηγαίνεις στο σπίτι της με ένα τραντάφυλλο απ' τον κήπο του γείτονά της στο χέρι και ετοιμάζεσαι να της πεις κανένα ερωτόλογο, γιατί πραγματικά είναι το μόνο καλό πράγμα που σου έχει απομείνει. Χτυπάς την πόρτα, ανοίγει κατευθείαν και ξαφνιάζεται δυσάρεστα. "Γιώργο, δεν είσαι στη δουλειά"; Η κοπελιά είναι τυλιγμένη με ένα κόκκινο σεντόνι σαν γκέισα και μέσα, στο διάδρομο, αχνοφαίνεται μια γυμνή αντρική φιγούρα που τρέχει να βρει δωμάτιο να κρυφτεί απ'το οπτικό σου πεδίο. Κι εσύ έχεις απομείνει με το τριαντάφυλλο στο χέρι, τρισάθλιος και ελεϊνός. Οραματίζεσαι την κινηματογραφική μεταφορά της όλης σκηνής: Το λουλούδι στο χέρι σου να μαραίνεται απότομα, η κοπέλα σου να σου λέει με δάκρυα στα μάτια "Γιώργο, δεν είναι αυτό που νομίζεις", έπειτα εσύ να φεύγεις σαν χαμένος μέσα στην καταρρακτώδη βροχή, ενώ ως σάουντρακ παίζει ό,τι πιο θλιμμένο υπάρχει σε βιολί κι εσύ είσαι το θύμα της υπόθεσης. Ούτε καν όμως. Το τριαντάφυλλο δε λέει να λυγίσει ούτε πέταλο και η γκόμενα αρχίζει να σου φωνάζει "Και τι ήθελες να κάνω; Τόσους μήνες όλο δουλειά δουλειά δουλειά! Άσε το άλλο: Δεν σε έχω δει νομίζεις να σαλιαρίζεις με τη γειτόνισσα; Έκφυλε! Κάνω τη ζωούλα μου, κύριε"! Ο καιρός είναι χαρά Θεού και το μόνο σάουντρακ που ακούγεται είναι ένα αγροτικό που περνάει στο διπλανό τετράγωνο και έχει βάλει τέρμα την Παπα-Λάμπραινα. Όλα στραβά. ΟΛΑ. Ψάχνεις σαν τρελός έναν τρόπο να αυτοκτονήσεις εκεί, μπροστά της. Τίποτα. Όλα τόσο ασφαλή. Κι εσύ τόσο εκνευριστικά δειλός για να το κάνεις. Ούτε να αυτοκτονήσεις δε μπορείς. Θα περάσεις απλά το μαρτύριο μέχρι να μαζέψεις τα κομμάτια σου και ν'αρχίσεις απ'το μηδέν. Κι όλα αυτά επειδή σε λένε Γιώργο Παπαδόπουλο. Πού πας κι εσύ με τέτοιο όνομα;